บทที่ 13 ยอมรับไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด!

บรรยากาศภายในห้องทำงานบีบคั้นรุนแรงราวกับพายุที่กำลังตั้งเค้า สมาชิกทั้งสามของตระกูลเบลเซอร์ต่างตกอยู่ในห้วงแห่งความตึงเครียดที่ยากจะอธิบาย

"ผมไม่ทำ"

เร็กซ์ซึ่งถูกซักไซ้อย่างหนักหน่วงรู้ดีว่าเรื่องนี้ตนเองเป็นฝ่ายผิด เขาเอ่ยคำอธิบายสั้นๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีโดยไม่มีการโต้ตอบใดๆ เพิ่มเติม

เขาจะกล้าโยนความผิดให้โรซ่าได้อย่างไร?

ตั้งแต่จำความได้ ลินน์คืออัจฉริยะมาโดยตลอด พ่อแม่ เพื่อนร่วมชั้น หรือแม้แต่คนแปลกหน้าต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญความยอดเยี่ยมของเขา ราวกับว่าโลกทั้งใบพร้อมจะยืนอยู่ข้างลินน์เสมอไม่ว่าเขาจะเลือกทางเดินไหน

ทว่าเร็กซ์นั้นต่างออกไป

ที่บ้าน เขาคือลูกที่คนไม่เห็นหัว ที่โรงเรียน เขาก็ไร้ซึ่งพรสวรรค์โดดเด่น เขาไม่มีคู่หมั้นที่ยอมตื่นแต่เช้ามาทำอาหารให้ ไม่มีอาจารย์คอยประจบเอาใจ และไม่มีแม้แต่เพื่อนร่วมชั้นที่มองเขาเป็นคู่แข่ง หากเทียบกับลินน์แล้ว เร็กซ์ช่างดูต่ำต้อยในทุกด้าน เขาจึงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะคว้าแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในโลกอันมืดมนของเขาเอาไว้

แสงสว่างนั้นคือ โรซาลินด์

แม้จะเป็นพี่น้อง แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับไม่เหมือนลินน์ที่ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยมารยาทอันน่ารำคาญ วิธีการอยู่ร่วมกันของเขากับน้องสาวเหมือนพี่น้องในครอบครัวธรรมดาทั่วไปมากกว่า เมื่อใดก็ตามที่มีเรื่องเกิดขึ้นกับน้องสาวที่โรงเรียน เธอจะมาเล่าให้เขาฟังเสมอ เธอแบ่งปันทั้งเรื่องที่ชอบและไม่ชอบ แม้แต่ก้อนหินที่พบข้างทาง โรซาลินด์ก็ยังพรรณนารูปทรงของมันให้เขาฟังอย่างตั้งใจ

เธอแบ่งปันของเล่นทุกชิ้นให้เขา แล้วเร็กซ์จะปฏิเสธคำขอของน้องสาวที่มองมาด้วยดวงตาที่เป็นประกายแห่งความหวังได้อย่างไร?

เร็กซ์ไม่ได้โกรธแค้นพี่ชายเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่โกรธตัวเองที่ยอมปล่อยให้นน้องสาวเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย แน่นอนว่าเขาไม่มีวันพูดความในใจเหล่านี้กับลินน์ เขาทำเพียงเอ่ยปากออกไปว่า

"ผมไม่มีเจตนาจะเถียงกับพี่ ต้นเหตุของเรื่องนี้อยู่ที่ผม และผมจะยอมรับผลที่ตามมาทั้งหมดเอง"

ลินน์คลี่ยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของน้องชายเช่นนั้น เขาพยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับฟังดูถากถางในสายตาของทุกคน

"นายรู้ตัวไหมว่าผลที่ตามมาคืออะไร? นายจะรับผิดชอบมันไหวแน่งั้นเหรอ?"

เร็กซ์หันกลับมาสบตาแล้วตอบอย่างราบเรียบ "ไม่ว่าจะถูกลงทัณฑ์เช่นไร ผมก็พร้อมจะน้อมรับด้วยความสงบ"

เขาไม่ได้บอกว่าเขาจะแก้ไขมัน

เพราะเขาไม่มีทางปฏิเสธคำขอของน้องสาวได้ลงจริงๆ

"ดี"

ลินน์ปรบมือพลางเผยรอยยิ้มสดใส

"ถ้าอย่างนั้น" เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "พวกเรากลับกันก่อนเถอะ"

เร็กซ์และโรซาลินด์: "..."

ทั้งสองจ้องมองพี่ชายด้วยความตกตะลึงกับการเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

แค่นี้เหรอ?

จบลงแค่นี้จริงๆ น่ะเหรอ?

พวกเขาคิดว่าลินน์จะระเบิดอารมณ์รุนแรงกว่านี้เสียอีก แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็น... เพียงเท่านี้เองหรือ?

รอยยิ้มของลินน์เลือนหายไป เขาเอ่ยอย่างเย็นชาว่า "ฉันจะไม่ทำอะไรพวกนายหรอก แต่ฉันหวังว่าในภายหลัง พวกนายจะยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งแบบนี้ได้ต่อหน้าท่านพ่อ"

เน้นคำว่า "ภายหลัง" อย่างชัดเจน

เร็กซ์และโรซาลินด์เข้าใจไปเองว่าเขาหมายถึง "หลังจาก" ที่ลินน์นำเรื่องโดดเรียนปีนกำแพงไปฟ้องพ่อ จึงไม่ได้ใส่ใจนัก กลุ่มพี่น้องนั่งรถม้ากลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเบลเซอร์ราวกับเรื่องราวได้ข้อยุติลงแล้ว

【ลินน์ดุชะมัดเลยแม่เจ้า】

【↑ เจ้าเด็กน้อย ดูแผนการเล็กๆ ของนายสิ เผยไตออกมาแล้วนะ!】

【แต่ไม่นึกเลยว่าจะโยนขี้ไปให้พ่อแม่แบบนี้ ฉันนึกว่าลินน์จะโกรธจนเทศนาชุดใหญ่ซะอีก】

【ฉันก็คิดแบบนั้น ก็นะ เด็กดื้อน่ะน่ารำคาญจะตายไป】

ภายในห้องพักส่วนตัว ลินน์นั่งลงที่โต๊ะพลางทอดสายตามองข้อความบนหน้าจอแล้วส่ายหัวเบาๆ

"หาก 'บทเรียน' ที่พวกคุณหมายถึงคือการที่ฉันต้องใช้แส้ฟาดพวกเขา ฉันคงไม่ทำแบบนั้นแน่ แต่พวกคุณคิดผิดที่บอกว่าฉันไม่ได้ให้บทเรียนพวกเขา" เขากล่าวเสียงเบา "อีกไม่นานหรอก พวกเขาจะได้รู้ซึ้งว่าบทเรียนที่แท้จริงคืออะไร"

【？？？】

【มันคืออะไรเหรอ? ขอบอกหน่อยได้ไหม?】

【พับผ่าสิ ฉันดูอยู่ตลอด ไม่เห็นนายจะส่งคนชุดดำออกไป หรือสั่งการอะไรเลย นายไปเตรียมลงมือตอนไหนกัน?】

ลินน์เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ฉันไม่ได้บอกว่าบทเรียนนั้นฉันเป็นคนหยิบยื่นให้เสียหน่อย... พวกเขาจะเรียนรู้มันด้วยตัวเองต่างหาก"

เมื่อเห็นหน้าจอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ลินน์จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"เรื่องนี้ต้องอธิบายจากหลายแง่มุม"

"ก่อนอื่น พวกคุณควรรู้ไว้ว่าตระกูลเบลเซอร์นั้นมีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก"

【ฉันรู้เรื่องนั้นดี ใครๆ ก็มองว่าคนตระกูลนี้ไม่ใช่คนดีอะไร แต่ถ้าปล่อยให้พวกเขาเป็นสุนัขจริงๆ พวกเขาก็คงสู้ยิบตาเพื่อแย่งชิงกระดูกชิ้นนั้นแน่】

"..." ลินน์กล่าวต่อ "ถึงแม้ตระกูลของเราจะมีชื่อเสียงย่ำแย่ แต่ตามความต้องการของท่านพ่อ เราไม่ได้ปล่อยตัวปล่อยใจให้เน่าเฟะตามที่สาธารณชนปรารถนา ในทางกลับกัน เรากลับยึดมั่นในมาตรฐานของขุนนางผู้สูงศักดิ์อยู่เสมอ—แม้ในสายตาของ 'ขุนนางสายเลือดแท้' พวกเราจะดูเหมือนสุนัขที่สวมชุดมนุษย์ก็ตาม"

【เข้าใจแล้วๆ นี่เขาเรียกว่าการดูถูกตัวเองสินะ~】

【ฉันจำได้ว่ามีบทหนึ่งในตอนก่อนหน้านี้พูดไว้ประมาณว่า: "ตระกูลเบลเซอร์ที่พยายามอย่างยิ่งยวดจะแทรกซึมเข้าสู่แวดวงขุนนาง พยายามลอกเลียนแบบมารยาททุกระเบียดนิ้ว ทว่ากลับไม่เคยได้รับการยอมรับอย่างจริงใจ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงถูกราชวงศ์สงสัย กลายเป็นมือที่สามที่โดดเดี่ยว—คนที่เป็นกลางมักจะยืนหยัดได้ยาก ทว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตระกูลเบลเซอร์กลับรักษาสมดุลของความสัมพันธ์สามเส้านี้ไว้ได้อย่างมั่นคงและมีที่ยืนที่แข็งแกร่ง"】

【นายกำลังจะบอกว่าการกระทำของเร็กซ์จะทำลายสมดุลนี้งั้นเหรอ?】

"เปล่าเลย" ลินน์เอ่ย "ลำพังแค่เรื่องนั้นยังไม่เพียงพอจะทำลายสิ่งที่ตระกูลรักษามันมาอย่างยาวนานได้หรอก อย่างมากพวกเขาก็แค่พูดกันว่า 'ดูสิ เจ้าลูกสุนัขสถุลไม่มีวันจะได้สวมชุดมนุษย์ของจริงหรอก'"

【อ๋อ? สรุปคือแค่ถูกด่าเองเหรอ?】

【↑ แค่ถูกด่าไม่พอหรือไง? อะไรกัน อยากให้มีเรื่องชกต่อยเหรอ?】

【เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันเริ่มเข้าใจแล้ว】

【เรื่องทั้งหมดนี้เป็นคำขอของน้องสาว แต่สุดท้ายแล้วโรซ่าคือคนที่จะต้องบาดเจ็บใช่ไหม?】

ลินน์นิ่งเงียบไปนานก่อนจะพยักหน้า "เร็กซ์กับฉันต่างเป็นผู้ชาย และภายใต้การฝึกฝนของท่านพ่อ พวกเราต่างมีความอดทนค่อนข้างสูง พวกเราไม่ได้สะทกสะท้านนักเมื่อต้องเผชิญกับคำดูหมิ่นหรือคำนินทาของผู้อื่น—แต่โรซ่าต่างออกไป"

"เธอถูกเลี้ยงมาด้วยความรักและการดูแลเอาใจใส่ของพวกเรา ฉันไม่คิดว่าเธอจะทนต่อแรงกดดันมหาศาลจากภายนอกที่จะถาโถมเข้ามาในวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ได้หรอก"

【พอพูดแบบนี้แล้ว ดูเหมือนผลที่ตามมาจะร้ายแรงมากเลยนะ!】

【ลินน์ แล้วทำไมพี่ไม่บอกเร็กซ์ไปล่ะ!】

ลินน์โต้กลับ "พวกคุณคิดจริงๆ เหรอว่าพวกเขาจะเปลี่ยนพฤติกรรมหรือยับยั้งสิ่งที่จะเกิดขึ้นเพียงเพราะฉันบอกน่ะ? พวกเขาไม่มีความสามารถพอจะทำแบบนั้นได้หรอก!"

"มีเพียงการให้พวกเขาเผชิญกับผลลัพธ์ด้วยตัวเองเท่านั้น ถึงจะทำให้พวกเขาเรียนรู้บทเรียนได้อย่างแท้จริง"

【แล้วถ้าบทเรียนจบลง ใครจะเป็นคนแก้ปัญหาความขัดแย้งที่ตามมาล่ะ?】

ลินน์ชี้มาที่ตัวเองแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ฉันไง"

"ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็เป็นพี่ชายของพวกเขา ฉันคงไม่อาจยืนดูพวกเขานิ่งๆ ในขณะที่ถูกคนนอกรังแกได้หรอก"

"ฉันจะจัดการกับพวกที่มารังแกน้องๆ เอง หลังจากที่พวกเขาได้รับบทเรียนแล้ว"

หลังจากลินน์พูดจบ ช่องแชทก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ข้อความจำนวนมหาศาลจะถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

【อืม... ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมลินน์ถึงกลายเป็นตัวร้าย】

【ไอ้ท่าทางเผด็จการและยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางแบบนี้แหละที่จะสร้างปัญหาได้ง่ายที่สุด!】

【ไม่! ไม่มีทางเด็ดขาด! ลินน์ หยุดความคิดที่คิดไปเองฝ่ายเดียวแบบนั้นเถอะ นี่มันเป็นวิธีสอนคนที่ผิดมหันต์เลยนะ!!】

ลินน์ชะงักไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน