ตอนที่ 18: ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ

ตอนที่ 18: ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ

"ยันตี้! แกต้องล้อเล่นแน่ๆ! นี่มันตลาดมหาชนนะ แกกล้าโจมตีข้าเหรอ!?"

ชายชุดฮู้ดกำลังรนหาที่ตาย ภารกิจของมันคือการยั่วยุเพื่อหยั่งเชิงหลินยาน ถ้าหลินยานลงมือฆ่ามัน หลวงจีนตาบอด ผู้ดูแลตลาดก็ต้องออกมาจัดการหลินยานตามกฎ ซึ่งเท่ากับเป็นการแก้แค้นให้คุณชายพิษไปในตัว ส่วนเรื่องหลินยานจะฆ่า NPC ได้ไหมน่ะเหรอ? เหอะ... เป็นไปไม่ได้หรอก!

"ทำไมข้าจะไม่กล้า!?"

หลินยานตวัดดาบออกไป คลื่นดาบเพลิงพุ่งวาบเผาร่างชายชุดฮู้ดจนกลายเป็นจุณในพริบตา เถ้าถ่านปลิวว่อนไปในอากาศ

"ท่าฟันโครตเท่! มีเอฟเฟกต์ไฟด้วย เหมือนเล่นกันคนละเกมเลยว่ะ..." "ยันตี้ใจร้อนเกินไป จบเห่แน่ ถึงจะเก่งแต่ไม่รู้จักอดกลั้นแบบนี้จะไปทำอะไรใหญ่โตได้ คิดจะสู้กับ NPC จริงๆ เรอะ!?"

ผู้เล่นหลายคนทึ่งในพลัง แต่ส่วนใหญ่กลับเหยียดยาม คิดว่าหลินยานกำลังจะเจอดี หลินยานเดินอย่างใจเย็นมุ่งหน้าไปทางทางออกตลาด โดยมีผู้เล่นนับร้อยเดินตามหลังมาดูจุดจบของเขา

ที่ทางออก หลวงจีนตาบอดนั่งจิบชาคุมประตูอยู่ พอเขาสัมผัสได้ว่าหลินยานเดินมาถึง ก็เพียงแค่ปรายตาขึ้นมองเล็กน้อยแต่ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ

"เฮ้ย! อะไรกันวะน่ะ? บั๊กหรือเปล่า!?" "ท่านผู้ดูแล! มันเพิ่งฆ่าคนในตลาดนะ!" "รีบลงโทษมันสิ!"

พวกที่อยากเห็นหลินยานพังเริ่มโวยวาย โดยเฉพาะคนของกิลด์หมาป่าขาวที่ได้ทีขยี้ซ้ำ "พวกเราจ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อความปลอดภัยนะ! แต่นี่มันฆ่าคนต่อหน้าท่าน ท่านกลับเฉยซะงั้น แล้วจะมีท่านไว้ทำซากอะไร!"

"หนวกหู!"

หลวงจีนตาบอดขมวดคิ้วแล้วสะบัดไม้เท้าไผ่เบาๆ ทันใดนั้นพายุสายฟ้าลูกใหญ่ก็ฟาดลงมาใส่พวกที่โวยวายจนตายเรียบคาที่ กลายเป็นวิญญาณลอยกลับจุดเกิดไปทันที!

"???" ทุกคนอึ้งกิมกี่ มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!?

หลินยานลอบแสยะยิ้มในใจ คิดจะวางแผนซ้อนแผนข้าใน Divine Land งั้นเหรอ? ไปฝึกมาอีกยี่สิบปีเถอะ! เขาปั่นค่าความสนิทกับหลวงจีนตาบอดจนถึง 1 ดาวแล้ว แค่ฆ่าคนสับปลับที่มาหาเรื่องก่อนในตลาด หลวงจีนไม่มีทางลงมือกับเขาแน่ๆ

"เขาแค่ฆ่าคนที่สมควรตาย" หลวงจีนตาบอดจิบชาแล้วพูดเสียงเรียบ "พวกขยะที่ริอ่านไปยั่วยุผู้แข็งแกร่งจนโดนฆ่าตาย มีหน้ามาบ่นว่าไม่ยุติธรรมด้วยงั้นรึ?"

ผู้เล่นที่เหลือรีบโกยอ้าวหนีทันที "ยันตี้มันปีศาจชัดๆ พลังก็ลึกลับ แถม NPC ยังเข้าข้างอีก... อย่าไปยุ่งกับมันเด็ดขาด!"

หลินยานพยักหน้าขอบคุณหลวงจีนแล้วเดินออกมา เขาหาที่ลับตาคนเพื่อรวมอุปกรณ์ แต่จู่ๆ สัญชาตญาณก็เตือนถึงอันตราย "ออกมาซะ"

เหลิ่งเฟิง (Cold Edge) จากกิลด์ตงฟางก้าวออกมาจากพุ่มไม้ "สมกับเป็นยันตี้ ประสาทสัมผัสไวมากจริงๆ"

"มีธุระอะไร?" หลินยานถามพลางเลิกคิ้ว

"ในฐานะที่เจ้าโซโล่บอสนรกได้เป็นคนแรก เบื้องบนเล็งเห็นศักยภาพของเจ้า ถ้าเจ้าเข้ากิลด์ตงฟาง เรามีสัญญาเงินเดือนปีละ 1 ล้านหยวน พร้อมคอนโดหรูย่านใจกลางเมืองปักกิ่ง!" เหลิ่งเฟิงหยุดเล็กน้อย "และเราสามารถติดต่อหมอเทวดาจากโรงพยาบาลแห่งชาติมาต่อขาน้องชายเจ้าให้กลับมาเดินได้อีกครั้งด้วย"

หัวใจของหลินยานกระตุกวูบเมื่อได้ยินเรื่องขาของน้องชาย... แต่วินาทีต่อมา เขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

ด้วยความเร็วในการเติบโตของเขาตอนนี้ เรื่องเงินนั้นจิ๊บจ๊อย ส่วนขาของน้องชาย เขาก็มีวิธีรักษาของเขาเอง ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะไปผูกมัดกับรัฐบาล

"เสียดายจริงๆ..." เหลิ่งเฟิงถอนหายใจ "ข้าบอกไม่ได้ว่าเบื้องหลังข้าคือใคร ไม่งั้นเจ้าต้องตกลงแน่"

หลินยานยิ้มบางๆ "งั้นเหรอ?"

"ในเมื่อเจ้าไม่ตกลง งั้นเรามาคุยเรื่องธุรกิจกัน ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังกว้านซื้ออุปกรณ์ขยะ แต่พอข่าว First Kill กระจายออกไป ตอนนี้ไม่มีใครกล้าขายให้เจ้าแล้ว... แต่เจ้าสามารถซื้อจากกิลด์ตงฟางของเราได้นะ"

หลินยานตาเป็นประกาย "ข้อเสนอที่น่าสนใจ"

กองทัพรัฐบาลมีอุปกรณ์ขยะสะสมไว้มหาศาล หลังจากต่อรองกันอย่างดุเดือด หลินยานก็ได้ราคาที่ 2 เหรียญทอง ต่ออุปกรณ์เริ่มต้น 3 ชุด (หรือดาบไม้ 9 เล่ม) ซึ่งถือเป็นกำไรมหาศาลสำหรับเขาในการอัปเกรดพลังโจมตี

เขายังขายไอเทมที่เหลือและสมุดสกิลให้เหลิ่งเฟิง แลกเป็นอุปกรณ์เริ่มต้นของนักธนูรวมๆ แล้วหลายร้อยชิ้น

"พรุ่งนี้ข้าจะเอาอุปกรณ์เริ่มต้น 900 ชุดมาส่งให้เจ้าที่นี่" เหลิ่งเฟิงกล่าว ก่อนจะทิ้งท้ายถึง แม่พิมพ์เลื่อนขั้นเงิน ที่หลินยานได้มา แต่หลินยานปฏิเสธที่จะขายมันเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่ามันมีค่ามากกว่าทองพันชั่งในตอนนี้

"ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอจริงๆ..."

หลินยานอารมณ์ดีสุดๆ เขานั่งขัดสมาธิลง เตรียมตัวรวมอุปกรณ์ครั้งใหญ่ อุปกรณ์ระดับ Rare และ Epic ที่เขาได้มานั้นมีโบนัสสถานะพิเศษ เขาไม่คิดจะเอาไปแลก แต่จะใช้มันเป็นวัตถุดิบหลัก

"นี่จะเป็นครั้งแรกที่จะได้รวม อุปกรณ์ระดับ Epic!"

ดวงตาของหลินยานเต็มไปด้วยความคาดหวัง "เริ่มการรวมอุปกรณ์!"