บทที่ 28 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 28

แต่ทว่าในยามนี้... ฉือหลิงกวาดตามองเด็กหนุ่มผมแดงที่ยืนจ้องเธอตาเป็นมันอยู่ตรงหน้า สลับกับชายหนุ่มอีกคนที่กำลังรุดตรงเข้ามาหาเธอ

เธอสังหรณ์ใจว่า... ภารกิจนี้น่าจะ... อาจจะ... หรือคงจะ... สำเร็จลุล่วงแล้วกระมัง?

ซูเยว่เฉียวทอดมองคนตรงหน้าด้วยความจนใจ ไร้ซึ่งถ้อยคำใดจะเอื้อนเอ่ย...

จะให้ถามหรือว่าทำไมเธอถึงดื้อรั้นดันทุรังจะมาที่นี่ให้ได้? แต่เขาก็ไม่เคยห้ามเธอไว้ แล้วจะมีสิทธิ์อะไรไปต่อว่า?

หรือจะถามว่าทำไมเธอถึงทำตัวเด่นสะดุดตา เผยโฉมหน้าที่งานปาร์ตี้? แต่เขาก็ไม่ใช่พวกหัวโบราณคร่ำครึ เขารู้ดีว่าหญิงสาวมีสิทธิ์ที่จะอวดความงามของตน

ดังนั้น... เขาจึงไร้คำพูด ทำได้เพียงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง แล้วยื่นมือออกไป...

หวังเพียงแค่ว่าในเวลานี้ เธอจะเลือกเขา

เด็กหนุ่มผมแดงเมินเฉยต่อชายหนุ่มข้างกาย ยื่นมือส่งให้ฉือหลิงเช่นกันด้วยท่าทีดื้อดึงและหนักแน่น

ฉือหลิงมองมือเรียวยาวที่งดงามทั้งสองข้างตรงหน้าด้วยความลำบากใจ

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ตัดสินใจเลือก พี่น้องตระกูลไป๋และกู้เหลียนเซินก็เดินเข้ามาขนาบข้างเธอเสียก่อน

"ครึกครื้นกันจริงเชียว..." กู้เหลียนเซินยังคงรักษารอยยิ้มละมุนละไม แต่แววตากลับไร้ซึ่งความขบขัน

ชิ ซูเยว่เฉียวเจ้านี่มันไม่ได้เรื่อง แค่คนคนเดียวยังเฝ้าไว้ไม่ได้

สัมผัสได้ถึงสายตาจาบจ้วงรอบข้างแล้ว... อยากจะควักลูกตาพวกมันออกมานัก...

ไป๋เชียนเชียนฉีกยิ้มไร้เดียงสาสดใสเหมือนเช่นเคย เข้าไปควงแขนฉือหลิงอย่างสนิทสนม "หลิงเอ๋อร์ เธาสวยมากเลย!" แววตาของเธอฉายความชื่นชมอย่างจริงใจ แต่ภายใต้ความจริงใจนั้น ดูเหมือนจะมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่

"ขอบใจจ้ะ!" ฉือหลิงยิ้มตอบ ราวกับบุปผานับร้อยกำลังเบ่งบาน

ไป๋เชียนเชียนลากฉือหลิงไปยังโต๊ะยาวที่ตนนั่งอยู่ก่อนหน้า แนะนำเครื่องดื่มและของว่างบนโต๊ะให้เธอรู้จัก ชายหนุ่มทั้งสี่ที่เหลือต่างสบตากัน ฉีเฟิงและซูเยว่เฉียวลดมือลงแล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

เมื่อไร้ซึ่งเงาของบุรุษเหล่านั้นเคียงข้างฉือหลิง เหล่าผู้คนที่กระสับกระส่ายรอจังหวะอยู่ก็กรูกันเข้ามาทันที

มีทั้งหญิงสาวที่เหนียมอาย เข้ามาดึงไป๋เชียนเชียนไปถามไถ่ว่าฉือหลิงเป็นใคร และมีทั้งชายหนุ่มที่พุ่งเป้าเข้าหาฉือหลิงโดยตรง คอยเอาอกเอาใจจนออกนอกหน้า

"คุณหนูท่านนี้เรียนที่โรงเรียนเราเหมือนกันเหรอครับ? ชื่ออะไรครับเนี่ย?"

"ขอวีแชทได้ไหมครับ? เรามาทำความรู้จักกันหน่อยดีไหม?"

ฉือหลิงยิ้มบางๆ คำตอบของเธอทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงงัน "ฉันชื่อฉือหลิงค่ะ"

สิ้นเสียงของเธอ เสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ที่แท้ก็คือฉือหลิงคนที่ขี้ขลาดอ่อนแอ และเอาแต่เดินตามหลังไป๋เชียนเชียนคนนั้นน่ะหรือ? ฉือหลิงคนที่เอาแต่สวมหน้ากากและหมวกปิดบังใบหน้า ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวคนนั้นน่ะนะ?

ที่ต้องปิดหน้าปิดตา ก็คงเพราะสวยเกินไปสินะ?

'ข้อกังขาเรื่องความงาม' ในตอนแรกกระจ่างแจ้งแก่ใจทุกคนในทันที ผู้โพสต์กระทู้ในเว็บบอร์ดคนนั้นช่างเป็น 'ผู้ตัดสินความงามขั้นเทพ' ตัวจริงเสียงจริง

ภาพที่ฉือหลิงคาดการณ์ไว้ว่าทุกคนจะรู้สึกกระอักกระอ่วนแล้วค่อยๆ ถอยหนีไปกลับไม่เกิดขึ้นจริง

ศักดิ์ศรีคืออะไร? มันหอมหวานเท่าสาวงามหรือเปล่า?

มันนุ่มนวลเท่าสาวงามไหม? มันสำคัญเท่าสาวงามงั้นรึ?

ไม่เลย...

กลุ่มหนุ่มสาวต่างพากันเบียดเสียดรุมล้อมฉือหลิงด้วยความกระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม

ไป๋เชียนเชียนถูกเบียดกระเด็นออกมา ใบหน้าที่เคยใสซื่อและบอบบางบัดนี้มืดครึ้มลงจนดูน่ากลัว เธอมองดูฉือหลิงที่เปรียบเสมือนดวงจันทร์ที่มีหมู่ดาวล้อมรอบ ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังอิจฉาที่ฉือหลิงแย่งชิงตำแหน่งศูนย์กลางไป หรืออิจฉาที่คนอื่นได้ใกล้ชิดกับฉือหลิงขนาดนั้นกันแน่

กว่าเธอจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้ พวกคนที่น่ารำคาญเหล่านั้นก็สลายตัวไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงคนน่ารำคาญยิ่งกว่าหนึ่งคน

ซูเยว่เฉียวยืนประชิดฉือหลิง ก้มหน้าลงเล็กน้อย ดูสนิทสนมกลมเกลียว

ชิ หมอนั่นไม่รู้จักการเว้นระยะห่างทางสังคมหรือไง? นี่หรือการอบรมสั่งสอนของนายน้อยตระกูลผู้ดี? ไม่รู้หรือไงว่าระยะห่างปกติมันต้อง 0.46 ถึง 1.22 เมตรย่ะ?

ไป๋เชียนเชียนก่นด่าในใจอย่างดุเดือด โดยที่มองไม่เห็นเลยว่า... ซูเยว่เฉียวคนนี้ จะกลายเป็นคนรักสุดหัวใจของเธอในอนาคต