บทที่ 19 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 19

"วันนี้มีธุระอะไรหรือเปล่า?" ไป๋หนานซานเอ่ยขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งคู่

เดิมทีเขามีธุระสำคัญต้องจัดการ แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าคงไม่เหมาะที่จะคุยเรื่องงานในตอนนี้ ดวงตาของกู้เหลียนเซินไหวระริกเล็กน้อย "ผมแค่แวะมาดูว่าเฉียนเฉียนถูกคุณรังแกหรือเปล่าก็เท่านั้น"

ท่าทีสุภาพอ่อนโยน ทว่าแฝงความร้ายกาจและเย้ายวนใจอย่างเหลือล้นนั้น ช่างมีเสน่ห์ดึงดูดจนทำให้คนมองแข้งขาอ่อนแรงได้ง่ายๆ

ไป๋เฉียนเฉียนซุกใบหน้าลงกับอ้อมอกของชายหนุ่มด้วยความเขินอาย

"..." ไป๋หนานซานรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าจนพูดไม่ออก

และเขาก็เลือกที่จะไม่พูดความจริงออกไปว่า ตอนแรกกู้เหลียนเซินไม่ได้แม้แต่จะชายตามองเธอด้วยซ้ำ

"แต่ไหนๆ ผมก็มาแล้ว งั้นถือโอกาสพาเฉียนเฉียนไปเลือกชุดเดรสด้วยเลยดีกว่า งานเลี้ยงประจำปีช่วงปีใหม่ของ วิทยาลัยคริสติน ใกล้เข้ามาแล้ว จะให้คุณหนูตระกูลไป๋เสียหน้าไม่ได้ จริงไหมครับ?" กู้เหลียนเซินเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน

วิทยาลัยคริสตินมักจะจัดงานเต้นรำและงานเลี้ยงสังสรรค์ในช่วงใกล้ปีใหม่ ซึ่งถือเป็นเวทีสังคมสำคัญสำหรับเหล่าลูกหลานชนชั้นสูง ตอนนี้ตระกูลไป๋ได้รับตัวคุณหนูกลับมาแล้ว แม้สถานะลูกนอกสมรสจะไม่น่าอภิรมย์นัก แต่ไป๋เฉียนเฉียนก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นคนของตระกูลไป๋ แน่นอนว่าคนของตระกูลไป๋จะแต่งตัวซอมซ่อไม่ได้เด็ดขาด

ไป๋เฉียนเฉียนไม่มีข้อขัดข้อง และภายใต้การเชิญชวนแกมบังคับของกู้เหลียนเซิน ไป๋หนานซานจึงจำต้องติดสอยห้อยตามไปด้วย ทั้งสามคนจึงขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า

...

ตอนนี้จะให้ไปสั่งตัดชุดก็คงไม่ทันการแล้ว...

ทางด้านฉือหลิง ตั้งแต่มาอยู่ที่โลกนี้เธอยังไม่เคยได้เดินช้อปปิ้งจริงๆ จังๆ สักครั้ง วันนี้เธอจึงพรางตัวอย่างมิดชิดมายืนเลือกดูลิปสติกอยู่ที่เคาน์เตอร์แบรนด์ดัง

ก่อนหน้านี้เธอเกือบจะถูกรปภ.หน้าประตูห้ามไม่ให้เข้าเพราะการแต่งกายที่ดูน่าสงสัย ต้องอาศัยจังหวะปลดหน้ากากอนามัยออกเพียงเสี้ยววินาที ทำให้ยามคนนั้นตกตะลึงจนตาค้าง เธอถึงฉวยโอกาสเดินผ่านเข้ามาได้

ความรู้สึกที่อยากลองลิปสติกแต่ลองไม่ได้นี่มันทรมานใจจริงๆ ในขณะที่เธอกำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น ก็มีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาในร้าน

พวกเธอแต่งตัวนำสมัย คนหนึ่งสวมชุดนักเรียนสไตล์ JK ดูเท่และเฉี่ยว ส่วนอีกคนสวมมินิเดรสสีดำดูหรูหรามีสไตล์ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือทั้งคู่แต่งหน้าหนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครงหน้าเดิม

สองสาวสวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด เดินตรงดิ่งมาทางฉือหลิง

"ยาย่า สีนี้เหมาะกับเธอมากเลยนะ!" สาวชุด JK เอ่ยทักเพื่อน

"อืม แต่แท่งนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดของ จีวองชี่ เลยนะ ราคามันแรงไปหน่อย..." สาวชุดดำตอบเสียงอ่อย

"กลัวอะไร แฟนเธอไม่ตามมาจ่ายให้เหรอ?"

"มันก็ไม่ดีมั้ง..." ปากบอกไม่ดี แต่มือกลับยื่นไปคว้าลิปสติกแท่งนั้นมาถือไว้แล้ว

"นี่! เธอน่ะ! ใช่ เธอนั่นแหละ! แต่งตัวประหลาดๆ แล้วยังกล้าเข้ามาเดินในช็อปแบรนด์เนมอีกเหรอ? หลบไปสิยะ เกะกะ!"

ฉือหลิงที่กำลังยืนเหม่อมองลิปสติกอยู่ดีๆ ก็ถูกลูกหลง สาวชุด JK ผลักเธอจนเซถลา

"..." หน้าตาก็สะสวย ทำไมมารยาททรามขนาดนี้นะ?

ฉือหลิงไม่อยากถือสาหาความกับเด็กเมื่อวานซืน จึงทำท่าจะเดินหนี แต่สาวน้อยที่ชื่อยาย่ากลับเรียกเธอไว้เสียก่อน

"คุณคะ เข้ามาในนี้สวมหน้ากากไม่ได้นะคะ หรือว่า... มีปัญหาอะไรที่บอกใครไม่ได้? ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะคะ..." เธอตีหน้าเศร้า ราวกับจินตนาการเรื่องราวรันทดไปไกลโข

"..."

"ลิปสติกจีวองชี่แท่งนี้คงไม่เหมาะกับคุณหรอกค่ะ ให้ฉันช่วยเลือกยี่ห้ออื่นให้แทนไหมคะ...?" สายตาที่มองมาแม้จะดูเห็นอกเห็นใจ แต่ลึกๆ แล้วแฝงไปด้วยความเหยียดหยามและดูแคลน

นี่เห็นฉันเป็นสาวน้อยยากจนหน้าตาอัปลักษณ์ไปแล้วหรือไง?

"เราไม่รู้จักกัน ฉันจะรับของของคุณได้ยังไง" ฉือหลิงแค่อยากจะรีบๆ ไปให้พ้นจากผู้หญิงประสาทเสียสองคนนี้

แต่ผิดคาด สองสาวกลับเข้ามายื้อยุดฉุดแขนเธอไว้ไม่ยอมให้ไป พนักงานขายและลูกค้าคนอื่นๆ เริ่มหันมามองความวุ่นวาย ไทยมุงเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ จนสถานการณ์เริ่มบานปลายและควบคุมไม่อยู่

"สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ? รบกวนอย่าทะเลาะกันในร้านนะครับ~" พนักงานชายเข้ามาไกล่เกลี่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามหน้าที่ แต่สายตาที่มองฉือหลิงกลับไม่ได้เป็นมิตรและนุ่มนวลเหมือนตอนที่มองสองสาวลูกค้ากระเป๋าหนัก

"อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ เราแค่หวังดีอยากจะซื้อลิปสติกให้คุณผู้หญิงคนนี้ แต่เธอไม่ยอมถอดหน้ากากค่ะ"

ห๊ะ??? เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง??

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าฉันไม่ได้อยากได้ และกำลังจะเดินหนี... แต่สายตาของพนักงานหนุ่มที่มองมากลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาอย่างน่าประหลาด

ดังนั้น ฉือหลิงจึงไม่ทันได้ตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมา

เธอรู้แค่ว่าผู้หญิงสองคนนั้นยังคงยื้อแย่งฉุดกระชากเธอไม่ปล่อย ท่ามกลางวงล้อมของฝูงชนที่มุงดู ใครบางคน... ไม่รู้ว่าใคร มือไวคว้ากระชากหน้ากากอนามัยของเธอหลุดออก และหมวกใบเก่งก็ปลิวหายไปพร้อมกัน

วินาทีที่ใบหน้านั้นปรากฏแก่สายตา ทั้งร้านก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าขนลุก

ทุกคนราวกับถูกกระชากลมหายใจออกไปในชั่วพริบตา

พนักงานขายที่อยู่ใกล้ที่สุดและสองสาวคู่กรณี ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองใบหน้าของเธอไม่วางตา ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ความงามจนพูดไม่ออก

จากนั้น ผู้คนก็เริ่มแห่แหนกันเข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ จนสภาพไม่ต่างอะไรกับงานแฟนมีตติ้งดารา คนที่เดินผ่านไปมาข้างนอกเมื่อเห็นคนมุงเยอะๆ ก็พากันวิ่งเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อฝูงชนบีบวงล้อมเข้ามาแน่นขนัด ฉือหลิงก็พบว่าตัวเองหมดหนทางหนีโดยสิ้นเชิง

เมื่อสบเข้ากับสายตาอันร้อนแรงคลั่งไคล้ของผู้คนที่รายล้อม ความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจที่ห่างหายไปนานก็หวนกลับมาอีกครั้ง

"คุณเป็นนางฟ้าเหรอครับ? สวยเหลือเกิน!"

"เป็นดาราหรือเปล่าคะ? ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ?"

"น้องชื่ออะไรครับ? บ้านอยู่ที่ไหนคนสวย?"

"เราทำความรู้จักกันหน่อยได้ไหม?"

"แอดวีแชทพี่หน่อยครับคนสวย!"

"นี่นามบัตรผมครับ ผมเป็นแมวมอง! ตามผมมาเถอะ ผมรับประกันว่าคุณจะดังระเบิดแน่นอน!"