บทที่ 12 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 12

ทันทีที่ไป๋เฉียนเฉียนเห็นหน้าฉือหลิง เธอก็ปรี่เข้ามาหาทันที

สองแขนเรียวโผเข้ากอดแขนของฉือหลิงไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อระคนน้อยใจ "หลิงเอ๋อร์... นี่เธอคบกับ... คบกับ คุณชาย จริงๆ เหรอ? ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันสักคำล่ะ?"

"ฉัน..." ฉือหลิงแสร้งทำท่าทางหวาดกลัว จนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ฉีเฟิงขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นดุดันทันตาเห็น น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างเป็นปฏิปักษ์

"คุณชายคนนี้จำเป็นต้องรายงานเธอด้วยงั้นเหรอว่าฉันคบกับใคร? แล้วใครเป็น 'หลิงเอ๋อร์' ของเธอกัน เรียกซะสนิทสนมเชียว... อยู่ให้ห่างจาก 'หลิงหลิง' ของฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

【 โฮสต์ครับ อะ...ไอ้หมอนี่... ขนาดผู้หญิงด้วยกันมันก็ยังหึงเหรอเนี่ย! 】 ระบบถึงกับอึ้งกิมกี่

ฉือหลิงที่พยายามคุมสีหน้าให้นิ่งเรียบเกือบจะหลุดมาดเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของระบบในหัว

"...เงียบไปเลย"

ฉือหลิงใช้อำนาจจิตจิ้มกระแสข้อมูลของระบบในห้วงความนึกคิด

เธอแอบชำเลืองมองด้วยสายตาขลาดกลัว เห็นนางเอกของเรื่องทำหน้าเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรม ทั้งน้อยใจและแอบเคียดแค้น... ถัดไปคือสายตาอันซับซ้อนยากจะคาดเดาของประธานนักเรียน

ใบหน้าของฉือหลิงเห่อร้อนขึ้นมาฉับพลัน เธอปรายตามองกู้เหลียนเซินอย่างเอียงอายเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นหันหนีด้วยความขัดเขิน

กู้เหลียนเซินมองภาพตรงหน้าแล้วยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขาไม่เข้าใจเลยว่าฉีเฟิงไปคว้าผู้หญิงพรรค์นี้มาทำแฟนได้อย่างไร ทั้งขี้ขลาด อ่อนแอ โลภมาก จิตใจรวนเร... หาดีไม่ได้สักอย่าง แถมยังชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ... เดี๋ยวนะ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยถอดหน้ากากเลยนี่นา... หรือว่าใบหน้าจะมีปัญหา?

กู้เหลียนเซินคงคาดไม่ถึงแน่ๆ ว่าเพื่อนรักเพื่อนเล่นในวัยเด็กของเขา แท้จริงแล้วเป็นพวก 'บ้าหน้าตา' ขั้นรุนแรง!

ดังนั้น แม้จะมีความสงสัยผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่มันก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ฉีเฟิงสังเกตเห็นสายตาของฉือหลิง นัยน์ตาของเขาพลันมืดครึ้มลง เขาฉวยโอกาสคว้ามือเธอมากุมไว้อย่างถือวิสาสะ สัมผัสนุ่มนิ่มราวกับปุยฝ้ายช่วยปลอบประโลมความปั่นป่วนและความรุนแรงในใจให้สงบลงได้ในชั่วพริบตา

ฉือหลิงเกี่ยวนิ้วก้อยของเขาเล่น พลางใช้นิ้วเขี่ยกลางฝ่ามือชายหนุ่มเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก

ภาพความสนิทสนมที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ไป๋เฉียนเฉียนเต็มไปด้วยความกังขา เป็นไปได้อย่างไร? เธอต้องพยายามอย่างหนักแทบตายกว่าจะทำให้หนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้ชายตามอง กว่าจะทำให้กู้เหลียนเซินปฏิบัติกับเธอเป็นพิเศษ... แต่ฉือหลิงใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็คว้าความโปรดปรานจากคุณชายไปได้เกือบทั้งหมด?

ด้วยเหตุผลอะไรกัน?

ด้วยนิสัยแบบนั้น ยัยนั่นควรจะเป็นคนที่จืดจางไร้ตัวตนที่สุดสิ...

ตลอดคาบเรียน ไป๋เฉียนเฉียนรู้สึกย่ำแย่ราวกับถูกขโมยของรัก เธอไม่เคยรู้สึกร้อนรนขนาดนี้มาก่อน เธอหันไปมองด้านหลัง

ฉือหลิงกำลังก้มหน้าดูหนังสือเรียน โดยมีเด็กหนุ่มผมแดงนั่งจ้องเธอตาไม่กระพริบ เดี๋ยวก็ดึงปอยผมเธอเล่น เดี๋ยวก็จับนิ้วเธอมาเขี่ยเล่น... แม้จะเป็นเพียงการมอง แต่สายตานั้นร้อนแรงจนใจสั่นสะท้าน

เธอเหลือบมองกู้เหลียนเซินที่นั่งอยู่ข้างๆ และจับได้ว่าเขาก็กำลังจ้องมองฉือหลิงอยู่เช่นกัน

สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในสมอง

เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายรุกก่อนด้วยการเอื้อมมือไปกุมมือกู้เหลียนเซินไว้

กู้เหลียนเซินละสายตากลับมา มองมือที่ถูกกุมไว้ แล้วเงยหน้ามองไป๋เฉียนเฉียนพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

เหมือนเช่นทุกครั้ง

เธอแอบพรูลมหายใจอย่างโล่งอก

แต่เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ความละอายใจที่บอกใครไม่ได้ก็ตีตื้นขึ้นมา

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอเริ่มกลัวว่าฉือหลิงจะมาแย่งผู้ชายของเธอ? ไม่สิ... ฉือหลิงเป็นเพื่อนเธอนะ... ใช่แล้ว เธอก็แค่เป็นห่วงว่าฉือหลิงจะถูกคุณชายหลอกจนเจ็บช้ำน้ำใจต่างหาก คนอย่างหมอนั่นดูยังไงก็แค่เล่นๆ สนุกๆ พอเบื่อแล้วทิ้งขว้าง ฉือหลิงจะต้องเสียใจแน่ๆ ใช่... ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ เธอต้องเกลี้ยกล่อมให้ฉือหลิงเลิกยุ่งกับคุณชาย...

ดังนั้น เมื่อฉือหลิงแยกกับฉีเฟิงและกลับมาถึงหอพัก ก็พบว่าไป๋เฉียนเฉียนมารอดักพบเธออยู่แล้ว