บทที่ 2 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 2

หลังจากรับกุญแจห้องพักเรียบร้อยแล้ว ฉือหลิงก็แยกย้ายกับไป๋เชียนเชี่ยน

เธอเดินลากกระเป๋าเดินทางไปตามลำพังท่ามกลางบรรยากาศโรงเรียนที่หรูหราโอ่อ่าแต่กลับไม่คุ้นตา เดินวนอยู่นานสองนานกว่าจะรู้ตัวว่า... เธอหลงทางเสียแล้ว

มือเรียวดึงหน้ากากอนามัยลงเล็กน้อย พร้อมกับขยับหมวกขึ้นลงเพื่อระบายความร้อน พยายามเรียกสติและทำใจให้เย็นลง

ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจรั้งตัวนักเรียนที่เดินผ่านมาพอดี

"สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าหอพักตึก C ไปทางไหนคะ?"

นักเรียนชายที่ถูกเรียกหันมาสบตาเธอ ใบหน้าของเขาพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที

สายตาของเขาลอกแลก พูดจาตะกุกตะกักจนฟังไม่ได้ศัพท์

พอฉือหลิงเริ่มหมดความอดทนและทำท่าจะเดินหนี เขาก็เหมือนได้สติกลับคืนมา รีบโพลองออกไปว่า "ผ...ผมจะพาคุณไปเองครับ"

เธอยิ้มจนตาหยี "ขอบคุณค่ะ!"

เด็กหนุ่มยืนนิ่งค้างไปอีกรอบ... กระทั่งเดินมาส่งถึงหน้าตึกหอพัก เขาถึงสังเกตเห็นตรา 《เงิน》 ที่หน้าอกเธอ จึงรีบเสนอตัวทันที "ผมชื่อชุยหยาง! ถ้าคุณเจอปัญหาอะไร อ้างชื่อผมได้เลย! ผมจะปกป้องคุณเอง!"

พูดจบเขาก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ เผยให้เห็นตรา 《ทอง》 ที่ติดอยู่

ฉือหลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

"...ทำไมถึงอยากปกป้องฉันล่ะคะ?"

"ดูคุณสิ เป็นผู้หญิงที่บอบบางขนาดนี้ ผมก็ต้องปกป้องสิครับ!"

หากฉือหลิงไม่ล่วงรู้ถึงกฎเกณฑ์ 'ปลาใหญ่กินปลาเล็ก' ของโรงเรียนนี้มาก่อน เธอคงหลงเชื่อไปแล้วว่าทุกคนที่นี่เป็นเพื่อนนักเรียนที่แสนดี มีน้ำใจและอบอุ่น!

แต่ก็นะ... "งั้นก็ ขอบคุณนะคะ!"

เธอเผลอใช้น้ำเสียงออดอ้อนออกไปโดยไม่รู้ตัว

ปล่อยให้นักเรียนชายยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ส่วนเธอก็เดินขึ้นตึกไปตามลำพัง

ว้าว~ หอพักห้องเดี่ยวนี่มันดีจริงๆ!

เธอผลักประตูเข้าไป นัยน์ตาเป็นประกายเมื่อเห็นห้องพักกว้างขวางแสนสบาย

ภายในเป็นห้องเดี่ยว มีเตียงนอนขนาดใหญ่นุ่มสะอาดตาตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ข้างเตียงมีโต๊ะเขียนหนังสือและชั้นวางของ ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ พื้นปูด้วยพรมลวดลายวิจิตร ทั้งห้องคุมโทนสีขาวชมพู ให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่ง

ในห้องยังมีห้องน้ำในตัว และกระจกบานใหญ่ที่ใสสะอาด

ฉือหลิงมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ร่างของเธอยังคงสวมหมวกทรงถังใบโตและหน้ากากอนามัยสีดำปิดบังใบหน้า ทว่าดวงตาคู่สวยที่โผล่พ้นออกมานั้นดำขลับราวกับนิล ตัดกับตาขาวชัดเจน ทอประกายระยิบระยับ ขนตายาวงอนทำให้แววตาดูหวานซึ้งตรึงใจ

เธอก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กหนุ่มคนเมื่อกี้ถึงได้กระตือรือร้นจนออกนอกหน้าขนาดนั้น

นิ้วเรียวยาวขาวผ่องเอื้อมไปปลดหน้ากากสีดำออก ตามด้วยถอดหมวกใบโต เรือนผมสีดำขลับทิ้งตัวสยายลงมาคลอเคลียไหล่

หญิงสาวผมดำในกระจกมีความงามพิลาสล้ำชนิดที่แม้แต่เทพยดายังต้องสยบยอม

ถึงกระนั้น เธอกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่เป็นเพียงความงามแค่หกส่วนจากร่างจริงของเธอเท่านั้น

ดูเหมือนเธอคงต้องสวมหมวกและหน้ากากต่อไป เธอชอบประเภทที่ว่าลงมือครั้งเดียวแล้วหวังผลได้เลย หากใช้แค่ใบหน้าแก้ปัญหาได้ จะต้องเปลืองสมองไปทำไมกัน?

【เกรงว่าถึงตอนนั้น คนที่ตกบ่วงคงไม่ได้มีแค่คนสองคนแน่ๆ】 ระบบแอบอ่านความคิดของโฮสต์แล้วรำพึงในใจ

ฉือหลิงสางผมยาวสลวยให้เข้าที่แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม โดยไม่สนใจกระเป๋าเดินทางที่ถูกโยนไว้มุมห้อง รายละเอียดเล็กน้อยนี้ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าเธอไม่ใช่คนขยันขันแข็งสักเท่าไหร่

นับตั้งแต่ระบบเลือกเธอมาเป็น 'ผู้ทำภารกิจ' เธอก็ใช้ชีวิตข้ามผ่านโลกต่างๆ ราวกับเป็นเพียงการท่องเที่ยวทริปหนึ่ง แม้จะเจออุปสรรคและความวุ่นวาย แต่ฉากหลังและเรื่องราวที่แตกต่างกันไปในแต่ละโลกทำให้เธอได้เห็นทิวทัศน์แปลกตาและผู้คนมากหน้าหลายตา เธอได้พบทั้งคนที่ทำให้ใจเต้นแรง และแน่นอนว่าต้องมีพวกสวะปะปนมาด้วย

ชีวิตอมตะที่ไร้จุดสิ้นสุดและการข้ามมิติวนเวียนไม่รู้จบ แท้จริงแล้วน่าเบื่อหน่ายและอาจทำให้คนสติแตกได้ง่ายๆ มีโฮสต์น้อยคนนักที่จะทนรับไหว

สาเหตุที่ฉือหลิงสามารถประคองตัวมาได้จนถึงจุดนี้ นอกเหนือจากความลำเอียงของ 'คนคนนั้น' แล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะทัศนคติอันยอดเยี่ยมของเธอนั่นเอง