บทที่ 1 โลกที่หนึ่ง: สถาบันชนชั้นสูง 1

"ไป๋เฉียนเฉียน สาวน้อยจอมแก่นผู้เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณอันแรงกล้า ก้าวเข้าสู่รั้ววิทยาลัยขุนนางในฐานะนักเรียนทุน ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมและชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของกลุ่ม 'F4 ประจำโรงเรียน' เหล่าชายหนุ่มผู้สูงส่งต่างรู้สึกดึงดูดใจในตัวเด็กสาวผู้ยากจนคนนี้ ทว่าทิฐิที่มีก็ทำให้ไม่อาจลดตัวลงมาได้... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ทั้งรักทั้งเกลียดระหว่างหนุ่มหล่อคนดังกับไป๋เฉียนเฉียน..."

"นี่คือพล็อตเรื่องของโลกใบนี้งั้นหรือ?"

【 ใช่แล้วครับโฮสต์ 】

"แล้วภารกิจของฉันคืออะไร?"

【 เนื่องจากความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงระหว่างตัวเอกทั้งห้ารุนแรงเกินไป จนทำให้สมดุลของโลกพังทลาย หน้าที่ของโฮสต์คือการหาวิธี 'กอบกู้' โลกใบเล็กๆ ใบนี้ให้กลับมาเป็นปกติครับ 】

"เข้าใจแล้ว ส่งฉันเข้าไปได้เลย"

...

วิทยาลัยคริสติน คือสถานศึกษาชั้นสูงที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ผู้ที่ก้าวเข้ามาเรียนที่นี่ได้หากไม่ใช่ระดับมหาเศรษฐีก็ต้องเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้า ภายในโรงเรียนเปรียบเสมือนสังคมจำลองขนาดย่อมที่มีการแบ่งแยกชนชั้นของนักเรียนอย่างชัดเจนตามฐานะทางบ้าน

ชนชั้นล่างสุดคือนักเรียนทุนที่สอบเข้ามาด้วยคะแนน พวกเขาจะต้องติดเข็มกลัด 'สีทองแดง'

ถัดมาคือกลุ่มลูกท่านหลานเธอและทายาทเศรษฐีใหม่ พวกเขาติดเข็มกลัด 'สีเงิน'

สูงขึ้นไปคือทายาทของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่และผู้สืบทอดกลุ่มทุนการเงินระดับประเทศ ซึ่งได้รับสิทธิ์ติดเข็มกลัด 'สีทอง'

และสำหรับระดับสูงสุด... เข็มกลัด 'สีแพลตตินัม' อันทรงเกียรติ พวกเขาคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ของที่นี่

อัจฉริยะผู้เพียบพร้อมทั้งสี่คนกลับมาตกหลุมรักหญิงสาวสามัญชนคนเดียวกัน... แม้ฉือหลิงจะรู้อยู่แล้วว่านี่เป็นเพียงพล็อตนิยายดั้งเดิมของโลกใบนี้ แต่เธอก็ยังอดรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้

ไม่แปลกใจเลยที่โลกจะล่มสลาย

ภารกิจของฉือหลิงไม่ใช่การ 'พิชิตใจ' ใคร แต่ในสถานการณ์ของโลกนี้ เห็นได้ชัดว่าหากเธอสามารถพิชิตใจเจ้าของเข็มกลัดแพลตตินัมสักคนหรือสองคนได้ ภารกิจกู้โลกก็น่าจะสำเร็จลุล่วงได้ไม่ยาก

"ฉันไม่อยากใช้หน้าตาทำมาหากินเลยจริงๆ..."

เด็กสาวผมดำพึมพำกับตัวเอง... วันที่ 1 กันยายน วันเปิดภาคเรียนวันแรก

วิทยาลัยคริสตินตั้งอยู่บริเวณชานเมืองหลวง ด้านหลังพิงขุนเขา ด้านหน้าโอบล้อมด้วยสายน้ำ บรรยากาศงดงามราวกับภาพวาด รอบโรงเรียนเต็มไปด้วยป่าไม้อันเขียวชอุ่ม ปลายสุดของผืนป่ามีลำธารสายเล็กที่น้ำใสสะอาดจนมองเห็นก้นบึ้ง

ภูเขาด้านหลังโรงเรียนแม้จะไม่สูงชันนัก แต่ยามฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน ใบเมเปิ้ลที่โปรยปรายคงจะสร้างทัศนียภาพที่งดงามจับตา

ฉือหลิงสวมหน้ากากอนามัยและหมวกปกปิดใบหน้า เธอลากกระเป๋าเดินทางพลางจ้องมองน้ำพุขนาดมหึมาบนสนามหญ้าหน้าประตูโรงเรียนด้วยสายตาว่างเปล่า

เธอเข้ามาสิงร่างลูกสาวของตระกูลเศรษฐีใหม่ โชคดีที่พ่อแม่เจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยใส่ใจลูกสาวนัก อีกทั้งโรงเรียนแห่งนี้ยังเป็นระบบโรงเรียนประจำ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในรูปลักษณ์ของเธอ

ใช่แล้ว...

รูปร่างหน้าตาของเธอกำลังค่อยๆ เปลี่ยนกลับไปเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาจุกจิกกวนใจ การปกปิดใบหน้าไว้ก่อนที่ความงามจะกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ถึงแม้ว่า... หลังจากที่คืนร่างเดิมแล้ว เธออาจจะต้องซ่อนมันให้มิดชิดยิ่งกว่าเดิมก็ตาม

"ไฮ! สวัสดีจ้า! ฉันชื่อไป๋เฉียนเฉียน เธอเองก็เป็นเด็กใหม่เหมือนกันเหรอ?"

น้ำเสียงใสกระจ่างราวกับนกขมิ้นดึงสติของฉือหลิงให้กลับมา เธอเงยหน้าขึ้นมอง

ภาพที่ปรากฏคือเด็กสาวรูปร่างบอบบาง ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีเป็นมิตร ดวงตากลมโต คิ้วโก่งดั่งคันศร และรอยกระเล็กๆ สองจุดบนแก้มป่องแบบเด็กๆ ที่ยิ่งขับเน้นให้เธอดูแก่นแก้ว บริสุทธิ์ และน่ารักน่าเอ็นดู

แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น อาจเพราะการแต่งกายที่ดูแปลกประหลาดของฉือหลิง

"ใช่ ฉันชื่อฉือหลิง"

อันที่จริงฉือหลิงไม่ได้มีความรู้สึกต่อต้านนางเอกของเรื่อง หากนางเอกเป็นคนที่มีจิตใจดี ร่าเริง และชอบช่วยเหลือผู้อื่นอย่างที่เห็นภายนอกจริงๆ เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ตรงกันข้าม เธออาจถือเป็นเหยื่อคนหนึ่งด้วยซ้ำ

เพราะความรักต่างชนชั้น ไม่เคยสวยงามดั่งเทพนิยายเสมอไป

"งั้นพวกเราเข้าไปข้างในด้วยกันเถอะ!"

ฉือหลิงพยักหน้ารับ

เมื่อทั้งคู่เดินไปถึงจุดลงทะเบียนนักเรียนใหม่ เจ้าหน้าที่ได้มอบเข็มกลัดประจำตัวให้พวกเธอ

ของฉือหลิงเป็นสีเงิน ส่วนของไป๋เฉียนเฉียนเป็นสีทองแดง

ดูเหมือนว่าพ่อแม่ของร่างนี้จะมีฐานะดีกว่าที่เธอคิดไว้เล็กน้อยสินะ?

กลายเป็นทายาทเศรษฐีกับเขาเหมือนกันแฮะ... เธอหัวเราะในใจ

ทว่าฉือหลิงกลับไม่ทันสังเกตเห็นประกายตาอันมืดมิดที่วาบผ่านนัยน์ตาของไป๋เฉียนเฉียนไปเพียงชั่ววูบ