บทที่ 29 รางวัลหนึ่งร้อยล้านเหรียญโต้ว

บทที่ 29 รางวัลหนึ่งร้อยล้านเหรียญโต้ว

สีแดงเพลิงนั้นเจิดจ้าบาดตา ส่องประกายระยิบระยับท้าทายแสงแดดอันร้อนแรง

ดวงตาของซูรั่วเฉียวพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่าสายตาของเธอกลับถูกดึงดูดด้วยความเจิดจรัสของรถคันนั้นจนไม่อาจละสายตาได้

เธอกะพริบตาโดยไม่รู้ตัว ภาพที่เห็นคือเส้นสายตัวถังรถลัมโบร์กินีสีแดงเพลิงที่ดูโอหังอย่างที่สุด ราวกับเจ้าป่าที่นั่งนิ่งสงบอยู่ในไพรพง เพียงแค่ปรากฏกายก็ทำให้เลือดลมพลุ่งพล่านได้โดยไม่ต้องส่งเสียงคำราม

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มที่เพิ่งทานข้าวกับซูรั่วเฉียวก็เดินออกมาจากร้านอาหารหลังจากชำระเงินเสร็จ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะพุ่งตัวเข้าไปดูใกล้ๆ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จ้องมองซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงที่กำลังถูกยกลงมาด้วยความทึ่ง

"เชี่ย!"

"ลัมโบร์กินี เวเนโน่ ของจริง!"

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชาตินี้จะได้เห็นเวเนโน่ตัวเป็นๆ กับตาตัวเองที่นี่!"

ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าห่างจากรถสไลด์ไม่กี่ก้าว รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปรัวๆ ไปที่รถลัมโบร์กินีคันนั้น

"ถ้าโพสต์ลงโมเมนต์ต้องเป็นกระแสแน่! ใครจะไปคิดว่าชาตินี้จะได้เห็นเวเนโน่ของจริง!"

"อยากรู้จังว่าเป็นรถของเศรษฐีคนไหน วันนี้ฉันโชคดีจริงๆ"

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่บนรถสไลด์ก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ด้วยความเกรงใจ "ห้ามถ่ายรูปเหรอครับ?"

เจ้าหน้าที่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตรงไปที่ซ่งหว่านซึ่งยืนอยู่กลางกลุ่มคน แล้วหันมายิ้มให้ชายหนุ่ม

"จะถ่ายรูปได้หรือไม่ได้ ก็ต้องขึ้นอยู่กับเจ้าของรถครับ"

ชายหนุ่มมองตามสายตาของเจ้าหน้าที่ไป แล้วก็ต้องยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

ความหมายคืออย่างที่เขาคิดใช่ไหม?

เจ้าของเวเนโน่คันนี้... อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?

ถ้าจำไม่ผิด ผู้หญิงคนนี้คือเพื่อนร่วมโรงเรียนที่รั่วเฉียวเล่าให้ฟังไม่ใช่เหรอ คนที่มีเจตนาไม่ดี เข้าหารุ่นพี่ฉู่เพราะหวังเงิน?

เจ้าหน้าที่ดูเหมือนจะช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา ด้วยการเดินตรงเข้าไปหาซ่งหว่าน แล้วยื่นเอกสารกับกุญแจรถให้อย่างนอบน้อม

"คุณหนูซ่งครับ ขั้นตอนต่างๆ ของรถเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแค่เซ็นชื่อรับรถครับ"

แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที แม้แต่ภาพลักษณ์นางฟ้าของซูรั่วเฉียวในใจเขาก็ดูเลือนรางลงไปถนัดตา

ล้อกันเล่นหรือเปล่า?

มหาเศรษฐีที่มีเวเนโน่รุ่นลิมิเต็ดในครอบครองเนี่ยนะ จะเข้าหารุ่นพี่ฉู่เพื่อหวังเงิน?

เขาบ้าหรือซูรั่วเฉียวบ้ากันแน่?

ซูรั่วเฉียวดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวถึงความเปลี่ยนแปลงของชายหนุ่ม เธอรู้สึกไม่พอใจมากที่เขาเอาแต่สนใจถ่ายรูปซูเปอร์คาร์จนเมินเฉยเธอ

และเมื่อเห็นว่าเจ้าของซูเปอร์คาร์คันนี้คือซ่งหว่าน ความไม่พอใจของเธอก็พุ่งถึงขีดสุด

เธอมองท่าทางตื่นเต้นเหมือนไม่เคยเห็นโลกกว้างของชายหนุ่ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามทันที "ก็แค่ซูเปอร์คาร์ไม่ใช่เหรอ?"

"ตอนนายมานายก็ขับซูเปอร์คาร์มาเหมือนกันนี่นา จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ชายหนุ่มหันขวับกลับมา ครั้งนี้สายตาที่เขามองซูรั่วเฉียวมีความซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูกเจือปนอยู่

"ซูเปอร์คาร์กับซูเปอร์คาร์มันเหมือนกันซะที่ไหนเล่า?"

"ปอร์เช่ 718 ของฉันราคาแค่ล้านกว่า แต่ลัมโบร์กินี เวเนโน่นี่คือซูเปอร์คาร์ระดับท็อปที่มีแค่สิบสี่คันทั่วโลก ราคาปาเข้าไป 45 ล้านหยวน"

"แถมที่ยากกว่านั้นคือ ต่อให้มีเงิน 45 ล้าน ก็ใช่ว่าจะซื้อได้"

ซูรั่วเฉียวไม่สนใจน้ำเสียงที่ผิดปกติไปของชายหนุ่มอีกแล้ว เธอยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป

แดดเปรี้ยงขนาดนี้ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดตั้งแต่หัวจรดเท้า

45 ล้าน... ซูเปอร์คาร์ที่ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้ เป็นของซ่งหว่าน?

งั้นทุกอย่างที่เธอเพิ่งพูดกับพี่หลินเยว่ไปเมื่อกี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่เลยน่ะสิ?

ทว่าซ่งหว่านรับกุญแจรถ ทักทายฉู่หลินเยว่ แล้วก้าวขึ้นรถไปอย่างไม่แยแส รถสีแดงเพลิงคันนั้นหายวับไปจากสายตาในพริบตาเดียว

เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่กลับทำให้ซูรั่วเฉียวกลายเป็นตัวตลกที่สำคัญตัวเองผิดไปโดยสิ้นเชิง

ซูรั่วเฉียวหันขวับกลับมาทันที หวังจะอธิบายอะไรบางอย่างกับฉู่หลินเยว่ "พี่หลินเยว่..."

แต่ฉู่หลินเยว่ก็เหมือนกับซ่งหว่านเมื่อครู่ เขาไม่แม้แต่จะหยุดมองเธอ เดินผ่านร่างเธอไปหน้าตาเฉย

จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถ ออกตัวอย่างนุ่มนวล รถคันคุ้นตานั้นหายไปต่อหน้าต่อตาเธออย่างไร้ร่องรอย ราวกับกำลังไล่ตามรถสีแดงเพลิงคันนั้นไป

ซูรั่วเฉียวทนไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

ส่วนซ่งหว่านที่ขับลัมโบร์กินี เวเนโน่ออกมา ได้ทิ้งเรื่องของซูรั่วเฉียวไว้ข้างหลังนานแล้ว เพราะเสียงน่ารักๆ ของระบบดังขึ้นในหัวเธออีกครั้ง

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ปกป้องศักดิ์ศรีของสาวสวยรวยเสน่ห์ได้สำเร็จ และได้รับฉายา 'ผู้พิฆาตชะนีหน้าซื่อ' ระบบขอมอบรางวัลหนึ่งร้อยล้านเหรียญโต้ว】

【ระบบได้เติมเหรียญโต้วเข้าบัญชีของคุณเรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบด้วยค่ะ】

เหรียญโต้ว? โต่วอินไลฟ์เหรอ?

ซ่งหว่านเลียริมฝีปากเบาๆ โต่วอินไม่เหมือนกับฟู่หยา ตรงที่เริ่มต้นมาจากคลิปสั้น ทำให้ยอดการเข้าถึงมีมากกว่าฟู่หยาหลายเท่า

อัตราแลกเปลี่ยนเป็นเงินจริงก็ต่างจากฟู่หยาที่เป็น 1:1 เพราะเหรียญโต้วมีอัตรา 1:10 ดังนั้นหนึ่งร้อยล้านเหรียญโต้วจึงเท่ากับสิบล้านหยวน

ประเด็นสำคัญคือ หลังจากใช้สกุลเงินเสมือนแล้ว จะได้รับเงินคืนเป็นตัวคูณ ต่อให้ได้เรทต่ำสุดคือสิบเท่า เธอก็จะได้เงินคืนหนึ่งร้อยล้านหยวนสบายๆ

ถ้าตัวคูณสูงกว่านั้น ก็ยิ่งฟินเข้าไปใหญ่~

ระบบกำลังผลักดันเธอให้เข้าสู่วงการเปย์สตรีมเมอร์จนกู่ไม่กลับชัดๆ

จังหวะนั้นเอง ชิงหลินก็โทรเข้ามา ซ่งหว่านรับสายและฟังอยู่ไม่กี่ประโยค ซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงก็เลี้ยวรถมุ่งหน้าไปยัง 'ถานกง' ทันที

เหยาเจีย ผู้จัดการฝ่ายนิติบุคคล มารออยู่ที่หน้าประตูหลักของถานกงเรียบร้อยแล้ว

แม้จะได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้วว่าคุณหนูซ่งเปลี่ยนรถ แต่เมื่อเหยาเจียเห็นว่ารถคันใหม่คือ ลัมโบร์กินี เวเนโน่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

คุณพระคุณเจ้า!

นี่มันอภิมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริง

เป็นที่รู้กันดีว่ารถรุ่นลิมิเต็ดน่ะซื้อยากที่สุด

นอกจากต้องมีเงินถุงเงินถังแล้ว ยังต้องมีเส้นสายระดับเทพอีกด้วย

แต่คุณหนูซ่งคนนี้กลับทำเหมือนซื้อผักซื้อปลา เมื่อวานเป็นลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ วันนี้เปลี่ยนเป็นเวเนโน่ซะแล้ว

สมกับที่เป็นขาใหญ่ที่สามารถซื้อคฤหาสน์หลังที่ 1 ของถานกงได้ เหยาเจียสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที เหยาเจียก็ลงทะเบียนรถคันใหม่เข้าสู่ระบบของถานกงเรียบร้อย

"ข้อมูลลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วค่ะ ถ้าคุณหนูซ่งมีปัญหาอะไรเพิ่มเติม ติดต่อดิฉันโดยตรงได้เลยนะคะ ยินดีให้บริการตลอด 24 ชั่วโมงค่ะ"

ซ่งหว่านยิ้มพยักหน้า ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังที่ 1

ต้องยอมรับว่าชิงหลินสมกับเป็นพ่อบ้านอัจฉริยะสารพัดประโยชน์ เพิ่งมาถึงเมื่อวาน วันนี้คฤหาสน์หลังที่ 1 ก็ถูกจัดระเบียบเรียบร้อยทุกระเบียดนิ้ว

ห้องนอนของเธออยู่ชั้นสาม เป็นพื้นที่ที่กว้างที่สุด ห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินคลอเซ็ตอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าคอลเลกชันล่าสุดจากแบรนด์หรูหลากหลายแบรนด์ โซนเครื่องสำอางและเครื่องประดับก็ครบครันไม่แพ้กัน

รสนิยมของชิงหลินดีเยี่ยม ซ่งหว่านมองไปรอบๆ ด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

ชิงหลินที่เดินตามหลังมา เมื่อเห็นสีหน้าพึงพอใจของเธอ ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย "คุณหนูครับ สาวใช้และเชฟรออยู่ข้างล่างแล้วครับ ต้องการลงไปพบพวกเขาไหมครับ?"