บทที่ 28 มารยาทนางเอกแบบนี้มันล้าสมัยไปแล้วค่ะพี่สาว

บทที่ 28 มารยาทนางเอกแบบนี้มันล้าสมัยไปแล้วค่ะพี่สาว

เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร ซ่งหว่านก็หดนิ้วทั้งสี่กลับ เหลือไว้เพียงนิ้วชี้ข้างเดียว

"งั้นร้อยล้าน?"

ฉู่หลินเยว่: ...สมัยนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยเขารวยกันขนาดนี้เลยเหรอ?

การลงทุนที่เขาคิดไว้ในใจ อย่างมากก็แค่หนึ่งถึงสองล้าน เมื่อรวมกับความสามารถของรุ่นน้องคนนี้ เขาคิดว่าจะเสนอหุ้นให้เธอสักห้าถึงสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อรั้งตัวเธอไว้ในบริษัท

แต่รุ่นน้องคนนี้กลับเปิดมาก็พูดถึงห้าสิบล้าน แล้วก็ร้อยล้าน... เขาโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างลังเล น้ำเสียงเจือความไม่แน่ใจ "รุ่นน้องหมายถึง... คุณต้องการลงทุนหนึ่งร้อยล้านเหรอ?"

ซ่งหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง "สองร้อยล้านก็ได้อยู่นะ"

พรุ่งนี้เงินกองทุนไตรมาสถัดไปของตึกจินเม่าก็จะโอนเข้าบัญชีเธอแล้ว ด้วยอัตราผลตอบแทน 5000% ยิ่งเธอลงทุนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีเท่านั้น

คราวนี้มุมปากของฉู่หลินเยว่กระตุกจริงๆ แล้ว เขาอยากจะบอกรุ่นน้องว่าอย่าล้อเล่น แต่พอมองใบหน้าที่จริงจังของเธอ เขากลับหาแววล้อเล่นไม่เจอเลยสักนิด

เขาเลิกดื่มกาแฟ ฉู่หลินเยว่มองซ่งหว่านด้วยสีหน้าครุ่นคิด "ขอผมใช้เวลาคิดแล้วค่อยให้คำตอบรุ่นน้องทีหลังได้ไหม?"

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นแค่การดึงตัวคนเก่งมาร่วมงาน แต่ตอนนี้ดูเหมือนสถานการณ์จะเปลี่ยนไปคนละทิศคนละทาง

ถ้าลงทุนสองร้อยล้าน สัดส่วนหุ้นของเขาคงหดเหลือแค่นิดเดียว

ทันใดนั้น เขาก็เห็นซ่งหว่านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกยิ้ม "ได้แน่นอนค่ะ!"

ฉู่หลินเยว่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว เมื่อหันกลับไปมองซ่งหว่าน แววตาของเขาก็ซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

กล้าลงทุนสองร้อยล้านง่ายๆ แบบนี้... เธอไว้ใจเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลังจากคุยธุระเสร็จ ทั้งสองก็แลกช่องทางติดต่อกันและเตรียมตัวออกจากร้านอาหาร

ซูรั่วเฉียวที่อยู่ไม่ไกลเห็นพวกเขาลุกขึ้น ก็ไม่รอกินซุปของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามให้หมด รีบพุ่งตัวเข้ามาหาทันที

"พี่หลินเยว่ จะไปแล้วเหรอคะ?"

ฉู่หลินเยว่หันไปมองเธอ แววตาฉายความรำคาญ

ซูรั่วเฉียวชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นน้อยใจทันที "พี่หลินเยว่ ฉันคิดดูแล้ว ให้ฉันติดรถไปส่งพี่สาวคนนี้ด้วย แล้วเราค่อยกลับบ้านพร้อมกันก็ได้นะคะ!"

"แบบนี้จะได้ไม่ต้องรบกวนคุณป้าส่งคนมารับฉันด้วย"

ฉู่หลินเยว่กำลังจะปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด แต่โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน

เมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า เขาก็กดรับสายอย่างจำใจ "แม่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?"

ซ่งหว่านที่กำลังใจลอย ถูกดึงสติกลับมาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายของซูรั่วเฉียว

พอสบตากัน ซูรั่วเฉียวถึงกับมองบนใส่อย่างโจ่งแจ้ง

มีคุณป้าหนุนหลัง ใครหน้าไหนจะมาแย่งพี่หลินเยว่ไปจากเธอได้?

ซ่งหว่านถึงกับพูดไม่ออก

พวกเธอไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ? ยัยนี่มโนไปถึงไหนแล้วเนี่ย?

จังหวะนั้นเอง ฉู่หลินเยว่ขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามาหาซ่งหว่าน น้ำเสียงเจือความจนใจ "คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะให้คนอื่นติดรถไประหว่างไปส่งคุณ?"

ได้ยินดังนั้น แววตาของซูรั่วเฉียวก็ฉายแววผู้ชนะขึ้นมาทันที "พี่สาวเขาไม่ถือหรอกค่ะ! ยังไงพี่สาวก็ต้องอาศัยรถพี่หลินเยว่กลับบ้านอยู่แล้ว"

ความหมายแฝงก็คือ คนอาศัยรถคนอื่นนั่งไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น

มือที่ถือโทรศัพท์ของฉู่หลินเยว่เกร็งแน่นขึ้นมาทันที ใบหน้าเย็นชาถึงขีดสุด แต่แล้วเขาก็เห็นซ่งหว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ซูรั่วเฉียว

"เธออายุเท่าไหร่จ๊ะ?"

พอถูกถามอายุ ซูรั่วเฉียวก็รีบนึกถึงคำพูดแม่ของฉู่หลินเยว่ที่บอกว่าเธอกับฉู่หลินเยว่อายุห่างกันห้าปี ซึ่งเป็นระยะห่างที่เหมาะสมที่สุด

เธอยืดอกขึ้นอย่างท้าทายทันที "ยี่สิบ"

รอยยิ้มของซ่งหว่านยิ่งกว้างขึ้น "ขอโทษทีนะ! ฉันเพิ่งสิบเก้า"

ซูรั่วเฉียวยังไม่เข้าใจความหมายของซ่งหว่านในทันที จนกระทั่งได้ยินซ่งหว่านพูดต่อด้วยสีหน้าจริงใจสุดซึ้ง:

"เพราะงั้น ที่เธอเรียกฉันว่า 'พี่สาว' ตลอดเวลาเนี่ย ฉันเกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะนะจ๊ะ"

"อีกอย่าง ฉันกับรุ่นพี่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ส่วนตัวอะไรกัน เพราะฉะนั้นเธอไม่จำเป็นต้องมาระแวงฉันขนาดนั้นหรอก"

ซ่งหว่านยังคงยิ้มแย้มขณะพูดประโยคนี้ "แถมลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ดูเหมือนจะล้าสมัยไปแล้วนะ พี่สาว ~"

เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะสนใจซูรั่วเฉียว

แต่ดูเหมือนซูรั่วเฉียวจะไม่เข้าใจหลักการที่ว่า 'คนเราทำผิดได้ครั้งสองครั้ง แต่ไม่ใช่ซ้ำซาก'

อย่าว่าแต่เธอกับฉู่หลินเยว่เพิ่งจะเริ่มคุยเรื่องร่วมธุรกิจกันเลย ต่อให้เป็นแฟนกันจริงๆ เธอก็ไม่ทนกับยัยชะนีขี้อิจฉาเกรดต่ำแบบนี้เพื่อผู้ชายหรอก

มีระบบอยู่ในมือ เอาเวลาไปหาเงินไม่ดีกว่าเหรอ?

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับฉายา ‘นักสู้ชะนีผู้กล้าหาญ นางเอกตัวน้อยผู้ตาสว่าง’ ระบบขอมอบรางวัลเป็น ลัมโบร์กินี เวเนโน (Lamborghini Veneno) หนึ่งคัน】

【ส่งมอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบในคลังเก็บของค่ะโฮสต์】

ซ่งหว่านชะงักไปเล็กน้อย พูดถึงเวเนโน บางคนอาจจะไม่คุ้นหู แต่ถ้าพูดฉายาของมัน หลายคนน่าจะร้องอ๋อ

ลัมโบร์กินี เวเนโน ซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดที่มีเพียง 14 คันทั่วโลก ราคาขายสูงลิ่วถึง 45 ล้านหยวน

เทียบกับอเวนทาดอร์แล้ว ระดับชั้นห่างกันคนละโยชน์

ขณะกำลังครุ่นคิด เธอก็หันไปเห็นว่าซูรั่วเฉียวทนรักษาภาพลักษณ์สาวหวานต่อไปไม่ไหวแล้ว หล่อนตวาดใส่เธอด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว "ซ่งหว่าน!"

"พอได้แล้ว" ฉู่หลินเยว่วางสายไปแล้ว สายตาที่มองซูรั่วเฉียวตอนนี้เหลือเพียงความเย็นชา

"ซูรั่วเฉียว แม่ฉันยังป่วยอยู่ เธอรู้ดีนี่ว่าฉันเกลียดที่สุดเวลาใครเอาแม่มาอ้าง"

หางตาของเขาเหลือบมองซ่งหว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง ในหัวนึกย้อนไปถึงคำพูดเมื่อครู่ของเธอที่ว่า 'ไม่ได้มีความสัมพันธ์ส่วนตัวอะไรกัน'

ความหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ น้ำเสียงที่พูดกับซูรั่วเฉียวซึ่งน่ารำคาญอยู่แล้วจึงยิ่งเย็นชาลงไปอีก "อีกอย่าง เธอเป็นคนขอติดรถไปด้วย กรุณารู้จักกาลเทศะด้วย"

ซูรั่วเฉียวยืนตัวแข็งทื่อ

ต่อให้เมื่อก่อนฉู่หลินเยว่จะทำตัวเหินห่าง แต่เขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้

รอยยิ้มจางๆ ของซ่งหว่านในตอนนี้ สำหรับเธอมันคือรอยยิ้มของผู้ชนะชัดๆ

ทันใดนั้น เส้นความอดทนในใจเธอก็ขาดผึง

เธอชี้หน้าซ่งหว่านแล้วพูดว่า "เธอคิดว่าจะหลอกพี่หลินเยว่ได้ แล้วจะหลอกฉันได้ด้วยงั้นเหรอ?"

"เลิกตอแหลสักที!"

"ที่วางแผนเข้ามาตีสนิทพี่หลินเยว่ก็เพื่อเงินไม่ใช่หรือไง? ฉันเห็นผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกแบบเธอมาเยอะแล้ว อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง!"

ยังจะมาทำเป็นไม่ยี่หระ บอกว่าไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวอีกเหรอ?

ไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวแล้วทำไมถึงมานัดกินข้าวกันสองต่อสอง? ไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวแล้วทำไมพี่หลินเยว่ถึงอ่อนโยนกับเธอนัก? แถมยังขับรถไปรับไปส่ง?

เขาถึงกับดุเธอเพราะผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ

"ซู-รั่ว-เฉียว!" ทันทีที่ความคิดแล่นผ่านสมอง เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของฉู่หลินเยว่ดังขึ้นจากด้านหลัง

เมื่อหันกลับไป เธอก็พบว่าใบหน้าของฉู่หลินเยว่เย็นชาดุจน้ำแข็ง

ซูรั่วเฉียวตัวสั่นด้วยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบพยายามกู้สถานการณ์:

"พี่หลินเยว่คะ ฉันแค่ไม่อยากให้พี่โดนหลอก"

"พี่ไม่รู้หรอก เมื่อวานฉันเห็นกับตาเลยว่าหล่อนเดินตัวติดกับผู้ชายอีกคนในมหาลัย! อวิ๋นอวิ๋นก็เห็นเหมือนกัน"

"มีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังมายุ่งกับพี่แบบนี้ ต้องหวังเงินแน่ๆ ฉัน... ฉันแค่กลัวพี่โดนหลอกจนลืมตัวไปหน่อย..."

พูดจบ เหมือนกลัวว่าฉู่หลินเยว่จะไม่เชื่อ ดวงตากลมโตของเธอก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาทันที

"พี่หลินเยว่ อย่าโกรธเลยนะคะ ฉันแค่กลัวว่าถ้าคุณป้ารู้เรื่องนี้จะเสียใจ..."

ปี๊บ—

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ รถลากที่บรรทุกลัมโบร์กินี เวเนโน สีแดงเพลิงคันงาม ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าพวกเขา