ตอนที่ 88 ค่ายกลวงกต

ตอนที่ 88 ค่ายกลวงกต

แม้ว่าเซียวเฉียนจะพูดอย่างสบายๆ แต่ในใจของโม่สวินกลับไม่พอใจอย่างมาก แต่ในเมื่อได้รับปากอีกฝ่ายไปแล้ว ก็ทำได้เพียงไปดูที่นั่นก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ครู่ต่อมา โม่สวินจึงกล่าวว่า “พี่เซียวยังคงเล่าถึงอันตรายอย่างที่สองเถิด!”

เดิมทีเซียวเฉียนยังอยากจะอธิบายเพิ่มอีกสองสามประโยค แต่หลังจากมองดูเขาแล้ว กลับกล่าวว่า “อย่างที่สองก็คืออันตรายจากค่ายกลต้องห้าม ว่ากันว่าหุบเขาเทียนเซียงเป็นสวนโอสถของสำนักใหญ่ในยุคโบราณ ดังนั้นข้างในจึงเต็มไปด้วยค่ายกลต้องห้ามและอาคมต่างๆ นานาชนิด อาจกล่าวได้ว่าทั่วทั้งหุบเขาเทียนเซียงก็คือค่ายกลขนาดใหญ่นั่นเอง แต่ค่ายกลต้องห้ามส่วนใหญ่ข้างในนั้นใช้การไม่ได้แล้ว คงเหลือเพียงค่ายกลวงกตแห่งหนึ่งที่น่าปวดหัวที่สุด”

ค่ายกลวงกต?

แม้ว่าโม่สวินจะไม่เคยสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้ แต่สำหรับเรื่องราวของค่ายกล ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรเลย

“พี่เซียวพอจะเล่าให้ละเอียดกว่านี้ได้หรือไม่?”

เซียวเฉียนพยักหน้า แล้วกล่าวต่อไปว่า “จุดที่ร้ายกาจที่สุดของค่ายกลนี้ ก็คือสามารถทำให้ผู้ที่เข้าไปข้างในสูญเสียการรับรู้ทิศทาง ทำให้ต้องเดินวนเวียนอยู่ข้างใน ถูกขังอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งตาย ก็ยังเดินออกไปไม่ได้”

เมื่อโม่สวินได้ยินถึงตรงนี้ ก็อดที่จะโพล่งออกมาไม่ได้ว่า “ค่ายกลมายา?”

บนใบหน้าของเซียวเฉียนปรากฏความประหลาดใจอยู่หลายส่วนขณะมองมาที่เขา

“ดูท่าน้องโม่จะมีความเข้าใจในวิชาค่ายกลอยู่บ้าง แต่ค่ายกลวงกตนี้ ยังคงแตกต่างจากค่ายกลมายาอย่างมาก”

โม่สวินอดที่จะเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้ แล้วกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าพี่เซียวพอจะชี้แนะได้หรือไม่?”

เซียวเฉียนยิ้มเล็กน้อย และเริ่มโอ้อวดความรู้ของเขาอีกครั้ง

“ที่เรียกว่าค่ายกลมายา หัวใจสำคัญอยู่ที่คำว่า ‘มายา’ มายาก็คือสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง กล่าวคือ โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นของปลอม แต่ค่ายกลวงกตนี้ กลับเป็นของจริงแท้แน่นอน”

เมื่อโม่สวินได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ก็อดที่จะพยักหน้าซ้ำๆ ไม่ได้ ในใจก็ประเมินเซียวเฉียนสูงขึ้นหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว อีกฝ่ายใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำ ก็เผยให้เห็นถึงแก่นแท้ของค่ายกลมายาแล้ว

ได้ยินเพียงเซียวเฉียนกล่าวต่อไปว่า “ที่เรียกว่าค่ายกลวงกตนั้น คือการใช้หลักเบญจธาตุและอัฏฐทิศา หรือวิชาประตูพิสดาร จัดวางตามกฎเกณฑ์ที่แน่นอน และค่ายกลที่ล้ำลึกยิ่งกว่านั้น ยังสามารถใช้กลไกบางอย่าง เปลี่ยนแปลงไปตามตำแหน่งของผู้บุกรุก ทำให้คนถูกขังตายอยู่ในสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่งตลอดไป”

เมื่อพูดถึงเรื่องเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างลึกซึ้ง แม้ว่าโม่สวินส่วนใหญ่จะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างมันกับค่ายกลมายาได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โม่สวินก็พลันกล่าวขึ้นว่า “คาดว่าพี่เซียวคงจะคิดยืมยันต์ระบุตำแหน่งของข้าน้อย เพื่อใช้ค้นหาทิศทางที่แม่นยำในค่ายกลวงกตนี้สินะ?”

เซียวเฉียนหัวเราะเหะๆ “คุยกับคนฉลาดนี่มันง่ายจริงๆ!”

คำเยินยอเช่นนี้ โม่สวินฟังแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย ในใจครุ่นคิดว่า หากเป็นเรื่องง่ายดายดังที่เซียวเฉียนพูดจริง ก็น่าจะลองดูสักครั้ง

แต่ว่าไปแล้ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอันกว้างใหญ่ จะไม่มีวิธีการกำหนดทิศทางอื่นใดอีก

“พี่เซียว ไม่ทราบว่าคนที่เคยเข้าไปในหุบเขาเทียนเซียงก่อนหน้านี้ สามารถออกมาได้สักกี่ส่วน?”

เซียวเฉียนหัวเราะแห้งๆ ปัญหานี้ แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่เขาอยากจะหลีกเลี่ยงมาตลอด หากพูดสูงไป ก็กลัวว่าโม่สวินจะประมาท หากพูดน้อยไป ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเกิดความขลาดกลัว ไม่กล้าเข้าไปกับเขา

โม่สวินฉลาดเพียงใด เพียงแค่สายตาเดียว เขาก็เข้าใจความคิดของเซียวเฉียนอย่างชัดเจน

“ยังคงขอให้พี่เซียวได้โปรดพูดความจริง ท้ายที่สุดแล้วเรื่องเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!”

เซียวเฉียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยปากว่า “ประมาณห้าส่วน!”

เมื่อโม่สวินได้ยินอัตราส่วนนี้ ก็พลันสูดลมหายใจเยียบเย็นเข้าไป ห้าส่วน นี่มันจะต่างอะไรกับการไปส่งตายเล่า?

“น้องโม่ไม่ต้องกังวลเกินไป ท่านกับข้าอย่างมากก็แค่เคลื่อนไหวอยู่เพียงหุบเขาชั้นนอก ขอเพียงไม่เข้าสู่หุบเขาชั้นใน ก็จะไม่มีอันตรายถึงชีวิต”