ตอนที่ 86 ป้ายกู่เยว่

ตอนที่ 86 ป้ายกู่เยว่

เมื่อโม่สวินได้ยินคำพูดนี้ เขาก็พลันเกิดความสนใจขึ้นมาหลายส่วน โอสถสร้างฐานยังคงห่างไกลจากเขาเกินไป หากมีวิธีที่จะสามารถเข้าสำนักกู่เยว่ได้ ก็คุ้มค่าที่เขาจะเดินทางไปสักครั้ง

เซียวเฉียนเห็นสีหน้าของโม่สวิน เขาก็จึงยิ้มเล็กน้อย

“ห่างจากที่นี่ไปหลายพันลี้ คือสถานที่ที่ชื่อว่าหุบเขาเทียนเซียง ข้างในนั้นมีบุปผาและสมุนไพรแปลกๆ นานาชนิด และยังมีวัตถุดิบที่หายากอีกด้วย ขอเพียงพวกเราสามารถรวบรวมของที่จำเป็นสำหรับภารกิจใดภารกิจหนึ่งได้ ก็จะสามารถแลกเปลี่ยนเป็นป้ายกู่เยว่หนึ่งชิ้นได้ ถึงตอนนั้น พวกเราก็จะสามารถขอร้องให้ผู้อาวุโสท่านหนึ่ง แนะนำพวกเราเข้าสำนักกู่เยว่ได้!”

ภารกิจ? ป้ายกู่เยว่?

โม่สวินกะพริบตา รอฟังคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย เขารู้เรื่องเกี่ยวกับโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนน้อยเกินไปจริงๆ

เซียวเฉียนยิ้มและหยิบม้วนหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ และโยนไปให้เขา

โม่สวินรับมาไว้ในมือ และอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่งด้วยความไม่เข้าใจความหมายของมัน

เซียวเฉียนไม่ได้หัวเราะเยาะเขา และอธิบายว่า “เอาสิ่งนี้ไปวางไว้ที่หน้าผาก จมดิ่งจิตใจเข้าไปข้างใน ก็จะสามารถเห็นสิ่งที่เจ้าอยากรู้ได้”

โม่สวินทำตามอย่างทื่อๆ เขาหลับตาลง และวางม้วนหยกไว้ที่หน้าผาก ในสมองที่มืดมิดของเขา พลันปรากฏตัวอักษรโบราณขึ้นมาเป็นแถวๆ ลอยอยู่กลางอากาศเช่นนั้น

แม้ว่าเขาจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เขาก็ยังคงตกใจอยู่ดี ความลึกล้ำเช่นนี้ มีเพียงโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนที่แท้จริงเท่านั้นที่จะปรากฏขึ้นได้

หลังจากกลั้นหายใจและรวบรวมสมาธิแล้ว เขาก็เริ่มอ่านตัวอักษรข้างบนอย่างละเอียด

ข้างในนั้นเดิมทีบันทึกภารกิจของสำนักที่แตกต่างกันเจ็ดแปดชนิด มีทั้งการล่าสัตว์อสูรเพื่อเอาแก่นใน การเก็บเกี่ยวโอสถวิญญาณและสมุนไพรวิญญาณ และยังมีการสังหารผู้ทรยศต่อสำนักอีกด้วย เรียกได้ว่ามีหลากหลายประเภท

ใต้ภารกิจแต่ละอย่าง ก็มีรางวัลที่สอดคล้องกัน บางอย่างเป็นโอสถเพิ่มระดับพลัง บางอย่างเป็นวิชาและเคล็ดลับ ในบรรดาภารกิจเก็บสมุนไพรวิญญาณเจ็ดชนิด ด้านล่างก็มีคำว่าป้ายกู่เยว่เขียนไว้อย่างชัดเจน

ในเมื่อเป็นสิ่งที่เซียวเฉียนจงใจกล่าวถึง เขาก็เลยตั้งใจดูเป็นพิเศษ

เป็นเวลานานหลังจากนั้น โม่สวินจึงดึงจิตใจของตนเองออกมา แต่บนใบหน้ากลับยิ่งเต็มไปด้วยความสงสัยมากขึ้น

“พี่เซียว นี่คือ?”

“เจ้าไม่ได้ดูแล้วหรือ นี่คือภารกิจต่างๆ ที่สำนักกู่เยว่ประกาศออกมา”

โม่สวินขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ในเมื่อเป็นภารกิจที่สำนักกู่เยว่ประกาศออกมา ก็คงจะเป็นภารกิจสำหรับศิษย์ในสำนัก แล้วพี่เซียวไปได้มาจากที่ใด?”

เซียวเฉียนหัวเราะแหะๆ “ไม่ทราบน้องโม่ เคยได้ยินเรื่องตลาดมืดหรือไม่?”

ตลาดมืด? โม่สวินส่ายหน้า

“ที่เรียกว่าตลาดมืด ก็คือของบางอย่างไม่สะดวกที่จะแลกเปลี่ยนกันอย่างเปิดเผย เป็นเพียงงานแลกเปลี่ยนที่คนบางกลุ่มจัดขึ้นอย่างลับๆ เท่านั้น!”

“แต่นี่มันเกี่ยวข้องอะไรกับภารกิจที่ท่านพูดถึงด้วยเล่า?”

“น้องโม่ฉลาดถึงเพียงนี้ เรื่องแค่นี้ยังคิดไม่ออกอีกหรือ? หรือว่าเจ้าคิดว่าสิ่งที่สามารถแลกเปลี่ยนได้ มีเพียงแค่สิ่งของเท่านั้น แต่ไม่สามารถเป็นภารกิจได้?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในใจของโม่สวินก็พลันกระจ่างขึ้นมา ที่แท้ยังมีวิธีการเช่นนี้อยู่อีก

ดูท่าแล้วเรื่องราวมากมายในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน ช่างแตกต่างจากโลกสามัญอย่างมากจริงๆ

“ไม่ทราบว่าป้ายกู่เยว่ที่พี่เซียวพูดถึงนั้น เป็นเรื่องราวอย่างไรกันแน่?”

เซียวเฉียนก็เป็นคนที่ชอบอวดรู้เช่นกัน สำหรับมือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างโม่สวินแล้ว เขาจึงไม่รังเกียจที่จะไขข้อข้องใจให้มากขึ้นอีกหน่อย

“ป้ายกู่เยว่นี้ ถือเป็นรางวัลพิเศษชนิดหนึ่งในสำนักกู่เยว่ อาศัยป้ายนี้ จะสามารถยื่นข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผลข้อหนึ่งต่อผู้อาวุโสระดับสร้างฐานท่านใดก็ได้ในสำนัก ถึงตอนนั้น...”

เมื่อโม่สวินได้ยินถึงตรงนี้ เขาก็เข้าใจเจตนาของเซียวเฉียนโดยธรรมชาติ แต่เขาก็พลันนึกถึงปัญหาเล็กๆ ข้อหนึ่งขึ้นมาได้ และรีบถามว่า “พี่เซียวจากบ้านมาเป็นเวลาสามปีแล้ว เช่นนั้นภารกิจเหล่านี้ ก็คงจะเป็นของเมื่อสามปีก่อนแล้ว ต่อให้ท่านกับข้าทำสำเร็จในตอนนี้ จะมีประโยชน์อะไร?”

“เรื่องนี้น้องโม่ไม่ต้องกังวล ที่เซียวผู้นี้คัดลอกมาข้างในนั้น ล้วนเป็นภารกิจระยะยาวทั้งสิ้น จะทำสำเร็จเมื่อใดก็มีผลทั้งนั้น!”