ตอนที่ 85 การกระทำที่จำใจ

ตอนที่ 85 การกระทำที่จำใจ

โม่สวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ที่แท้การสร้างฐานยังต้องใช้ของสิ่งนี้ด้วย

“ไม่ทราบว่าในกรณีที่ไม่มีโอสถสร้างฐาน โอกาสที่จะสร้างฐานสำเร็จมีมากน้อยเพียงใด?”

เซียวเฉียนมองเขาเหมือนกำลังมองคนโง่ และอดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้

“คำถามนี้ของน้องโม่ เซียวผู้นี้ก็ไม่สามารถตอบได้ ท้ายที่สุดแล้วโอสถสร้างฐานนี้ ก็มีอยู่มานานไม่รู้กี่ปีแล้ว ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรในสมัยก่อนสร้างฐานได้อย่างไรนั้น ก็ไม่สามารถตรวจสอบได้แล้ว”

เซียวเฉียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อไปว่า “แต่ข้าเคยได้ยินมาว่า รากวิญญาณสวรรค์ที่มีคุณสมบัติดีเลิศบางคน ในกรณีที่ไม่มีโอสถสร้างฐาน ก็มีที่โชคดีสร้างฐานสำเร็จได้เช่นกัน แต่โอกาสเช่นนี้น้อยมาก ในบรรดาคนจำนวนมาก ถึงจะเจอสักคนหนึ่งเท่านั้น”

พอพูดถึงเรื่องรากวิญญาณขึ้นมา ใบหน้าของโม่สวินก็อดที่จะหมองคล้ำลงหลายส่วนไม่ได้ นับตั้งแต่ที่รู้คุณสมบัติรากวิญญาณของตนเอง เขาก็มักจะรู้สึกไม่ค่อยมีกำลังใจอยู่บ่อยครั้ง หากไม่ใช่เพราะในใจยังมีความเชื่อมั่นเรื่องการมีชีวิตอมตะคอยค้ำจุนอยู่ เขาก็ไม่รู้ว่าจะยืนหยัดต่อไปได้อย่างไร

“ตามความหมายของพี่เซียวแล้ว โอสถสร้างฐานนี้แพงมากหรือ?”

เซียวเฉียนเดาะลิ้น และกล่าวว่า “ไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องแพงเท่านั้น หลายครั้งโอสถเม็ดเดียวก็ยากจะหาได้ ต่อให้มีหินวิญญาณ ก็ใช่ว่าจะซื้อได้เสมอไป”

โม่สวินพยักหน้าในใจ โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนใช้หินวิญญาณในการแลกเปลี่ยน เรื่องนี้เขารู้อยู่แล้ว คำพูดของเซียวเฉียนก็เข้าใจได้ง่าย ท้ายที่สุดแล้วเมื่อก้าวเข้าสู่ระดับสร้างฐาน อายุขัยก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก การที่มันจะล้ำค่าอยู่บ้างก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

เกี่ยวกับวิธีการได้มาซึ่งหินวิญญาณ ประเด็นนี้เขาได้คิดไว้แล้ว เพียงแต่ฟังจากความหมายของอีกฝ่ายแล้ว ของสิ่งนี้มีราคาแต่ไม่มีของขาย อาจจะไม่สามารถใช้หินวิญญาณแก้ไขปัญหาได้

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาก็อยากจะไปยังเมืองหลานเยว่อย่างใจจดใจจ่อ เขามีคำถามมากมายที่ต้องไปหาคำตอบที่นั่น

“พี่เซียว น้องเล็กยังมีข้อสงสัยอีกหนึ่งข้อ หรือว่าที่ท่านต้องการเข้าสำนักกู่เยว่ ก็เพื่อโอสถสร้างฐานนี้?”

เซียวเฉียนมองเขาอย่างชื่นชม และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “น้องโม่ฉลาดจริงๆ มีเพียงสำนักใหญ่เช่นนี้เท่านั้น ที่ทุกๆ ช่วงระยะเวลาหนึ่ง จะมอบโอสถสร้างฐานให้แก่ศิษย์ที่โดดเด่นบางคน”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซียวเฉียนก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อไปว่า “และในสำนัก ก็มักจะมีภารกิจมากมายประกาศออกมา เมื่อทำสำเร็จ ก็จะมีโอกาสได้รับโอสถสร้างฐานเช่นกัน ซึ่งมีโอกาสมากกว่าการสะสมหินวิญญาณเพื่อซื้อเพียงอย่างเดียวมาก!”

“ถ้าเป็นไปตามความหมายของพี่เซียวแล้ว สำนักกู่เยว่แห่งนี้ เกรงว่าจะเข้าไปได้ไม่ง่ายใช่หรือไม่?”

“นั่นเป็นเรื่องธรรมดา ทุกครั้งที่สำนักกู่เยว่รับศิษย์ ผู้ที่มา อย่างน้อยก็มีหลายหมื่นคน แต่สุดท้ายผู้ที่สามารถเข้าเป็นศิษย์ได้อย่างราบรื่นนั้น สิบส่วนยังยากจะเหลือสักหนึ่งส่วน!”

เมื่อโม่สวินได้ยินอัตราส่วนนี้ ก็อดที่จะตกใจในใจไม่ได้ วิถีแห่งการบำเพ็ญเพียร ช่างเหมือนกับการฝืนลิขิตสวรรค์จริงๆ

โม่สวินมองเซียวเฉียนที่อยู่ข้างๆ และในใจของเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมาสายหนึ่ง

“หากพี่เซียวได้เข้าเป็นศิษย์ของสำนักกู่เยว่ จะอธิบายกับท่านอาจารย์ของท่านได้อย่างไร?”

เซียวเฉียนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจบนใบหน้า “เรื่องนี้เจ้าไม่รู้แล้ว สำนักเล็กๆ อย่างพวกเรา เดิมทีก็อาศัยสำนักใหญ่ในการดำรงอยู่ เจ้าสำนักมักจะสนับสนุนให้ศิษย์เข้าสังกัดสำนักใหญ่ ขอเพียงในอนาคตเมื่อกลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงแล้ว ไม่ลืมที่จะส่งเสริมสำนักของตนเองบ้างก็พอ!”

โม่สวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สำหรับสำนักเล็กๆ แล้ว นี่ก็นับเป็นวิธีที่ดี แต่พูดอีกอย่างหนึ่ง นี่ก็เป็นการกระทำที่จำใจไม่ใช่หรือ?

หลังจากทำความเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว โม่สวินจึงค่อยๆ ถามอย่างไม่รีบร้อนว่า “สถานที่ที่พี่เซียวพูดถึงเมื่อครู่นี้ ไม่ทราบว่ามีวาสนาอันใด และมีที่ใดที่พอจะใช้ประโยชน์จากข้าน้อยได้บ้าง?”

เมื่อเซียวเฉียนเห็นเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ก็รีบกล่าวว่า “หากจะพูดถึงวาสนานี้ ถึงแม้จะไม่ยิ่งใหญ่เท่าโอสถสร้างฐาน แต่หากสำเร็จ ก็เพียงพอที่จะรับประกันว่าท่านและข้า จะสามารถเข้าสำนักกู่เยว่ได้อย่างราบรื่นแล้ว!”