ตอนที่ 52 การสิ้นเปลืองพลังวิญญาณ

ตอนที่ 52 การสิ้นเปลืองพลังวิญญาณ

โม่สวินโจมตีสำเร็จ ก็รีบกระโดดขึ้นสูงทันที เพราะว่าด้านหลังของเขา ขวานศึกขนาดใหญ่เล่มหนึ่งได้ฟาดลงมายังศีรษะของเขาแล้ว เกรงว่าหากช้าไปเพียงชั่วครู่ เขาและซูหยุนฉางคงจะหัวหลุดจากบ่าเป็นแน่

ในขณะเดียวกัน ทวนยาวอีกด้านหนึ่งก็แทงไปยังตำแหน่งที่เขาจะร่อนลงพื้น

เขากลางอากาศทำได้เพียงฟาดแส้ออกไปอย่างเร่งรีบ หลังจากเสียงระเบิดดังขึ้นหนึ่งครั้ง ชายผู้ถือทวนยาวพร้อมกับม้าสีดำที่ขี่อยู่ก็ล้มลงกับพื้นดังโครม เสียงร้องโหยหวนและเสียงกรีดร้องโดยรอบดังระงมขึ้นแล้ว

หลังจากลงถึงพื้น โม่สวินไม่กล้าหยุดนิ่ง เขาเตรียมจะถอยหนีทันที แต่ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่ด้านหลังของเขาปรากฏดาบใหญ่ขึ้นมาอีกเล่มหนึ่ง มันอาศัยความเร็วของม้าพุ่งเข้ามาสังหารเขาอย่างรวดเร็ว

แทบจะไม่มีเวลาให้หายใจ โม่สวินรีบถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าสู่แส้อ่อน แต่ในขณะนั้น เขากลับค้นพบเรื่องน่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่ง พลังวิญญาณในร่างกายของเขาเหลือไม่ถึงหนึ่งในสามของปกติ

เขาพลันนึกถึงต้นตอของปัญหาได้ในทันที สิ่งที่สามารถทำให้พลังวิญญาณของเขาสิ้นเปลืองอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ได้ ก็มีเพียงศาสตราวุธวิญญาณชิ้นนี้เท่านั้น!

แต่ว่าไปแล้ว เขาเพิ่งจะฟาดแส้ออกไปเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นเองมิใช่หรือ?

อัตราการสิ้นเปลืองเช่นนี้ ช่างน่าตกใจเสียจริง!

หากรู้แต่แรก เขาคงจะใช้มันอย่างประหยัดขึ้น พยายามฟาดแส้หนึ่งครั้งให้สังหารคนได้หลายคน การกระทำเมื่อครู่นี้ ช่างสิ้นเปลืองโดยแท้

อันที่จริง ด้วยความเฉลียวฉลาดของเขา หากเป็นเวลาปกติ ย่อมไม่ทำผิดพลาดระดับต่ำเช่นนี้เป็นแน่ เพียงแต่การต่อสู้เป็นการเดิมพันด้วยชีวิต ปัญหาหลายอย่างเขาไม่มีเวลามาคิดไตร่ตรองให้ลึกซึ้ง

แต่การจะมาคิดเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้ ก็ดูจะสายเกินไปแล้ว

เมื่อเห็นดาบใหญ่ข้างหลังใกล้เข้ามา แม้โม่สวินจะรู้ว่าหากตนฟาดแส้ครั้งนี้ออกไป จะสามารถสังหารอีกฝ่ายให้ตกจากหลังม้าได้อย่างแน่นอน แต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น แต่เลือกที่จะกระโดดขึ้นไปอีกครั้ง โชคดีที่เมื่อครู่เขามองการณ์ไกล จัดการพลธนูเหล่านั้นไปก่อน ตอนนี้จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลอบโจมตี

เขากลางอากาศเล็งไปยังทิศทางหนึ่ง ที่นั่นมีคนสามสี่คนล้อมรอบสตรีชุดเขียวอยู่ นับว่าเป็นโอกาสอันดียิ่ง

เขาโคจรวิชาเพลิงผลาญในร่างกาย ใช้เคล็ดวิชาเหินลมถึงขีดสุด ในชั่วพริบตา เขาก็เหยียบอากาศไปจนถึงบริเวณใกล้กับสตรีชุดเขียว

น่าสงสารซูหยุนฉางที่อยู่ด้านหลัง นางถูกโม่สวินพาร่างกายเหวี่ยงไปซ้ายทีขวาที ตอนนี้ศีรษะของนางหมุนจนมึนงงไปหมดแล้ว ในท้องก็ปั่นป่วนจนน่าสะอิดสะเอียน หากไม่ฝืนทนไว้ เกรงว่าคงจะอาเจียนของที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาแล้ว

บัดนี้นางเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับโม่สวิน ร่างกายของนางต้องรับภาระหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชั่วขณะหนึ่ง นางรู้สึกราวกับว่ากระดูกเอวที่ถูกเชือกมัดไว้จะหักสะบั้นลง

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะนางเพิ่งจะเริ่มบำเพ็ญเพียรได้ไม่นาน อีกทั้งสำหรับผู้ฝึกปราณเช่นพวกเขา โดยปกติจะฝึกฝนเพียงเส้นลมปราณและตันเถียนเท่านั้น

ร่างกายและแขนขานั้น จริงๆ แล้วไม่ต่างจากคนธรรมดาสักเท่าใดนัก ประกอบกับนางเป็นสตรี ร่างกายจึงบอบบางอยู่แล้ว ด้วยความเจ็บปวด นางจึงหมดสติไป

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนเช่นพวกเขา หากมีประสบการณ์ เมื่อพบกับสถานการณ์เช่นนี้ ก็จะโคจรปราณวิญญาณทั่วร่างเพื่อป้องกันร่างกายตนเอง น่าเสียดายที่แม้แต่โม่สวินเองก็ยังเป็นเพียงมือสมัครเล่น ส่วนซูหยุนฉางนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง

สตรีชุดเขียวเห็นโม่สวินพุ่งเข้ามาหานาง สีหน้าของนางก็ซีดเผือดในทันที นางร้อนรนจะสั่งให้คนข้างกายเข้ามาขวางไว้ หลังจากได้เห็นอานุภาพของแส้อ่อนในมือของอีกฝ่ายแล้ว นางย่อมทั้งตกใจและหวาดกลัว หากแส้เส้นนั้นฟาดลงบนร่างของนาง ต่อให้นางไม่ตาย เกรงว่าคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

โม่สวินกลางอากาศจ้องมองคนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขารวบรวมพลังทั้งหมดและฟาดมือขวาออกไป แส้ยาวในอากาศส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าครั้งใดๆ ก่อนหน้านี้ คมมีดนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงหวีดหวิว

ในชั่วพริบตา ฝั่งตรงข้ามก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นหลายครั้ง ตามด้วยม้าฝีเท้าดีทีละตัวที่ล้มลงกับพื้นท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน เลือดสดสาดกระเซ็นปะปนกับฝุ่นดินที่ฟุ้งตลบไปทั่ว จนพื้นดินกลายเป็นสีดำแดง

โม่สวินร่อนลงสู่พื้นตามมา แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปยังเบื้องหลังม่านฝุ่นนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน