ตอนที่ 45 วิชาวารีลึกล้ำ

ตอนที่ 45 วิชาวารีลึกล้ำ

โม่สวินถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ในที่สุดก็จัดการกับปัญหานี้ได้เสียที

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดง่ายเกินไป เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของซูหยุนฉางดำเนินไปได้ไม่นาน ก็แทบจะไปต่อไม่ไหวเพราะความน่าเบื่อหน่าย

วันแรก นางไปหาคันเบ็ดมาจากที่ใดก็ไม่ทราบ บอกว่าจะไปตกปลาที่ริมลำธาร แต่ผลกลับไปเจอเข้ากับงู วิ่งกลับมาด้วยความตกใจแทบสิ้นสติ โชคดีที่โม่สวินเตรียมการไว้ก่อนแล้ว มิฉะนั้นหากบำเพ็ญเพียรอยู่ครึ่งๆ กลางๆ คงถูกนางรบกวนจนธาตุไฟเข้าแทรกเป็นแน่

วันที่สี่ นางบอกว่าน่าเบื่อเกินไป อยากจะเลี้ยงกระต่าย ผลคือเลี้ยงได้เพียงสามวัน มันกลายเป็นเนื้อหนึ่งชามในหม้อของคนทั้งสอง

วันที่เจ็ด นางแอบหนีออกไปเดินเล่นที่ถนนอีก

พอถึงวันที่สิบ นางก็เป็นหวัด ตากแดดอยู่ในลานบ้านทั้งวัน

ดูท่าว่า ไม่ว่าจะเมื่อใด คนเราก็ต้องบีบคั้นตนเองสักครั้ง จึงจะรู้ว่าศักยภาพของตนมีมากเพียงใด

โม่สวินใช้ชีวิตอยู่เช่นนี้ ท่ามกลางการบำเพ็ญเพียรที่ติดๆ ขัดๆ เวลาล่วงเลยไปสองสามเดือน

ในช่วงเวลานี้ เขาจะกินโอสถคุ้มครองใจหนึ่งเม็ดแทบทุกสิบกว่าวัน และด้วยการมีอยู่ของดินสีดำ เขายิ่งไม่เสียดายที่จะสิ้นเปลืองโอสถ ทำให้ในระหว่างการบำเพ็ญเพียร ร่างกายของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังยาอันอุดมสมบูรณ์อยู่เสมอ ส่วนระดับพลังของเขานั้น เพิ่มสูงขึ้นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

เมื่อวานนี้เอง ในที่สุดเขาก็ทะลวงคอขวดของขั้นที่สาม และบรรลุถึงระดับก่อปราณขั้นที่สี่ได้สำเร็จ

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังวิญญาณในร่างกายของเขา กลับมาเข้มข้นขึ้นอีกเท่าตัว

บัดนี้การใช้ความสามารถในการจำแลงกายของวิชาควบคุมไฟ ก็เป็นไปอย่างราบรื่นไร้ปัญหา อีกทั้งการใช้วิชาเหินลม ก็คล่องแคล่วดังใจนึกมากขึ้น

ก่อนหน้านี้หากใช้วิชาเหินลมอย่างเต็มกำลัง เขาจะทนอยู่ได้นานที่สุดเพียงครึ่งชั่วยาม พลังวิญญาณในร่างกายก็จะหมดสิ้น แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ทดลอง แต่คาดว่าน่าจะดีขึ้นไม่น้อย

หลังจากใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนเพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่ระดับพลังของตน โม่สวินก็ผลักประตูห้องออกไป ซูหยุนฉางกำลังอยู่ในลานบ้านขณะนั้น นางไปจับปูมาจากที่ใดก็ไม่ทราบหลายตัว และกำลังใช้กิ่งไผ่เขี่ยให้พวกมันต่อสู้กัน ช่างว่างเสียจริง

โม่สวินกระแอมเบาๆ เดิมทีเขาคิดจะถามอีกฝ่ายว่ากินข้าวแล้วหรือยัง แต่การเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ กลับทำให้เขาเผลออุทาน "เอ๊ะ" ออกมาเบาๆ

เขารีบใช้เคล็ดวิชาตรวจสอบปราณ เพื่อสำรวจลมปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของซูหยุนฉาง แต่กลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า ระดับพลังที่อีกฝ่ายแสดงออกมาในขณะนี้ บรรลุถึงขั้นก่อปราณขั้นที่สองอย่างน่าตกใจ

“เจ้า... ทะลวงระดับก่อปราณขั้นที่หนึ่งแล้วหรือ”

ซูหยุนฉางเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นได้ชัดว่านางไม่พอใจกับท่าทีตื่นตระหนกของเขาอยู่บ้าง และกล่าวอย่างตัดพ้อว่า “ทะลวงผ่านไปเมื่อสองวันก่อนแล้ว เดิมทีคิดจะบอกเจ้า แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย”

ในชั่วขณะนั้น สมองของโม่สวินก็สับสนเล็กน้อย

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน

เป็นเพราะวิชาวารีลึกล้ำฝึกฝนง่ายเกินไป หรือว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ของอีกฝ่ายนั้นท้าทายสวรรค์เกินไป

เขาดูเหมือนจะงุนงงอยู่บ้าง เมื่อนึกถึงตนเองในตอนนั้น ที่ต้องฝึกฝนอย่างยากลำบากกว่าหนึ่งปี จึงจะทะลวงผ่านระดับพลังขั้นแรกได้ แต่นางกลับใช้เวลาเพียงสองสามเดือนเท่านั้น

ประเด็นสำคัญคือ เขาดูเหมือนจะไม่เคยเห็นซูหยุนฉางบำเพ็ญเพียรเลยนี่นา

เขารีบขยี้ตาของตน และใช้เคล็ดวิชาตรวจสอบปราณอีกครั้ง โดยการโคจรพลังวิญญาณไปที่ดวงตาทั้งสองข้าง

ครู่ต่อมา ในที่สุดเขาก็แน่ใจได้ว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด ระดับพลังของซูหยุนฉางในขณะนี้ คือระดับก่อปราณขั้นที่สองของแท้

“หากไม่ใช่เพราะเจ้าบอกว่าอย่ารบกวนตอนที่เจ้ากำลังบำเพ็ญเพียร คุณหนูผู้นี้คงจะพังประตูเข้าไปบอกข่าวนี้แก่เจ้าไปนานแล้ว”

โม่สวินนวดศีรษะที่ปวดตุบๆ ของตน เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็หาไม่พบว่าคืออะไร

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงศพนิรนามที่อยู่ใต้สุสานโบราณ เมื่อรวมกับตำรับโอสถคุ้มครองใจแล้ว ไม่แน่ว่าคนผู้นั้นอาจจะเป็นบรรพบุรษของตระกูลซู

เขาคาดว่าวิชาวารีลึกล้ำนั้น คงจะเป็นวิชาที่เหมาะสมกับกายภาพของคนในตระกูลซูโดยเนื้อแท้ จึงทำให้การฝึกฝนรวดเร็วถึงเพียงนี้

เขาพยักหน้าให้ตนเองในใจ ต้องเป็นเหตุผลนี้อย่างแน่นอน