บทที่ 17 ผมคือหวังไห่หลง

บทที่ 17 ผมคือหวังไห่หลง

เมื่อชายคนนั้นลงจากรถแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าถังเฟย ท่าทีของเขากลับนอบน้อมอย่างเหลือเชื่อ

ในใจถังเฟยเกิดความรู้สึกประหลาดล้ำลึก ราวกับคุ้นเคยกับชายผู้นี้เป็นอย่างดี มีกระแสจิตบางอย่างสื่อถึงกัน ทั้งที่มั่นใจว่าเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก

หรือว่า...

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว... หวังไห่หลง! หรือเขาคือหวังไห่หลง ลูกน้องระดับหัวกะทิที่เขาอัญเชิญมา

และก็เป็นจริงดังคาด ชายผู้นั้นกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “สวัสดีครับบอส ผมคือหวังไห่หลงครับ”

ถังเฟยดีใจจนเนื้อเต้น ลูกน้องคนแรกที่รอคอยมานานปรากฏตัวแล้ว แถมบุคลิกท่าทางดูดีมาก ทำเอาถังเฟยพอใจสุดๆ

“ไห่หลง ในที่สุดคุณก็มา”

ถังเฟยยื่นมือขวาออกไป ในเมื่อเป็นคนที่ระบบอัญเชิญมา ย่อมซื่อสัตย์ภักดีต่อเขาเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่จำเป็นต้องระแวงสงสัยใดๆ

หวังไห่หลงจับมือถังเฟยพลางกล่าวขอโทษ “ขอโทษด้วยครับบอส ผมรีบบินด่วนมาจากอเมริกา พอถึงสถานีรถไฟชิงเจียงก็นั่งแท็กซี่บึ่งมาที่นี่เลยครับ”

ถึงขนาดบินข้ามทวีปมาจากอเมริกาเลยเหรอ แสดงว่าระบบสามารถดึงคนจากอีกซีกโลกมาอยู่ตรงหน้าเขาได้จริงๆ

ดูเวลาแล้วใกล้เที่ยงพอดี ถังเฟยจึงชวน “ไปครับ ไปหาอะไรกินกันก่อน”

หวังไห่หลงกลับเป็นห่วงเรื่องโรงงานจิ่วโจว “บอสครับ เราไม่กลับไปที่โรงงานก่อนเหรอครับ ผมอยากเริ่มงานทันที”

ถังเฟยตอบ “ไม่รีบหรอกครับ”

นี่คือขุนพลคู่กายคนแรก แถมยังเดินทางไกลมาเหนื่อยๆ ต้องพาไปกินข้าวกินปลา หาที่พักให้เรียบร้อยก่อน

อีกอย่าง ถังเฟยยังมีข้อสงสัยมากมายอยากถามหวังไห่หลง ทำไมแค่เขาอัญเชิญทีเดียว หวังไห่หลงถึงข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาได้ขนาดนี้

โรงงานหงซิงเป็นรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ มีพนักงานนับพันคน มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งโรงพยาบาล โรงเรียน แฟลตพนักงาน และโรงแรมเป็นของตัวเอง

โรงแรมหงซิงเป็นโรงแรมของโรงงาน ระดับใช้ได้เลย มีทั้งห้องพักและร้านอาหาร สะอาดสะอ้าน ถังเฟยตั้งใจจะให้หวังไห่หลงพักที่นี่ชั่วคราว

“บอสครับ ผมหาที่พักแถวนี้ก็ได้ครับ”

พอเห็นถังเฟยพามาโรงแรมหงซิง หวังไห่หลงก็ออกตัว

สำหรับคนกันเอง ถังเฟยใจป้ำอยู่แล้ว เขาโบกมือ “พักที่นี่แหละครับ ใกล้โรงงานเราด้วย”

จากโรงแรมไปโรงงานจิ่วโจวไม่ไกล เดินแค่สิบกว่านาทีก็ถึง หรือถ้าจะไปโรงงานหงซิงก็ยิ่งใกล้ เดินไม่กี่นาที

เห็นถังเฟยยืนกราน หวังไห่หลงก็ไม่ขัด เดินตามถังเฟยเข้าโรงแรมหงซิง ถังเฟยอยากคุยกับหวังไห่หลงเป็นการส่วนตัว เลยจองห้องอาหารส่วนตัว

“ไห่หลง นั่งสิ”

ถังเฟยดูภายนอกแค่อายุยี่สิบต้นๆ แต่ข้างในเป็นผู้เกิดใหม่ที่อายุจริงมากกว่าหวังไห่หลงเสียอีก การเรียกหวังไห่หลงวัยสามสิบกว่าว่า “ไห่หลง” จึงไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลย

หวังไห่หลงเองก็ไม่รู้สึกแปลกใจ นั่งลงตามคำเชิญ ถังเฟยเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร

“ดื่มเหล้าหน่อยไหมครับ?”

“ไม่ดีกว่าครับบอส บ่ายนี้ผมอยากเริ่มงานเลย ไม่ดื่มจะดีกว่าครับ”

ถังเฟยเลยสั่งน้ำอัดลมมาขวดหนึ่ง พออาหารมาเสิร์ฟก็ชวนหวังไห่หลงกิน หวังไห่หลงเดินทางไกลคงหิวแย่

หวังไห่หลงคีบอาหารกินพลางชม “รสชาติดีมากครับ ต้นตำรับแท้ๆ อยู่อเมริกาหาอาหารจีนรสชาติแบบนี้ยากมาก”

“ถ้าชอบก็ทานเยอะๆ นะครับ”

ระหว่างกินข้าว ทั้งสองก็คุยกัน ถังเฟยสอบถามเรื่องราวต่างๆ จนได้ข้อสรุปว่า คนที่ระบบอัญเชิญมานั้นมีตัวตนอยู่จริงในโลก ไม่ใช่คนทิพย์ที่เสกขึ้นมา

ถ้าเสกขึ้นมาลอยๆ คงอธิบายที่มาที่ไปลำบาก แต่ถ้ามีตัวตนจริง มีบัตรประชาชนจริง ก็หมดปัญหาเรื่องสถานะทางสังคม

อย่างหวังไห่หลง จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในจีน แล้วไปต่อโท MBA ที่อเมริกา เคยทำงานในบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่อย่างโตโยต้า ซีเมนส์ และล่าสุดคือเจเนอรัล มอเตอร์ส (GM)

ตำแหน่งหน้าที่การงานก็ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะลาออกมาร่วมงานกับถังเฟย เขาเป็นผู้บริหารระดับกลางของ GM ด้วยความสามารถขนาดนี้ อีกไม่กี่ปีคงได้เลื่อนเป็นผู้บริหารระดับสูงแน่

การลาออกกะทันหันของหวังไห่หลงทำให้ผู้บริหาร GM ตกใจมาก พยายามยื้อตัวไว้ด้วยการเสนอเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือน แต่หวังไห่หลงก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่น

เขาลาออกด้วยความรวดเร็ว ทำเรื่องกลับประเทศ จองตั๋วเครื่องบิน บินตรงกลับปักกิ่ง แล้วต่อรถมาถึงชิงเจียงโดยไม่หยุดพัก

“ไห่หลง ลำบากคุณแย่เลย”

“ไม่หรอกครับ ได้ทำงานกับบอสถือเป็นเกียรติของผมครับ” หวังไห่หลงตอบอย่างนอบน้อม

กินข้าวเสร็จ ถังเฟยเปิดห้องพักให้หวังไห่หลง เดิมทีจะเปิดให้สักเดือน แต่หวังไห่หลงบอกว่าครึ่งเดือนก็พอ ถ้าไม่พอค่อยต่อ

“บอสครับ ลูกเมียผมอยู่อเมริกา ผมควรรับพวกเธอมาด้วยไหมครับ”

ยุค 90 สภาพความเป็นอยู่ของจีนยังสู้เมริกาไม่ได้ ถังเฟยแนะนำว่า “อย่าเพิ่งเลยครับ ให้พวกเธออยู่อเมริกาไปก่อน ว่างๆ ค่อยให้พวกเธอบินมาเยี่ยม หรือถ้าคุณอยากไปหา ผมอนุญาตให้ลาได้ตลอดเวลาครับ”

หวังไห่หลงซาบซึ้งใจมาก

ยุคนี้ตลาดบ้านจัดสรรเพิ่งเริ่มบูม ราคายังไม่พุ่งกระฉูด ในชิงเจียงมีโครงการหมู่บ้านจัดสรรเกิดขึ้นบ้างแล้ว ราคาบ้านร้อยตารางเมตรยังไม่ถึงแสนหยวน

หวังไห่หลงทำงานต่างประเทศมานาน มีเงินเก็บพอสมควร ซื้อบ้านซื้อรถได้สบาย เขาไม่ได้กะจะอยู่โรงแรมยาว ตั้งใจว่าหาซื้อบ้านได้เมื่อไหร่ก็จะย้ายออก

“บอสครับ ผมกะว่าจะซื้อบ้านสักหลังในชิงเจียงครับ”

ถังเฟยที่มีความรู้จากอนาคต รู้ดีว่าตอนนี้ซื้อบ้านคุ้มสุดๆ ราคาถูกเหมือนได้เปล่า ถ้าเขามีเงินหมุนเวียนพอ เขาก็คงซื้อบ้านหลังใหญ่สักหลังเหมือนกัน

“ไห่หลง ซื้อบ้านก็ดีครับ อยู่บ้านตัวเองสะดวกสบายกว่าอยู่โรงแรมเยอะ”

“ผมก็คิดแบบนั้นครับบอส”

ตกลงกันตามนี้ อีกไม่กี่วันถ้าว่าง หวังไห่หลงคงไปตระเวนดูบ้านจัดสรรในชิงเจียงเพื่อซื้อไว้สักหลัง

เก็บสัมภาระไว้ในห้องพักโรงแรม หวังไห่หลงก็กระตือรือร้นจะเริ่มงาน “บอสครับ ไปโรงงานกันเถอะครับ ผมอยากเริ่มงานแล้ว”

ทั้งสองออกจากโรงแรม เดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงโรงงานจิ่วโจว ใช้เวลาเดินแค่สิบกว่านาที

พอถึงหน้าโรงงาน เดินเข้าไปในไลน์ผลิต ถังเฟยแนะนำ “นี่แหละโรงงานของเรา ตอนนี้ยังเล็กและเก่าไปหน่อยนะครับ”

โรงงานเก่า พื้นปูนธรรมดา สภาพแวดล้อมอาจจะดูแย่ไปนิด แต่หวังไห่หลงกลับไม่รังเกียจ ตรงกันข้าม ตาเขาลุกวาวด้วยความทึ่ง

สะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก!

เขาเคยทำงานที่โตโยต้า ดูแลเรื่องการผลิตแบบลีนโดยตรง ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเงาของระบบการผลิตแบบลีนที่นี่

“สมกับเป็นบอสจริงๆ” หวังไห่หลงคิดในใจ

หวังไห่หลงกวาดตามองรอบๆ แล้วชม “บอสครับ ที่นี่ดีมาก เป็นระเบียบ สะอาด พื้นที่ยังเหลืออีกตั้งครึ่ง ขยายกำลังการผลิตได้สบายเลยครับ”

ถังเฟยมอบหมายงาน “ผมยกหน้าที่บริหารจัดการโรงงานให้คุณดูแลต่อนะครับ สานต่อระบบ 6S และการผลิตแบบลีน ลดต้นทุน เพิ่มคุณภาพและประสิทธิภาพการผลิต”

เรื่องบริหารเป็นงานถนัดของหวังไห่หลง เขาพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ไม่มีปัญหาครับบอส งานถนัดผมเลย”

ระหว่างคุยกัน คนงานในโรงงานก็สังเกตเห็นหวังไห่หลง ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน ดูมีพลัง ต่างพากันเดาว่าเขาเป็นใคร หรือจะเป็นผู้ใหญ่จากโรงงานหงซิงมาตรวจเยี่ยม

ถังเฟยเห็นสมควรแก่เวลาที่จะแนะนำหวังไห่หลงให้ทุกคนรู้จัก จึงตบมือเรียก “ทุกคนหยุดงานก่อนครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ”

ทุกคนหยุดมือ เดินมารวมตัวเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หวังไห่หลง

เห็นหวังไห่หลงยืนเยื้องไปทางด้านหลังถังเฟยเล็กน้อย คนหัวไวบางคนก็เดาได้ว่า ไม่น่าใช่ผู้ใหญ่จากโรงงานหงซิงแน่ๆ

ถ้าไม่ใช่คนของหงซิง แล้วเขาเป็นใครกันล่ะ?

(จบตอน)