บทที่ 3 เดี๋ยวผมลองเอง

บทที่ 3 เดี๋ยวผมลองเอง

โรงงานหงซิงต้องการให้ส่งมอบแผ่นตกแต่งภายในสำหรับรถ 2 คันในวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นต้องส่งมอบวันละ 1 คัน จนกว่าจะครบ 30 คันตามใบสั่งซื้อ

ณ เวลานี้ หากต้องการแก้ปัญหา อย่างแรกต้องแก้เรื่องรอยเชื่อมดำให้ได้เสียก่อน ถังเฟยหยิบแผ่นตกแต่งภายในชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู พอมองดูคร่าวๆ คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย

ถังเฟยไม่ใช่เทพเจ้า และเป็นไปไม่ได้ที่จะมองปราดเดียวแล้วรู้ทันทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

พอสังเกตเห็นสีหน้าของถังเฟย ถังเสวียเหวินก็ถอนหายใจ “ไอ้ปัญหารอยเชื่อมดำนี่ทำเอาพวกเรากลุ้มจนผมหงอกแล้ว พยายามหายังไงก็ไม่เจอสาเหตุ ขนาดเชิญช่างเทคนิคของโรงงานหงซิงมาดู ก็ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้”

ถังเฟยไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองรอยเชื่อมอย่างจริงจัง

นี่คือรอยเชื่อมอลูมิเนียมอัลลอยด์ ใช้วิธีเชื่อมแบบอาร์กอน (Argon Arc Welding)

สิ่งแรกที่ถังเฟยคิดคือ การปกป้องด้วยก๊าซอาร์กอนไม่ดีพอหรือเปล่า จนทำให้เกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันระหว่างการเชื่อม เพราะอลูมิเนียมเป็นโลหะที่มีความว่องไวต่อปฏิกิริยามาก ทำปฏิกิริยากับออกซิเจนในอากาศได้ง่าย

ในชีวิตประจำวัน เราสัมผัสผลิตภัณฑ์อลูมิเนียมอัลลอยด์ต่างๆ เช่น กะละมังอลูมิเนียม ถังอลูมิเนียม หรือแม้แต่กล่องข้าวอลูมิเนียม ของพวกนี้ไม่เป็นสนิมและมีความเสถียรมาก นั่นเพราะที่ผิวมีชั้นฟิล์มออกไซด์ที่แน่นหนาช่วยปกป้องไว้เป็นอย่างดี โดยทั่วไปจึงไม่เกิดออกซิเดชันหรือเป็นสนิมได้ง่ายๆ

แต่การเชื่อมอลูมิเนียมอัลลอยด์นั้นต่างออกไป ไม่มีฟิล์มออกไซด์ โลหะอลูมิเนียมจะหลอมละลายภายใต้อุณหภูมิสูงและเชื่อมติดกัน หากก๊าซเฉื่อยปกป้องได้ไม่ดีพอ หรือมีปัญหาเพียงเล็กน้อย รอยเชื่อมก็จะเกิดปัญหาด้านคุณภาพทันที

ถังเฟยคิดถึงจุดนี้เป็นอันดับแรก จึงตรวจสอบรอยเชื่อมในแง่มุมนี้อย่างละเอียด รวมถึงตรวจสอบอุปกรณ์การเชื่อมและคุณภาพของก๊าซอาร์กอนด้วย

แต่หลังจากตรวจสอบรอบหนึ่งแล้ว ถังเฟยก็ตัดความเป็นไปได้ข้อนี้ทิ้งไป

แล้วปัญหาอยู่ตรงไหนกันล่ะ?

ถังเสวียเหวินพูดว่า “เสี่ยวเฟย ช่างมันเถอะ พ่อจะให้เสี่ยวเหอลองเชื่อมดูอีกที”

เสี่ยวเหอเป็นช่างเชื่อม ฝีมือจัดว่าไม่เลว ถังเสวียเหวินเตรียมจะลองดูอีกครั้ง เผื่อว่าเสี่ยวเหอจะเจอจุดที่เป็นปัญหาระหว่างการเชื่อม

แต่ถังเฟยไม่คิดอย่างนั้น ต่อให้เสี่ยวเหอฝีมือดีแค่ไหน ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแค่ช่างเชื่อม ความรู้เชิงทฤษฎีย่อมมีจำกัด ถ้าเขาจะเจอสาเหตุของปัญหาก็คงเจอไปนานแล้ว ลองไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะเปลืองวัสดุเปล่าๆ

“พ่อครับ มีแว่นขยายไหมครับ ขอแบบที่กำลังขยายสูงหน่อยจะดีมาก”

ถังเสวียเหวินไม่เข้าใจว่าจะเอาแว่นขยายไปทำอะไร แต่ก็ตอบว่า “พ่อมีแว่นขยายอยู่พอดี เดี๋ยวไปหยิบมาให้”

พอได้แว่นขยายมา ถังเฟยก็รับไปถือไว้ ส่องดูรอยเชื่อมอย่างละเอียดผ่านแว่นขยาย แล้วยังพูดอีกว่า “ไฟฉายด้วยครับ!”

ไฟฉายกระบอกเล็กถูกส่งมาให้ มีทั้งแว่นขยายและไฟฉาย ในที่สุดถังเฟยก็มองเห็นร่องรอยบางอย่าง ซึ่งช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานในใจได้ชัดเจนขึ้น

ถ้ามีกล้องจุลทรรศน์คงจะดีกว่านี้ แต่ในเมื่อไม่มี ก็ต้องทำเท่าที่ทำได้ในสภาพการณ์ปัจจุบัน แค่พิสูจน์ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นของตัวเองได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ถังเฟยพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างมั่นใจว่า “พ่อครับ ผมอาจจะมีวิธีแก้ปัญหารอยเชื่อมดำนี่ได้แล้ว”

พอได้ยินดังนั้น ถังเสวียเหวินก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที คว้าแขนถังเฟยไว้แน่นแล้วถามว่า “เสี่ยวเฟย จริงเหรอ?”

เห็นได้ชัดว่าถังเสวียเหวินเหมือนคนคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ ราวกับเห็นแสงแห่งความหวัง เมื่อครู่ยังหน้าตาอมทุกข์ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ถังเฟยพูดช้าๆ ว่า “พ่อครับ ผมมั่นใจประมาณหกถึงเจ็ดส่วน ให้ผมลองดูก็จะรู้ครับ”

“ได้ ดีมากเลย” ถังเสวียเหวินดีใจยกใหญ่ “เสี่ยวเฟย ต้องการอะไรบอกมาได้เลย ขอแค่แก้ปัญหารอยเชื่อมดำได้ ปัญหาทุกอย่างก็จะจบ”

ถังเฟยขอเทอร์โมมิเตอร์ ไฮโกรมิเตอร์ (เครื่องวัดความชื้น) และขอห้องแยกต่างหากหนึ่งห้อง ห้องนี้เดิมทีเอาไว้เก็บของเบ็ดเตล็ด ตอนนี้ถูกเคลียร์จนสะอาดเอี่ยม

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ถังเฟยต้องการ มีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศแบบทำความร้อนและความเย็นกำลังสูงที่มีฟังก์ชันลดความชื้น ของพวกนี้ถูกจัดหามาครบครันตามคำขอ

การเคลื่อนไหวนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร คนงานหลายคนพากันซุบซิบว่ากำลังเล่นตลกอะไรกันอยู่ แค่นี้จะแก้ปัญหารอยเชื่อมดำได้จริงหรือ

โรงงานเล็กๆ เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่อยู่แล้ว มีคนแค่สิบกว่าคน เรื่องรอยเชื่อมมีปัญหาทุกคนรู้กันทั่ว และรู้ด้วยว่าเป็นปัญหาใหญ่

พอเห็นถังเฟยทำแบบนี้ หลายคนก็เข้ามามุงดู ห้องที่ไม่ใหญ่นักแทบจะอัดแน่นไปด้วยผู้คน ทุกคนมองถังเฟยด้วยความงุนงง

ห้องนี้ถูกถังเฟยดัดแปลงเป็นห้องเชื่อมชั่วคราว บนผนังแขวนเทอร์โมมิเตอร์และไฮโกรมิเตอร์ เปิดแอร์เริ่มลดอุณหภูมิและความชื้นในห้อง

“เสี่ยวเฟย ได้หรือยังลูก? เดี๋ยวพ่อไปเรียกเสี่ยวเหอมาเชื่อม”

เสี่ยวเหอมีชื่อจริงว่า เหอย่าตง อายุประมาณสามสิบปี เป็นช่างเชื่อมที่ฝีมือดีที่สุด หลายวันมานี้เสี่ยวเหอเชื่อมแผ่นตกแต่งไปหลายชิ้น แต่ก็เจอปัญหารอยเชื่อมดำตลอด ไม่มีชิ้นไหนผ่านเกณฑ์เลย

ถังเฟยมองดูค่าอุณหภูมิและความชื้น พยักหน้าแล้วพูดว่า “เริ่มเชื่อมได้แล้วครับ แต่ว่า ผมจะเป็นคนเชื่อมเองก่อน ให้เสี่ยวเหอดูผมเชื่อมสักสองสามชิ้น”

ลูกจะทำเองเหรอ?

ถังเสวียเหวินมองถังเฟยด้วยความประหลาดใจและไม่เชื่อถือ ถังเฟยยิ้มแล้วอธิบายว่า “พ่อครับ ผมเคยเรียนเชื่อมตอนอยู่มหาวิทยาลัย ไม่ต้องห่วงครับ”

พอเห็นถังเฟยเตรียมจะลงมือเอง ทุกคนก็ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่

“เถ้าน้อย คุณจะไหวเหรอ ให้เสี่ยวเหอทำดีกว่ามั้ง!”

เสียงหนึ่งดังขึ้น นั่นคือหลิวเจียง ชายร่างใหญ่วัยสี่สิบกว่า ฝีมือช่างดีเยี่ยม ทั้งกลึง กัด ไส เจียร ทำได้หมด นิสัยก็ดี

ปกติหลิวเจียงไม่ใช่แค่กำลังหลักในการทำงาน แต่ยังทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยถังเสวียเหวินด้วย โดยเฉพาะตอนที่ถังเสวียเหวินไม่อยู่โรงงาน หลิวเจียงมักจะเป็นคนคุมคนงาน

หลิวเจียงเตือนด้วยความหวังดี ถังเฟยเข้าใจจุดนี้ดี จึงยิ้มตอบว่า “น้าหลิว ตอนผมเรียนอยู่ผมเคยเรียนวิชาการเชื่อม งานนี้ผมทำเองได้สบายมากครับ”

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผลการเรียนของถังเฟยถือว่าดีทีเดียว แถมตอนฝึกงานทางวิศวกรรมที่โรงงานของมหาวิทยาลัย ก็เคยลงมือเชื่อมด้วยตัวเอง ฝีมือจึงถือว่าไม่เลวเลย

ใน “ชาติที่แล้ว” ถังเฟยเป็นทั้งนักวิชาการและนักปฏิบัติ มักจะลงมือทำเองบ่อยๆ ฝีมือจึงไม่ด้อย ด้วยพื้นฐานเหล่านี้ ถังเฟยจึงเตรียมจะลงมือเชื่อมด้วยตัวเอง

เห็นคนมุงอยู่รอบๆ เยอะ และประตูห้องยังเปิดอยู่ ถังเฟยสวมถุงมือและหน้ากากเชื่อมพลางตะโกนบอกว่า “ทุกคนช่วยปิดประตู แล้วถอยออกไปหน่อยครับ”

ทุกคนถอยออกไปอย่างรู้งาน เว้นที่ว่างให้ถังเฟยได้แสดงฝีมือ ถังเฟยมองดูค่าอุณหภูมิและความชื้น รู้สึกว่าได้ตามเกณฑ์ที่ต้องการแล้ว จึงเริ่มลงมือเชื่อม

ช่วงแรกท่าทางอาจจะดูฝืดๆ ไปบ้าง แต่ไม่นานก็เริ่มคล่องแคล่ว แผ่นตกแต่งชิ้นแรกถูกเชื่อมเสร็จอย่างรวดเร็ว

ช่างเชื่อมเสี่ยวเหอมองดูการเชื่อมของถังเฟยแล้วคิดในใจว่า ความชำนาญและฝีมือระดับนี้เก่งกว่าฉันซะอีก นี่หรือเด็กจบใหม่?

การเชื่อมเสร็จสิ้น ต่อไปคือการตรวจสอบรอยเชื่อม ถังเสวียเหวินรีบขยับเข้ามาดูรอยเชื่อมอย่างตั้งใจ

เสี่ยวเหอที่เป็นช่างเชื่อมก็รีบเข้ามาดูเช่นกัน คนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึง ต่างพากันเข้ามามุงดู สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่รอยเชื่อมสดใหม่ชิ้นนั้น

ไม่จริงน่า!

หรือฉันตาฝาดไป!

ภายในห้องนั้น เงียบกริบไร้สรรพเสียง!

(จบตอน)