EP.14 ฝึกอบรม
EP.14 ฝึกอบรม
EP.14 ฝึกอบรม
มุมมองของมังกี้ ดี. ลูฟี่
บนเรือรบของกองทัพเรือที่ถูกขโมยมา ในทะเลอันกว้างใหญ่ของอีสต์บลู
...
...
วันต่อมา ลูฟี่ตื่นขึ้นมาอย่างสงบและตัดสินใจทำธุระที่ยังค้างอยู่บนเตียง มีสิ่งนึงที่เขาไม่ได้สำรวจเมื่อวันก่อน บางอย่างที่เขาไม่มีเวลาทำท่ามกลางความตื่นเต้นในการสรรหาลูกเรือคนแรกของเขา นั่นก็คือระบบลูกเรือ ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ใช้งานได้หลังจากได้นากามะคนแรกของเขา
เมื่อเปิดระบบขึ้นมา เขาจะนำทางไปยังตัวเลือกลูกเรือ และหน้าจอก็ปรากฏขึ้นมา :
-------ลูกทีม-------
[มังกี้ ดี. ลูฟี่] – (กัปตัน)
ผลปีศาจ : ผลโมอาโมอา - D / ผลไอคอนไอคอน โมเดล : เคออส อิฟริท - D
ความมีชีวิตชีวา - S
พลัง - B
การป้องกัน - A
ความเร็ว - C
จิตวิญญาณ - B
ฮาคิราชันย์ - [ล็อค]
เสียงแห่งสรรพสิ่ง - [ล็อค]
(-ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
[ยามาโตะ] - (รองกัปตัน)
ผลปีศาจ : ผลอินุอินุ โมเดล โอกุจิโนะ มากามิ - B
ความมีชีวิตชีวา - S
พลัง - A
การป้องกัน - S
ความเร็ว - B
จิตวิญญาณ - A
วิชาดาบ - B
ฮาคิสังเกต - D
ฮาคิเกราะ - C
ฮาคิราชันย์ - D
(-ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
[ชิราโฮชิ] (ไม่มีบทบาทที่ชัดเจน)
ผลปีศาจ : ไม่มี
ความมีชีวิตชีวา - S
พลัง - E
การป้องกัน - D
ความเร็ว - E
จิตวิญญาณ - S
โพไซดอน - [ล็อค]
ฮาคิราชันย์ - [ล็อค]
(– ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
[เมกาโล] (มาสคอต)
ผลปีศาจ: ไม่มี
ความมีชีวิตชีวา - C
พลัง - C
การป้องกัน - D
ความเร็ว - D
จิตวิญญาณ - D
(-ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
[โซโล] (นักดาบ)
ผลปีศาจ : ไม่มี
ความมีชีวิตชีวา - D
พลัง - C
การป้องกัน - D
ความเร็ว - C
จิตวิญญาณ - C
วิชาดาบ (วิชา 3 ดาบ) - C
ฮาคิราชันย์ – [ล็อค]
(-ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
[ทราฟัลการ์ ดี. วอเตอร์ ลามิ] (หมอ)
ผลไม้ปีศาจ : ผลโอเปะ โอเปะ - C
ความมีชีวิตชีวา - C
พลัง - C
การป้องกัน - C
ความเร็ว - B
จิตวิญญาณ - C
วิชาดาบ - D
ฮาคิราชันย์ - [ล็อค]
(-ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
[เบโป] (ผู้ช่วย)
ผลปีศาจ : ไม่มี
ความมีชีวิตชีวา - D
พลัง - E
การป้องกัน - E
ความเร็ว - E
จิตวิญญาณ - C
(– ในฐานะสมาชิกในทีมของคุณ พรสวรรค์ทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%)
...
กฎของระบบ - ระดับการจำแนกประเภทของระบบจะเริ่มจาก E ถึง EX โดยที่ EX แสดงถึงขีดจำกัดสูงสุดโดยเรียงจากต่ำสุดไปสูงสุด
{ E -> D -> C -> B -> A -> S -> SS -> SSS -> EX }
...
“อะไรนะ!” ลูฟี่อุทานด้วยความประหลาดใจกับโบนัสมหาศาลที่ลูกเรือแต่ละคนได้รับจากระบบ นับเป็นข้อได้เปรียบสำคัญที่ทำให้ลูกเรือของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ถึงมันจะดูแรงเกินไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็เยี่ยมมาก เพราะลูกเรือของฉันสามารถแข็งแกร่งกว่าที่ฉันวางแผนเอาไว้ได้ แม้ว่าฉันจะไม่สามารถควบคุมพัฒนาการของพวกเขาได้โดยตรง แต่ฉันก็ยังติดตามพวกเขาได้ทั้งหมด!” ลูฟี่ครุ่นคิดอย่างพึงพอใจ
นอกจากนี้ เขายังมองเห็นความสามารถที่ซ่อนอยู่ภายในเหล่าลูกเรือแต่ละคนของเขาได้แล้ว ลูกเรือ 4 คนมีฮาคิราชันย์ แม้ว่าส่วนใหญ่จะยังเข้าถึงมันไม่ได้ก็ตาม โดยลูกเรือ 5 คนมีพลังของฮาคิราชันย์ รวมถึงลูฟี่ด้วย นับเป็นการเริ่มต้นการเดินทางที่ไม่ธรรมดาของพวกเขา
'นายรู้ไหมว่าโรเจอร์มีคนแค่ 3 คนที่มีฮาคินี้' ลูฟี่คิดในใจ 'ส่วนร็อคส์ก็มี 5 คนเท่าที่ฉันรู้ - ซีเบค , นิวเกต , ชิกิ , ไคโด และบิ๊กมัม แต่ลองดูลูกเรือของฉันสิ พวกเรามีสมาชิก 5 คนที่มีฮาคิราชันย์ , ฮาคิเกราะ และอาวุธโบราณในตอนเริ่มต้นการเดินทางของพวกเรา!' ลูฟี่อดหัวเราะในใจไม่ได้กับศักยภาพมหาศาลนี้
ลูฟี่สลัดความคิดออกไปแล้วลุกจากเตียงและมุ่งหน้าไปที่ห้องครัวของเรือ ซึ่งเพื่อนๆของเขากำลังเพลิดเพลินกับอาหารมื้อแรกของวัน
"อรุณสวัสดิ์ทุกคน!" ลูฟี่ทักทายพวกเขา และได้รับคำทักทายตอบกลับมา
“เอาล่ะเมกาโล วันนี้นายกลับไปลากเรือต่อได้ไหม พวกเราใกล้ถึงออเรนจ์ทาวน์แล้ว” ลูฟี่ถามฉลาม ซึ่งมันตอบกลับอย่างกระตือรือร้นว่า “ชา ชา ชา!”
หลังจากกินเสร็จ ลูฟี่ก็ออกไปข้างนอกกับเมกาโลและคืนร่างมันให้เหมือนเดิม ก่อนที่เจ้าฉลามจะดำลงไปในน้ำและเริ่มดึงสมออีกครั้ง
ถึงแม้ว่าลูฟี่จะสามารถใช้พลังผลปีศาจเพื่อเพิ่มความเร็วของเรือได้ แต่ตอนนี้เขากลับตัดสินใจที่จะมุ่งความสนใจไปที่เรื่องอื่นแทน
“ตอนนี้พวกเรามีเวลาสักหน่อยก่อนที่พวกเราจะไปถึงเกาะถัดไป ดังนั้น ฉันจะเริ่มฝึกพวกเธอทุกคนที่นี่”
“การฝึกน่ะเหรอ นายจะทำได้ยังไง” โซโลถามด้วยความอยากรู้เกี่ยวกับแผนของลูฟี่
“มันง่ายมาก ฉันจะใช้พลังของผลปีศาจของฉันเพื่อเสริมความสามารถของพวกเธอ” ลูฟี่ตอบด้วยรอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเขา
“นั่นมันพลังอะไรกันนะคะ ท่านลูฟี่” ชิราโฮชิถามอย่างลังเล
“ฉันมีพลังจากผลโมอา โมอา และฉันสามารถใช้มันเพิ่มพลังได้หลายอย่าง” ลูฟี่อธิบาย ซึ่งมันทำให้ลูกเรือทุกคนต่างมองด้วยความประหลาดใจ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ใครจะถามคำถามเพิ่มเติม ลูฟี่ก็พูดต่อ
"ตัวอย่างเช่น
ลามิ ฉันสังเกตเห็นว่าการฟื้นตัวของเธอนั้นเพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์จากเมื่อวานจนถึงวันนี้ เธอได้ทำอะไรไปบ้าง” เขาถามขณะมองไปที่หมอของทีมที่ฟื้นตัวเต็มที่เมื่อคืนนี้และกลับมาเป็นปกติ 100% ซึ่งมีนทำให้เขาสับสนมาก
“ใช่ นายได้ทำอะไรบางอย่างหรือเปล่า” ลามิถามด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน
"ฉันทำได้ ฉันได้เพิ่มอัตราการฟื้นฟูของเธอได้ 30 เท่า นั่นคือขีดจำกัดของฉันในตอนนี้ แต่ว่ามันค่อนข้างจะทรงพลังเกินไปหน่อย ฮ่าๆ" ลูฟี่หัวเราะคิกคัก
"นั่นมันน่าเหลือเชื่อมากเลยนะรู้ไหม!" คุอินะอุทานด้วยความประหลาดใจ
“ฉันรู้ แต่ถึงแม้จะแข็งแกร่งเกินไป แต่ก็ยังมีข้อจำกัดอยู่บ้าง ฉันไม่สามารถเพิ่มขนาดตัวคนได้ถึง 30 เท่า แต่เพิ่มได้แค่ 10% เท่านั้น การเพิ่มความสามารถในการเรียนรู้ของพวกเธอก็ใช้ได้เหมือนกัน โดยฉันสามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกของพวกเธอได้สูงสุด 3 เท่า แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ และมันจะมีประโยชน์มากเมื่อฉันนำไปใช้กับพวกเธอ” ลูฟี่อธิบาย
“เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน! นายบอกว่านายสามารถเพิ่มการเรียนรู้ของพวกเราได้ 3 เท่างั้นเหรอ ดังนั้นการฝึก 1 วันกับนายก็เท่ากับ 3 วันสินะ !?” ยามาโตะถามด้วยความไม่เชื่อ
“ถูกต้อง” ลูฟี่ยืนยัน แต่เขารู้ว่าจำนวนจริงน่าจะใกล้ถึงหกวันมากกว่า เพราะระบบให้โบนัสเต็มจำนวนแก่ความสามารถของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เขาเลือกที่จะกักข้อมูลนี้เอาไว้ก่อน เพราะไม่แน่ใจว่าจะอธิบายให้พวกเขาเข้าใจอย่างไร
“มันน่าทึ่งจริงๆ แต่ถ้าโลกได้รับรู้...” ลามิพึมพำ
“ฉันรู้ลามิ แต่ฉันไว้ใจพวกเธอทุกคน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันแบ่งปันเรื่องนี้กับพวกเธอ เหมือนที่ฉันบอกไปแล้ว ฉันจะทำให้พวกเธอทุกคนแข็งแกร่งขึ้น เพราะฉันไม่ได้สัญญาไว้เมื่อวานตอนที่พวกเราจัดตั้งกลุ่มโจรสลัดนี้อย่างเป็นทางการเหรอ” ลูฟี่พูดอย่างมั่นใจ
"จริงด้วยคะ ขอบคุณมากเลยนะคะ ท่านลูฟี่!" ชิราโฮชิรีบกระโดดขึ้นไปกอดกัปตันด้วยความสุข และลูฟี่ก็รีบคว้าตัวเจ้าหญิงไว้เพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปที่พื้น
"น่าเหลือเชื่อมากเลย..." ฉันได้ยินเบโปพึมพำข้างๆ
“เอาล่ะ ฉันจะฝึกร่างกายพวกเธอเอง มาที่พื้นที่โล่งกว่านี้กับฉันสิ” ลูฟี่พาพวกเขาไปที่กลางดาดฟ้า ซึ่งเป็นส่วนที่เปิดโล่งของเรือซึ่งมีพื้นที่เพียงพอสำหรับทุกคน
“ฉันจะเริ่มก่อน ชิราโฮชิ ถอยหลังไปหน่อย ฉันจะเริ่มกับพวกเขาก่อนเพื่อทดสอบระดับของพวกเขา” ฉันพูด และเจ้าหญิงก็ว่ายน้ำในอากาศด้วยฟองอากาศของเธอเพื่อสร้างระยะห่างจากพวกเขา
[ผลโมอาโมอา : แรงโน้มถ่วง ใช้ 5 ครั้ง!]
แรงกดดันเพิ่มขึ้นตรงกลางกลุ่ม มันทำให้ทุกคนล้มลงกับพื้น ยกเว้นยามาโตะที่แทบไม่รู้สึกถึงแรงกดดันเลยและมองดูทุกคนด้วยความขบขัน
“นี่มันอะไร!” โซโลถามด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่เขาถูกตรึงอยู่กับพื้น แต่เขาก็ค่อยๆพยายามดันตัวออกโดยให้หน้าของเขาแนบกับไม้เรือ
“ฉันใช้แรงโน้มถ่วงมากกว่าเดิม 5 เท่า หรือก็คือตอนนี้พวกนายหนักกว่าเดิมแค่ห้าเท่าเท่านั้น พวกนายบางคนแทบไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเลย ในขณะที่บางคนก็ต้านทานไม่ได้ด้วยซ้ำ” ลูฟี่อธิบาย โดยเบโปและคุอินะที่ร่างกายอ่อนแอจนไม่สามารถขยับปากเพื่อบ่นได้
เมื่อเห็นว่าโซโล , ลามิ , คุอินะ และเบโปไม่สามารถรับน้ำหนัก 5 เท่าของตัวเองได้ ลูฟี่จึงเปิดร้านค้าและซื้ออุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักมา โดยใช้เบรีไปบ้าง
“เอาอันนี้ไป” เขาโยนชุด 4 ชุดเพื่อติดไว้ที่แขน ขา และเสื้อถ่วงน้ำหนักที่เขาซื้อจากร้าน
“ฉันเพิ่มน้ำหนักให้แต่ละอย่าง 100 กิโล ด้วยพลังการคูณของฉัน พวกนายจะต้องปฏิบัติตามระเบียบการฝึกที่ฉันจะให้พร้อมกับการออกกำลังกาย เมื่อพวกนายคุ้นเคยกับน้ำหนักแล้ว ฉันจะเพิ่มน้ำหนักเป็น 2 เท่าโดยใช้พลังของผลปีศาจของฉัน นอกจากนี้ พวกนายยังจะได้รับอิทธิพลจากความเร็วในการเรียนรู้ 3 เท่าของความเร็วที่ฉันใช้กับพวกนายแล้ว ดังนั้นจงใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด” ฉันพูดและมองไปที่ชิราโฮชิ
“เอาที่ถ่วงน้ำหนักพวกนี้ไปชิราโฮชิ เธอจะเริ่มต้นด้วยน้ำหนัก 20 กิโลกรัม แล้วค่อยเพิ่มทีหลัง เข้าใจไหม” ฉันบอกเธอ
"คะ ท่านลูฟี่!"
ตอนนี้เขาหันไปหายามาโตะ
“ยามาโตะ เธอจะต้องฝึกกับฉันภายใต้แรงกดดันของแรงโน้มถ่วงและน้ำหนัก” เขากล่าวกับเธอ
“ได้ นายสามารถไว้ใจฉันได้เลย!” เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ
"ยามาโตะและฉันมีร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุดที่นี่เพราะสายเลือดของพวกเรา ดังนั้นฉันจะฝึกกับเธอภายใต้แรงกดดันสูงสุดที่ฉันจะทนได้" ลูฟี่คิดอย่างรวดเร็ว
พวกเขาเริ่มฝึกซ้อมกันอย่างรวดเร็ว โดยลูฟี่อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นลูกสาวแสนสวยของไคโดที่อยู่ตรงหน้าเขาขณะที่พวกเขากำลังฝึกซ้อม
'เธอแข็งแกร่งกว่าฉัน ฉันเลยเสริมความแข็งแกร่งให้เธอด้วยน้ำหนักที่เพิ่มมากขึ้นในขณะที่ฉันวิดพื้นโดยใช้แรงโน้มถ่วง 10 เท่า ซึ่งเป็นขีดจำกัดของฉันในตอนนี้' ลูฟี่คิดในขณะที่เขายังคงออกกำลังกายต่อไป
หลังจากฝึกซ้อมมาทั้งเช้า จนในที่สุดพวกเขาก็ได้พัก และลูฟี่ก็ให้เมกาโลพักเพื่อไปทานอาหารกลางวันกับพวกเขา
ตอนนี้ทุกคนเหนื่อยมาก
“ว้าว นั่นมันแย่กว่าการฝึกครั้งไหนๆที่ฉันเคยเจอมาเลย แต่ฉันก็พอใจนะ ฉันรู้สึกถึงผลลัพธ์บางอย่างแล้ว!” โซโลที่กำลังกินข้าวในขณะนอนราบเพราะเป็นอัมพาตจากการฝึกซ้อม พร้อมแสดงความคิดเห็นด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
"มันชุ่มชื่นหัวใจจริงๆ!" ยามาโตะกล่าวขณะที่เธอฝึกภายใต้แรงกดดันและน้ำหนักที่ลูฟี่ให้มา เธอจึงรู้สึกดีกว่าการฝึกครั้งอื่นๆที่เธอเคยเจอมาในวาโนะคุนิ
“เราเหนื่อยจังเลย!” ชิราโฮชิไม่หยุดบ่น พร้อมด้วยเบโปที่นอนตัวหักอยู่ข้างๆเธอ
ลามิและคุอินะยังคงนิ่งเงียบ แต่พวกเธอก็เหนื่อยเท่าๆกับคนอื่นๆ
แม้ว่าทุกคนจะพอใจกับผลลัพธ์ที่รู้สึกได้หลังจากฝึกเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ลูฟี่ก็ปล่อยให้พวกเขาได้พักผ่อน เพราะการฝึกครั้งแรกของพวกเขาเป็นการดีที่จะปล่อยให้ร่างกายของพวกเขาเริ่มชินกับมัน พวกเขายังคงมีเวลาฝึกฝนอีกมากก่อนจะเข้าสู่แกรนด์ไลน์
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลูฟี่ก็คว้าเก้าอี้ชายหาดมาให้เหล่าลูกเรือแล้วเอนตัวลงนอนพักผ่อน ร่างกายของเขาเองก็เหนื่อยล้าไม่แพ้กัน และเขาก็งีบหลับไปในขณะนั้น จนเขาตื่นขึ้นมาเมื่อมีคนตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความทุกข์ใจ
“ท่านลูฟี่!!!” ชิราโฮชิตะโกนเรียกเขา
ลูฟี่ลืมตาขึ้นและมองเห็นนางเงือกที่กำลังขอความช่วยเหลือ
ทางด้านของเธอมีชาย 2 คนถือดาบและข่มขู่เธออยู่บนเรือ
“อิอิอิ ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นนางเงือกที่นี่ในอีสท์บลู!”
"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกมันมีอยู่ ฉันคิดว่ามันเป็นตำนานจากแกรนด์ไลน์!"
“กัปตันบากี้จะชดเชยให้พวกเราแน่นอน!”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลูฟี่ก็โกรธจัดและรีบใช้ความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วต่อยพวกผู้ชายด้วยเปลวเพลิงอเมทิสต์โดยไม่ให้พวกเขามีเวลาในการโต้ตอบ ผู้ชายทั้ง 2 คนซึ่งไม่เห็นลูฟี่เข้ามาใกล้ราวกับแสงวาบ ก็ถูกโจมตีและปกคลุมพื้นที่ที่พวกเขาอยู่ด้วยเปลวเพลิง พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะโต้ตอบหรือดูว่าอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็สลายไปในทันทีด้วยความร้อนที่แผดเผาและอันตรายของเปลวเพลิงลึกลับนั้น
*บูม*
เสียงระเบิดของเปลวไฟดังมากจนทำให้เรือสั่นเล็กน้อย
“นี่มันอะไร!” โซโลกระโดดลงมาจากเสาอย่างรวดเร็ว เขากำลังนอนหลับอยู่แต่ก็ตื่นขึ้นเพราะเสียงร้องไห้ของชิราโฮชิ แม้ว่าเขาจะตอบสนองช้ากว่าลูฟี่มากก็ตาม
ฉันไม่สนใจโซโลและลูกเรือคนอื่นๆที่เดินมาทางนั้นและเห็นชิราโฮชิอยู่บนดาดฟ้าด้วยใบหน้าที่หวาดกลัวและร้องไห้ ลูฟี่ถอนหายใจขณะเดินไปหาเธอ
“เฮ้ เธอโอเคไหม” เขาถามขณะคุกเข่าลงข้างๆเธอและสัมผัสศีรษะของเธอเบาๆ
"เราไม่รู้ พวกเขาบอกว่าจะขายเรา! แงงงงงงงงง...." เธอเริ่มร้องไห้และโดดเข้าหาลูฟี่เพื่อกอดและร้องไห้ใส่เขา
เมื่อถึงเวลานี้ ทุกคนบนเรือก็มารวมตัวกันเนื่องจากเกิดความโกลาหล
“ฉันรู้ แต่ไม่ต้องห่วง พวกมันจะไม่ทำร้ายเธออีกแล้ว ฉันสัญญากับเธอแล้วว่าเธอจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับฉัน เข้าใจไหม” ลูฟี่พยายามสงบสติอารมณ์ของนางเงือกน้อย
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ท่านลูฟี่ เรากลัวมากเลย...” เธอพึมพำขณะยังคงร้องไห้
“แล้วพวกนั้นมาจากไหนล่ะ” ลามิถามเสียงดังขณะเห็นพื้นที่ที่ฉันโจมตีและถูกทำลาย แต่กลับสังเกตเห็นเพียงเศษเสี้ยวของเสื้อผ้าของพวกเขาที่ยังไม่สลายไปจากหมัดของกัปตัน ทำให้เธอคิดถึงชะตากรรมของศัตรูในอนาคตและเหงื่อแตกพลั่ก พรางจินตนาการว่าเขาคงไม่แสดงความเมตตาหากมีใครมาทำร้ายลูกเรือของเขา
“ไม่สำคัญหรอกว่าพวกเขาเป็นใครหรือเคยเห็นนางเงือกหรือเปล่า พวกเขาไม่มีทางรู้เลยแม้แต่บนเรือที่มีธงของกองทัพเรือ” คูอินะบ่น
“อะไรนะ ?!” เขาตะโกน และลูฟี่ก็ไม่สนใจเขาแล้วมองไปที่หญิงสาวที่มีหางปลาและผมสีชมพูที่เกาะอยู่กับเขาเหมือนกับแพนด้าที่เกาะบนต้นไม้
“ชิราโฮชิ พวกผู้ชายพวกนี้เข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ในที่สุดเขาก็ถามนางเงือกอย่างจริงจัง ซึ่งเกาะคอเขาและร้องไห้
“เรากำลังมองดูพระอาทิตย์และเส้นขอบฟ้า แล้วเราก็เห็นเรือลำนึงอยู่ข้างๆเรือและขอความช่วยเหลือ เราต้องการช่วยมนุษย์เหล่านั้น และเมื่อพวกเขาขึ้นเรือของพวกเรา พวกเขาก็ขู่เราด้วยดาบของพวกเขา เราจึงตะโกนเรียกท่านลูฟี่ จนไม่นานท่านเข้ามาช่วยเราทันที” เธอสะอื้นไห้ตลอดเวลา
*เห้ย*
หลังจากถอนหายใจ ลูฟี่ก็หันไปหากลุ่มคนที่กำลังสังเกตพวกเขาอยู่
“ยามาโตะ ฉันรู้ว่าเธอมีฮาคิสังเกต เธอนั้นควรจะรู้เรื่องนี้ก่อนใครๆ ซึ่งฉันไม่อยากเห็นผู้บุกรุกเข้ามาในเรือลำนี้ได้ง่ายๆเข้าใจไหม” ฉันพูดกับยามาโตะอย่างจริงจัง
“ฮาคิสังเกต ?” คุอินะถามด้วยความอยากรู้ แต่ลูฟี่ไม่สนใจเธอและมุ่งความสนใจไปที่คำตอบของยามาโตะ
“ใช่ นายพูดถูก มันจะไม่เกิดขึ้นอีก” เธอกล่าวอย่างจริงจัง
ยามาโตะสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาเมื่อชิราโฮชิช่วยพวกเขาขึ้นเรือ แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธอเห็นว่านางเงือกกำลังช่วยพวกเขาอยู่ เธอจึงไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหา เธอคำนึงถึงเรื่องนั้นเพียงเพราะเธอไม่สามารถสัมผัสอารมณ์ของผู้อื่นได้ด้วยระดับฮาคิของเธอในปัจจุบัน
“เยี่ยมเลย งั้นช่วยทีนะ ฉันฝากเธอกับเมกาโลไว้ด้วยนะ” ฉันบอกกับฉลามที่ยังคงกอดชิราโฮชิไว้
“นายจะอยู่กับชิราโฮชิตลอด เพราะงั้นอย่าให้คลาดสายตาจากเธออีก เข้าใจไหม” ฉันพูดกับฉลาม
“ชา ชา ชา!” มันพูดอย่างมุ่งมั่นและรู้สึกสำนึกผิดเล็กน้อยที่ไม่ได้อยู่กับเพื่อนของมันตอนนี้เพราะกำลังนอนหลับ
“ชิราโฮชิ ฉันรู้ว่าเธอมีจิตใจที่ดี และฉันก็ชื่นชมเธอในเรื่องนั้น แต่เธอไม่ควรไว้ใจใครก็ได้ เธอก็รู้ว่าทุกคนโหดร้ายได้ขนาดไหน แม้แต่คนหรือมนุษย์เงือกก็ตาม เข้าใจไหม” เขาพูดกับเธออย่างจริงจัง
“คะท่านลูฟี่! ขอโทษนะคะ คราวหน้าถ้าเห็นอะไรผิดปกติ เราจะโทรหาท่านหรือคนอื่นนะคะ” เธอกล่าวพร้อมน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่
“ตอนนี้เตรียมของของเธอให้พร้อม เพราะตอนนี้พวกเราใกล้ถึงออเรนจ์ทาวน์แล้ว และคงจะไม่ใช่การไปเยือนอย่างสันติ เพราะพวกเราจะเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรสลัดที่เป็นศัตรูกลุ่มแรกในฐานะกลุ่มหมวกฟาง!” เขากล่าวอย่างมุ่งมั่น
"คะ ท่านลูฟี่!" ชิราโฮชิตอบในขณะที่รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
"ชา!" เมกาโลกล่าว
“รับทราบกัปตัน!” โซโลตอบ
"ใช่แล้ว ลูฟี่ของฉัน!" ยามาโตะรีบเอากระบองวางบนไหล่ของเธอ
“ใช่” ลามิกล่าวพร้อมกับถือดาบของเธอ
“เออ ขอโทษครับ” เบโปเข้าสู่ภาวะซึมเศร้า
คุอินะไม่ได้พูดอะไรเพราะเธอไม่ได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของกลุ่ม แต่เธออยากเป็นส่วนนึงของกลุ่มนี้จริงๆ แต่เธอยังต้องคิดเรื่องนี้ก่อนและต้องคุยกับพ่อของเธอด้วย
ลูฟี่มองดูทุกคนด้วยความพึงพอใจ ขณะที่เขาผลักชิราโฮชิออกไปจากเขาเพื่อมองไปที่เงาเล็กๆ ของเกาะบนขอบฟ้า ซึ่งค่อยๆใหญ่ขึ้นเมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้
โปรดติดตามตอนต่อไป.
_______________