บทที่ 1016 บ้าเอ๊ย! ใช้ท่าไม้ตายอยู่ดีๆ ก็ตายไปเองซะงั้น?
บทที่ 1016 บ้าเอ๊ย! ใช้ท่าไม้ตายอยู่ดีๆ ก็ตายไปเองซะงั้น?
### บทที่ 1016 บ้าเอ๊ย! ใช้ท่าไม้ตายอยู่ดีๆ ก็ตายไปเองซะงั้น?
เย่เทียนอี้เผยสีหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง!
สมแล้วที่เป็นคุณลุงวายุคลั่ง! ก็มีฝีมืออยู่บ้างนี่!
“ย่าห์!”
ปัง—
คมดาบของทั้งสองปะทะกัน!
ดูไม่เลวเลย!
“ท่านเจ้าสำนัก นี่คือผู้ใดรึ? เหตุใดจึงไม่เคยเห็นมาก่อน? เป็นคนของนิกายเราด้วยรึ? เพลงกระบี่ของเขารวดเร็วนัก”
แม่มดผมขาวเข้ามาใกล้ข้างกายของเย่เทียนอี้แล้วเอ่ยถาม
“เขาเป็นเพียงยอดฝีมือที่ข้าเชิญมาก็เท่านั้น! ดูการต่อสู้ไปเถอะ!”
“ขอรับ!”
เย่เทียนอี้มองดูการต่อสู้ในสนามด้วยความมั่นใจ!
“ย่าห์!”
กระบวนท่าที่สอง…
ผู้อาวุโสห้าผู้นั้นกำลังทดสอบฝีมือของคุณลุงวายุคลั่งอยู่ตลอดเวลา!
รู้สึกว่า… แข็งแกร่งไม่เบา! วิชากระบี่นี้ไม่ธรรมดา!
แต่ว่า… กลับรู้สึกว่าไม่ได้แข็งแกร่งถึงขนาดนั้น! เจ้าคนผู้นี้ทำท่าทางมั่นอกมั่นใจแลดูลึกลับยิ่งนัก แต่กลับรู้สึกว่ามันเอาแต่วิ่งไปมาโอ้อวดอยู่ตรงนั้น มิได้มีผลลัพธ์ใดๆ ที่เป็นรูปธรรมเลย ท่าทีที่บุกทะลวงไปเบื้องหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง คำพูดก่อนหน้านี้ยังทำให้เขาตกใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่า ไม่มีอะไรเลย!
ฟุ่บ—
ในตอนนี้ ดาบในมือขวาของคุณลุงวายุคลั่งได้ถูกห่อหุ้มไปด้วยกระแสลมที่บ้าคลั่ง!
“วายุทลาย!”
พายุหมุนอันน่าสะพรึงกลัวลูกหนึ่งพุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสห้าผู้นั้น
เย่เทียนอี้พยักหน้าอย่างพอใจ
พายุหมุนลูกนี้สูงหลายสิบเมตร และในขณะที่พุ่งออกไป ก็ได้แยกออกเป็นสามลูกในทันที หลีกเลี่ยงไม่ได้! เว้นแต่ว่าเขาจะมีคุณสมบัติมิติ!
ฟุ่บ—
จากนั้น ผู้อาวุโสห้าผู้นั้นก็ถูกพายุหมุนพัดใส่!
“จบเกมแล้ว!”
เย่เทียนอี้ยกมุมปากขึ้นกล่าว!
ฟุ่บ—
วินาทีถัดมา ท่าไม้ตาย ‘วายุผ่าพิฆาต’ ก็ถูกใช้ออก ร่างของคุณลุงวายุคลั่งปรากฏขึ้นเหนือผู้อาวุโสห้าผู้นั้น ฟาดฟันท่าไม้ตาย ‘วายุผ่าพิฆาต’ ร่างของผู้อาวุโสห้าแห่งนิกายเทียนเยว่ถูกพลังงานสายหนึ่งพันธนาการไว้จนลอยค้างอยู่กลางอากาศ!
“จงดับสิ้น! ฟุบๆๆๆๆๆ!”
“อย่าคิดว่าเฒ่าผู้นี้จะรังแกได้ง่ายๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ เฒ่าผู้นี้ไม่เคยโจมตีเลยสักครั้ง! เหอะ!”
จากนั้นผู้อาวุโสห้าผู้นั้นพลันตะโกนก้อง สายฟ้าสายหนึ่งผ่าลงมาจากท้องฟ้า
คุณลุงวายุคลั่งผู้นั้นยังคงร่ายรำท่าไม้ตาย ‘วายุผ่าพิฆาต’ อย่างต่อเนื่อง ขณะที่ร่ายรำอยู่นั้น สายฟ้าสายหนึ่งก็ผ่าลงมาใส่เขา เขาพลันกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง จากนั้นร่างก็ร่วงลงสู่พื้น ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แน่นิ่งไป
เย่เทียนอี้: ???
ทุกคน: ???
บ้าเอ๊ย?
อะไรกันวะ? เจ้าถูกฆ่ากลางอากาศขณะใช้ท่าไม้ตายอยู่งั้นรึ?
ให้ตายเถอะ?
กากขนาดนี้เลยรึ? แล้วทำไมเจ้าถึงทำท่าเหมือนเก่งกาจนักหนา!
นี่มันอัญเชิญ “ทอลโซ” ออกมาไม่ใช่รึ?
“เอ่อ—”
จักรพรรดิพิษและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ
แค่… แค่นี้เองรึ?
เดี๋ยวก่อน… ท่านเจ้าสำนักที่มั่นใจถึงเพียงนั้น จะพ่ายแพ้ได้อย่างไรกัน? แปลกประหลาดยิ่งนัก
หลิงเยว่ก็ตะลึงไปชั่วครู่เช่นกัน จากนั้น…
“ฮ่าๆๆๆ—”
หลิงเยว่หัวเราะลั่น!
“เจ้าสำนักเย่ นี่คือคนที่ท่านส่งมาหรือ? โอ้อวดอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา รู้สึกเหมือนจะเก่งกาจมาก ที่แท้ก็เป็นแค่ภาพลวงตาทั้งนั้น ฮ่าๆๆๆ—”
หลิงเยว่หัวเราะลั่น ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าผู้แข็งแกร่งของนิกายเทียนเยว่ที่อยู่ข้างหลังเขา!
พูดตามตรง ตอนแรกพวกเขากลัวแทบตาย พวกเขากังวลว่าเย่เทียนอี้ผู้นี้มีดีอะไรถึงได้กล้าพาคนมาเพียงไม่กี่คนเพื่อโจมตีนิกายเทียนเยว่ของพวกเขา จากนั้น ตรงหน้าเย่เทียนอี้ก็ปรากฏคนที่ไม่รู้ว่าเป็นใครขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ท่าทางดูลึกลับซับซ้อน ทำให้พวกเขาต้องเกรงกลัว ดังนั้น… ความรักก็จะจางหาย… อ๊ะ ผิดไป ดังนั้น ไพ่ตายที่แท้จริงของเย่เทียนอี้ผู้นี้ไม่ใช่คนข้างหลังเขา แต่เป็นผู้แข็งแกร่งที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืดคล้ายกับคุณลุงวายุคลั่ง!
จากนั้น…
ยามที่เริ่มต่อสู้ พวกเขาก็หวาดกลัวยิ่งนัก!
บ้าเอ๊ย! ดูเหมือนจะแข็งแกร่งจริงๆ นี่ ผู้อาวุโสห้าไม่ได้ลงมือตลอดเวลา เขากำลังทดสอบอยู่ รู้สึกได้เลยว่าแข็งแกร่งมากจริงๆ สุดท้าย เขาทดสอบต่อไปไม่ได้แล้ว จึงได้ปล่อยท่าไม้ตายของตนเองออกมา!
จากนั้น… คนที่โอ้อวดคนนั้น ก็ถูกเขาฆ่าในกระบวนท่าเดียว?
เขาแทบจะหัวเราะจนสิ้นใจ
เย่เทียนอี้เกาศีรษะ
นี่มันน่าอัปยศสิ้นดี!
ระบบโง่เง่า เจ้าตายไปซะเถอะ
ครานี้เสียหน้าแล้ว
“ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับเจ้าสำนักเย่ เผลอฆ่าคนของท่านไปเสียแล้ว! ขออภัย ขออภัย!”
หลิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“เหอะๆๆ ท่านคิดว่าฆ่าคนของข้าได้แล้วรึ?”
เย่เทียนอี้ยกมุมปากขึ้น แล้วพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาหน้าของตนเอง
ให้ตายเถอะ!
“หืม?”
เย่เทียนอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “เมื่อครู่เป็นเพียงร่างแยกสายหนึ่งของเขาเท่านั้น เหตุใดผู้อาวุโสห้าจึงต้องระมัดระวังขนาดนี้ในการต่อสู้กับร่างแยกสายหนึ่งของคนของข้า? การต่อสู้ครั้งแรก ก็แค่มาเล่นสนุกๆ เท่านั้นเอง พวกท่านกลับลิงโลดใจคิดว่าฆ่าคนของข้าได้แล้วรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี”
คนเหล่านั้นขมวดคิ้วมุ่น!
“เจ้าสำนักเย่ เหตุใดจึงต้องแก้ตัวให้กับความผิดพลาดของตนเอง? พวกเขาไม่ผิด ผิดที่ติดตามเจ้านายผิดคน!”
“เจ้านาย? โอ้? หรือว่าเจ้าสำนักหลิงคิดมาตลอดว่าตนเองกับเหล่าผู้แข็งแกร่งเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อนกัน ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน แต่คิดมาตลอดว่าตนเองเป็นเจ้านายของพวกเขางั้นรึ?”
เย่เทียนอี้คว้าจุดอ่อนของประโยคนี้ไว้ทันที
แววตาของหลิงเยว่หดเกร็ง!
ให้ตายเถอะ! ฝีปากของเย่เทียนอี้ผู้นี้ร้ายกาจจริงๆ!
เย่เทียนอี้ยิ้มในใจ ‘แน่นอนอยู่แล้ว! ความชำนาญย่อมเกิดจากการฝึกฝน’
“เหอะๆๆ เจ้าสำนักผู้นี้ไม่ได้หมายความเช่นนั้น! เมื่อครู่ท่านบอกว่า นี่เป็นเพียงร่างแยกสายหนึ่ง? เช่นนั้นศพของเขาก็ยัง…”
ทันใดนั้น หลิงเยว่ก็ขมวดคิ้ว!
อะไรกัน?
ศพอยู่ไหน? เหตุใดจึงกลายเป็นควันสีเขียวหายไปในทันใด?
เย่เทียนอี้ถอนหายใจยาว!
โชคดี โชคดีที่มันสลายไปแล้ว มิเช่นนั้นคงต้องขายหน้าเป็นแน่
“เจ้าสำนักหลิง ตอนนี้ท่านยังลิงโลดใจที่ตนเองชนะอยู่หรือไม่?”
เย่เทียนอี้กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“เหอะ! ไม่ว่าอย่างไร พวกท่านก็แพ้แล้ว!”
“เช่นนั้นก็มาเริ่มรอบที่สองกันเถอะ!”
ฟุ่บ—
ผู้อาวุโสห้าปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเย่เทียนอี้ในระยะไม่ไกลอีกครั้ง!
“เจ้าสำนักเย่ ส่งคนของท่านออกมาสิ! จะสู้ก็สู้ มัวแต่ยืดยาดอะไรอยู่!”
ผู้อาวุโสห้ากล่าวด้วยแววตาหรี่ลง!
“เอ่อ…”
เย่เทียนอี้หันหน้าไปมองเหล่าผู้แข็งแกร่งข้างหลังที่เตรียมพร้อมต่อสู้อยู่แล้ว เย่เทียนอี้ลูบคาง!
ระบบสุนัขนี่ เย่เทียนอี้ชักจะไม่เชื่อใจมันเสียแล้ว
แต่ว่า…
ตามหลักแล้ว… ครั้งแรกอัญเชิญตัวไร้ค่าออกมา ครั้งที่สองคงไม่อัญเชิญตัวไร้ค่าออกมาอีกกระมัง? เช่นนั้นโชคของตนเองก็คงจะแย่เกินไปแล้ว!
ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น
“พวกท่านดูก่อน”
เย่เทียนอี้พูดกับคนข้างหลังเขาจบ แล้วหันหน้าไปมองผู้อาวุโสห้าผู้นั้น!
“เช่นนั้น เจ้าสำนักผู้นี้ก็จะเอาจริงแล้ว! ออกมา!”
“ติ๊ง… ขอแสดงความยินดี ท่านอัญเชิญ 【ถังซานจั้ง】 สำเร็จ”
เย่เทียนอี้: ???
ถังซานจั้ง? เจ้าแน่ใจรึว่าชื่อนี้ไม่ผิด?
นี่จะมาฝังตนเองรึ?
พี่ใหญ่ อย่าล้อกันเล่นสิ!
เปลี่ยนคนเถอะ ขอร้องล่ะ! ได้โปรดเปลี่ยนคนเถอะ!
ฟุ่บ—
จากนั้น ตรงหน้าของเย่เทียนอี้ก็ปรากฏพระโล้นห่มจีวรขึ้นมา
“อมิตาภพุทธ!”
“ว่ากระไรนะ? คนของนิกายเทียนซ่างก็เข้าร่วมนิกายเทวะอันดับหนึ่งแห่งหมื่นบรรพกาลด้วยรึ? ในฐานะนิกายอันดับหนึ่งของทวีปที่คอยกำจัดคนชั่ว กลับไปสมคบคิดกับเหล่าคนชั่วของทวีป! ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ!”
ผู้อาวุโสห้าผู้นั้นเห็นพระโล้นแล้วก็กล่าวขึ้น!
อย่างไรเสีย หากเอ่ยถึงนิกายเทียนซ่าง ณ ที่แห่งนี้ ทุกคนล้วนรู้ดีว่าภายในมีแต่หลวงจีน
..