บทที่ 192 ขอได้เต็มที่

### บทที่ 192 ขอได้เต็มที่

ทุกคนต่างพากันงุนงงงันงัน

ชายผู้นี้ช่างเป็นคนที่มีเอกลักษณ์เสียจริง เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยสักนิด

หลิวชิงอวี่อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

ก็ยังคงเป็นเย่เทียนอี้ผู้นั้นไม่เปลี่ยนแปลง

จื่อเยียนหรานเบิกตาเล็กน้อย แววตาเปล่งประกายขึ้น

ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ สนุกไม่เบาเลย

ส่วนฉางซีไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่รู้สึกว่าเย่เทียนอี้พูดและทำอะไรที่เกินคาดไปหน่อย แต่ก็ไม่ผิดอะไร

"แน่นอน"

จักรพรรดินีเก้าสวรรค์ยื่นมือออกมา ก่อนที่สมุนไพรเซียนต้นหนึ่งจะค่อย ๆ ลอยไปหายายเฒ่า

"นี่คือดอกไม้แห่งวัฏสงสารเก้าสวรรค์ สามารถยืดอายุขัยได้ห้าสิบปี"

หมอผีต้นตระกูลถึงกับแสดงสีหน้าตกตะลึง รีบค้อมกายคารวะ

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"

ดอกไม้มหัศจรรย์เก้าสีก็สามารถยืดอายุขัยได้ยี่สิบปี แสดงว่านางเคยใช้ไปแล้ว ครั้งนี้หากใช้ซ้ำก็ไม่ได้ผลอีก อายุขัยที่เหลืออยู่จึงใกล้หมดเต็มที หากไม่สามารถฝ่าทะลวงพลังได้อีกก็คงไม่รอด ต่อให้เป็นผู้มีชื่อเสียงแค่ไหน สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งพาสมุนไพรจากฟ้าดินเช่นนี้ และจักรพรรดินีเก้าสวรรค์ก็ย่อมรู้อยู่แล้ว แม้นางไม่มอบออกไปก็ยังมีหนทางหาเองได้ แต่เมื่อหมอผีเฒ่านำออกมาเช่นนั้น ก็แสดงว่าควรได้รับการขอบคุณ

เย่เทียนอี้ในที่สุดก็อุ้มเด็กสาวทั้งสองลงจากตัวเรียบร้อย

"ในเมื่อเช่นนั้น ใจความสำคัญอีกอย่างของงานเลี้ยงในวันนี้ ข้าก็จะกล่าวเลยก็แล้วกัน"

จักรพรรดินีเก้าสวรรค์กวาดตามองผู้คนรอบงานอีกครั้ง พลังอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ทุกคนสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของจักรพรรดินีอย่างแท้จริง

จากนั้นฉางซีกล่าวขึ้นว่า "พระญาติฝ่ายแม่ของข้า ซึ่งเคยเป็นผู้สำเร็จราชการ เคยมีความทะเยอทะยานอยากได้บัลลังก์ เมื่อสามปีก่อนเขาได้นำทัพกบฏ พากลุ่มชนชั้นสูงจากราชวงศ์กว่า 1,000 คน ที่ล้วนแล้วแต่เป็นระดับเทียนจุนหรือจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ หลบหนีออกไป ปัจจุบันได้รับการสนับสนุนจากจักรวรรดิเหลยหลิง และมีความแข็งแกร่งพอจะเป็นภัยต่อจักรวรรดิของเรา กองกำลังหลักของเขาปักหลักอยู่ตรงพรมแดนระหว่างจักรวรรดิเหลยหลิงกับจักรวรรดิจิ่วโจว ห่างจากจิ่วโจวเทียนเฉิงไม่ไกลนัก"

นางหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า "เกรงว่าอีกไม่นาน ศึกใหญ่ระหว่างสองจักรวรรดิจะอุบัติขึ้น และในยามนั้น ขุมกำลังระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หรือเทียนจุนกว่าร้อยนายของราชวงศ์ที่สูญเสียไปจะส่งผลอย่างใหญ่หลวง ดังนั้น ในยามนั้น อาจต้องขอแรงจากทุกท่าน"

หลิวเทียนไห่ลุกขึ้นคารวะทันที "บรรพบุรุษของตระกูลหลิวเคยเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมรบเคียงข้างจักรพรรดินี หากไม่มีพระองค์ในวันนั้น ก็คงไม่มีตระกูลหลิวในวันนี้ ตระกูลหลิวยินดีถวายชีวิต รับใช้จักรพรรดินีอีกครั้งในสนามรบ!"

"ตระกูลจื่อก็เช่นกัน!"

"ตระกูลหวังก็พร้อมเคียงข้างฝ่าบาทในสนามรบ!"

"ตระกูลจ้าวยินดีร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับฝ่าบาท!"

...

ในทันใด เหล่าผู้นำตระกูลต่างพร้อมใจกันกล่าวด้วยเสียงดังฟังชัด

เย่เทียนอี้ได้แต่นึกขำในใจ

จักรพรรดินีเก้าสวรรค์ผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ข้าเดาว่าคนที่รู้ถึงเหตุผลของงานเลี้ยงในวันนี้คงมีไม่มาก ส่วนใหญ่คิดว่าถูกเชิญมาเพื่อรักษาองค์หญิงตัวน้อย และเมื่อตอบรับคำเชิญแล้วก็เท่ากับตกหลุมพราง หากไม่ให้ความร่วมมือก็เท่ากับเป็นศัตรูกับจักรวรรดิและจิ่วโจวเทียนเฉิงโดยปริยาย กลยุทธ์ของจักรพรรดินีเก้าสวรรค์นั้นเรียบง่ายแต่แยบยล สมกับเป็นผู้ปกครองอย่างแท้จริง

แม้เหล่าตระกูลทั้งหลายจะแสร้งว่าไม่ได้พึ่งบารมีของราชวงศ์ แต่ความจริงแล้ว พวกเขาได้รับความคุ้มครองจากราชวงศ์มาโดยตลอด จะไม่ส่งคนไปก็ได้ แต่ช่วยจัดหาทรัพยากรสนับสนุนบ้าง อย่างน้อยก็ต้องทำ

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ขอบคุณทุกท่าน งานเลี้ยงวันนี้ก็จบลงเท่านี้ก่อน เย่เทียนอี้ จื่อเยียนหราน พวกเจ้าสองคนอยู่ก่อน"

"แค่ก ๆ ๆ"

หลิวเทียนไห่ถึงกับกระแอมออกมา

อะไรกัน? ฝ่าบาทเรียกให้เย่เทียนอี้กับจื่อเยียนหรานอยู่ต่อ? ไม่ได้! แบบนี้ไม่ดีแน่! ต้องให้ลูกสาวข้าอยู่ด้วย!

"ฝ่าบาท บุตรีของข้าหลิวชิงอวี่ก็เคยสอนองค์หญิงเช่นกัน นางยังมีเรื่องอยากสนทนากับองค์หญิง ขออนุญาตให้ลูกสาวของข้าอยู่ต่อด้วยได้หรือไม่?"

หลิวชิงอวี่: ???

"โอ้ เช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันเถอะ"

หลิวชิงอวี่ย่อกายคารวะ "เพคะ ฝ่าบาท"

หลิวเทียนไห่ส่งสายตาให้ลูกสาวรัว ๆ เป็นเชิงว่า ที่เหลือก็ฝากด้วยแล้วกัน

หลิวชิงอวี่ถอนหายใจอย่างจนใจ

ท่านพ่อของนางนี่ช่าง...

จื่อหนิงเฉิงบ่นพึมพำไปตลอดทางขณะเดินออกไปพร้อมกับหลิวเทียนไห่

(แก้ฉางโรวเป็นฉางรั่ว เพื่อให้อ่านง่ายขึ้นขอรับ)

ในเวลาไม่นาน ภายในท้องพระโรงก็เหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คน เด็กน้อยฉางรั่วกับเสี่ยวอิ๋งอวี่ดูเหมือนจะแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ฉางรั่วทำอะไร เสี่ยวอิ๋งอวี่ก็ทำตาม เช่นเดียวกัน เสี่ยวอิ๋งอวี่ทำอะไร ฉางรั่วก็ต้องทำตาม เช่นตอนที่เสี่ยวอิ๋งอวี่จับมือเย่เทียนอี้อย่างเป็นธรรมชาติ ฉางรั่วก็รีบจับมืออีกข้างของเย่เทียนอี้เช่นกัน ทั้งสองถึงกับเริ่มประชันกันอย่างจริงจัง

"เยี่ยนหราน เจ้าเป็นอาจารย์ของเสี่ยวรั่ว ตอนนี้นางไม่น่าจะมีปัญหาใดแล้ว ต่อจากนี้ข้าก็ขอฝากเจ้าช่วยอบรมวิชายุทธ์ให้นางด้วย"

ฉางซีหันไปพูดกับจื่อเยี่ยนหราน

นางนั้นยุ่งอยู่ตลอด เวลาจะสอนหลานเองก็แทบไม่มี แต่เสี่ยวรั่วนั้นก็ชื่นชอบจื่อเยี่ยนหราน และจื่อเยี่ยนหรานเองก็มีพรสวรรค์ในการสอนที่ไม่เลว จึงให้นางเป็นอาจารย์มาจนถึงตอนนี้

"เพคะ"

จื่อเยี่ยนหรานโค้งคำนับเล็กน้อย

"ด้านศิลปะ ดนตรี การเขียนหมากรุกอะไรทั้งหลาย ก็ขอให้เจ้าช่วยอบรมให้เสี่ยวรั่วไปพร้อมกันด้วย หลิวชิงอวี่ เจ้าพอจะมีอะไรอยากพูดหรือไม่?"

จักรพรรดินีเก้าสวรรค์หันไปมองหลิวชิงอวี่

หลิวชิงอวี่ถึงกับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

"เอ่อ... ข้า... ฝ่าบาท ที่จริงข้าก็ชอบองค์หญิงน้อยมากเช่นกัน หากฝ่าบาทอนุญาต ข้าก็อยากช่วยคุณหนูจื่ออบรมองค์หญิงน้อยด้วย"

ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นางจึงเลือกจะพูดตรง ๆ อย่างนี้

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท" หลิวชิงอวี่โค้งคำนับเล็กน้อย

"เสี่ยวรั่ว เจ้ากับอาจารย์ทั้งสองไปก่อนนะ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับคุณชายเย่เป็นการส่วนตัว"

ฉางซีลูบศีรษะของฉางรั่วอย่างอ่อนโยน

ฉางรั่วเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อยมือจากเย่เทียนอี้ แล้วหันไปจับมือของสองสาวแทน

"เสี่ยวอิ๋งอวี่ เจ้าก็ออกไปกับพวกเขาด้วย"

"ทราบแล้วจ้า~"

แล้วทั้งสี่คนก็เดินออกไป เหลือเพียงเย่เทียนอี้กับจักรพรรดินีเก้าสวรรค์ภายในท้องพระโรง

ฉางซีเดินกลับไปนั่งที่บัลลังก์ ค่อย ๆ รินสุรา แล้วส่งถ้วยไปให้เย่เทียนอี้

"เรื่องในวันนี้ ข้าขอขอบคุณคุณชายเย่ที่ให้ความช่วยเหลือ"

ฉางซียกถ้วยสุราให้เย่เทียนอี้

เย่เทียนอี้ยกถ้วยทั้งสองมือ กล่าวตอบ "ฝ่าบาททรงเกรงใจเกินไปแล้ว"

"เสี่ยวรั่วจะเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ในอนาคต นางมีพรสวรรค์ด้านการบ่มเพาะสูงยิ่ง เพียงแต่ที่ผ่านมาโดนพิษรบกวน แต่จากนี้ไปน่าจะไม่มีปัญหา ถ้วยนี้ ข้าขอคารวะ"

"ฝ่าบาท อย่าเลย ท่านเป็น..."

ฉางซีส่ายหน้าเบา ๆ "แม้ข้าจะเป็นจักรพรรดิ แต่ข้าก็เป็นนักสู้คนหนึ่ง แม้จะเป็นรุ่นพี่ของเจ้า แต่ในวิถียุทธ์แล้ว ผู้ใดมีพระคุณย่อมต้องทดแทน ไม่ถือเรื่องลำดับวัยนัก ดื่มเถอะ"

เย่เทียนอี้และนางจึงยกสุราดื่มพร้อมกันจนหมดถ้วย

"คุณชายเย่ต้องการสิ่งใดหรือไม่? กล่าวมาได้เต็มที่ ตราบเท่าที่ข้าให้ได้ จะไม่มีวันหวงแหน"

ฉางซีมองเขาด้วยดวงตางดงามเต็มไปด้วยความสง่างาม

อยากได้อะไรงั้นหรือ? เย่เทียนอี้คิดในใจ—อยากได้ตัวท่านต่างหากล่ะ...