บทที่ 191 ไม่เกี่ยวกับข้านะ
บทที่ 191 ไม่เกี่ยวกับข้านะ
### บทที่ 191 ไม่เกี่ยวกับข้านะ
พูดตามตรง เย่เทียนอี้ไม่ได้อยากมีปัญหากับตระกูลหลงอีกแล้ว เพราะยังไงเสีย... ก็ใช่ เขานั่นแหละที่ทำเรื่องนี้ขึ้นมาเอง
แต่ดูจากสภาพตอนนี้ คงเลี่ยงไม่พ้นกลายเป็นศัตรูแน่ เย่เทียนอี้ก็อดคิดไม่ได้ว่า... เขาถูกจับได้ได้ยังไงกัน? ทั้งที่เขาแอบซ่อนตัวดีมากแล้ว แทบไม่เคลื่อนไหวจากป่าริมทางเลยแท้ ๆ...
เมื่อหลงอ้าวเห็นเย่เทียนอี้หันมามองเขา ทั้งร่างก็พลันสะท้านขึ้นมา
“หัวหน้าตระกูลหลง ท่านยังจำเดิมพันของเราก่อนหน้านี้ได้หรือไม่?”
เย่เทียนอี้ยิ้มมุมปากพลางกล่าว
“แหะ ๆ ๆ…”
หลงอ้าวกระตุกมุมปาก สีหน้าดูไม่จืด “แค่ล้อเล่นน่ะ จะจริงจังไปทำไมกันล่ะ?”
“ฮึ!”
สิ้นเสียงเขา เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบท้องพระโรง หลายตระกูลอาจไม่กล้าพูดอะไร แต่ระดับผู้นำของตระกูลใหญ่ ย่อมพูดได้แน่นอน
“หัวหน้าตระกูลหลง พูดแค่นี้ไม่มากไปหน่อยหรือ? พวกเราทุกคนต่างก็เชื่อว่าเดิมพันนี้เป็นของจริง ท่านยังให้ฝ่าบาทเป็นพยานอีก ข้าเห็นว่านี่คือการเดิมพันของลูกผู้ชายโดยแท้”
จื่อหนิงเฉิงกล่าวพลางยิ้มบาง มองหลงอ้าวอย่างมีความหมาย
หลงอ้าวรีบตอบกลับ “ผู้นำจื่อคิดมากไปแล้ว ข้ากับคุณชายเย่ก็แค่หยอกล้อกันเท่านั้น ข้าเป็นถึงหัวหน้าตระกูลหลง เป็นผู้ใหญ่ จะไปข่มขู่รุ่นเยาว์ต่อหน้าผู้คนมากมายได้อย่างไร? แค่พูดเล่นกันเท่านั้น แค่พูดเล่น…”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น แต่จะให้เขาฆ่าตัวตายต่อหน้าทุกคนได้จริงหรือ?
หลงอ้าวเองก็จนปัญญา เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายแพ้ แล้วพอแพ้ล่ะ? ฆ่าตัวตาย? ฟันหัวตัวเอง? เป็นไปไม่ได้!
ทางเดียวที่เหลือก็คือ... โกหกหน้าตาเฉยต่อหน้าผู้คนทั้งหมด! ให้คนหัวเราะใส่ก็ยังดีกว่าตาย!
ยังไงก็ไม่มีใครสามารถบังคับเขาให้ตายได้อยู่ดี เพราะนี่คือเดิมพันระหว่างเขากับเย่เทียนอี้เท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ฆ่าเขาแทน
“เรื่องนี้ข้าขอไม่ยุ่งแล้วกัน ฝ่าบาทเป็นพยานเสียด้วย วิธีจัดการต่อไปคงขึ้นอยู่กับพระองค์แล้ว”
จื่อหนิงเฉิงกล่าวยิ้ม ๆ
หลงอ้าวรีบหันไปมองจักรพรรดินีเก้าสวรรค์ “ฝ่าบาท เรื่องนี้กระหม่อมล้อเล่นจริง ๆ”
ฉางซีจะไม่รู้หรือว่าเขาโกหก? พูดว่า “ล้อเล่น” อย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้ที่ไหน?
คนเรา ต้องมีความรับผิดชอบต่อคำพูด หากวันนี้เขาแพ้แล้วอ้างว่า “ล้อเล่น” ได้ แล้วหากเป็นเย่เทียนอี้ที่แพ้บ้างล่ะ? เขาจะรอดพ้นได้เช่นนั้นหรือ?
ฉางซีหันมองเย่เทียนอี้ด้วยดวงตาคมกริบ แล้วถาม
“คุณชายเย่ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
หลงอ้าวหัวใจพลันหล่นวูบ
คำถามเพียงประโยคเดียวนี้ บ่งบอกได้ชัดเจน… พระองค์จะรอฟังเพียงคำตัดสินของเย่เทียนอี้ หากเขาบอกว่าให้ยกเลิก พระองค์ก็จะยกเลิก แต่หากเขายืนยัน พระองค์อาจลงมือฆ่าหลงอ้าวด้วยตัวเองทันที
เย่เทียนอี้ยิ้มบางแล้วหันไปมองหลงอ้าว
“หัวหน้าตระกูลหลง ท่านหมายความว่ามันเป็นแค่ล้อเล่นจริงหรือ?”
“ใช่ ใช่! ล้อเล่นแน่นอน!”
หลงอ้าวรีบพยักหน้า สีหน้ามืดหม่นไปหมด วันนี้เขาเสียหน้าต่อหน้าผู้คนนับร้อยอย่างหมดรูป
“งั้น... ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าข้ากับท่านมีความแค้นส่วนตัว เรื่องนี้ล่ะ?”
หลงอ้าวส่ายหัวทันที “ล้อเล่นเหมือนกัน…”
ฉางซีขมวดคิ้วนิด ๆ
ที่แท้ พวกเขามีความแค้นกันอยู่ก่อนแล้ว
เย่เทียนอี้ยิ้มเย็น
“แต่... เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน ผู้ชายพูดคำไหนต้องหนักแน่นเท่าชีวิต ต่อหน้าขุนนางและฝ่าบาทก็เป็นพยานด้วยแล้ว จะปล่อยผ่านแค่คำว่า ‘ล้อเล่น’ ได้หรือ?
เช่นนี้เถอะ ท่านลองคิดดูสิ ว่าท่านมีสมบัติอะไรที่มีค่าพอจะแลกกับชีวิตของท่าน หากมี ก็มอบมาให้ข้า ข้าก็จะถือว่าชีวิตท่านถูกแทนที่ด้วยสมบัตินั้น ดีไหม?”
หลงอ้าว: “……”
เย่เทียนอี้เองก็รู้ดีว่าเรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากเขาที่ไปแกล้งหลงหมิงก่อน ฆ่าพ่อเขาเลยก็ไม่ดีนัก หากให้โอกาสกันหน่อยแล้วอีกฝ่ายยังคิดจะเล่นงาน ก็ไม่ต้องเกรงใจอีก
“คุณชายเย่ใจกว้างยิ่งนัก ฝ่าบาท คุณชายเย่ทั้งมีความสามารถและมีใจกว้าง ควรค่าแก่การใช้งานยิ่ง”
“จริงด้วย คุณชายเย่อายุยังน้อยแต่มีศักยภาพไร้ขอบเขต หากยอมให้หัวหน้าตระกูลหลงใช้สมบัติแลกชีวิต แสดงถึงน้ำใจยิ่งใหญ่จริง ๆ”
“……”
เหล่าขุนนางต่างลุกขึ้นคารวะจักรพรรดินีเก้าสวรรค์
พวกเขาล้วนเป็นคนเจ้าเล่ห์ ใครจะไม่รู้ว่าเย่เทียนอี้คงจะได้เลื่อนตำแหน่งในอนาคต? ตอนนี้รีบพูดประจบเอาไว้ล่วงหน้า ยังไงก็ได้ประโยชน์แน่นอน
หลงอ้าวกัดฟันแน่น!
ตอนนี้เขาแทบกลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้ว ส่วนเย่เทียนอี้กลับกลายเป็นดาวเด่น ได้รับคำชื่นชมจากทุกฝ่าย นับจากนี้ไป ตระกูลหลงหมดสิ้นเกียรติภูมิแน่นอน! แม้แต่เย่เทียนอี้จะตายลงในวันหน้า ชื่อเสียงนี้ก็ไม่มีวันกู้คืนได้!
แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่มีทางเลือก สมบัตินั้นจำเป็นต้องยอมยกให้ เพราะถ้าทำตัวขี้เหนียวต่ออีก เขาอาจไม่ได้แค่เสียสมบัติ แต่จะเสียชีวิตจริง ๆ
จักรพรรดินีเก้าสวรรค์กวาดตามองหลงอ้าว พลันแรงกดดันของนางแผ่ปกคลุมลงมาจนทั่วห้อง แม้แต่เหล่าผู้ฝึกตนระดับสูงหลายร้อยคนยังต้องยอมสยบ
นางคือยอดคนโดยแท้!
หลงอ้าวรีบกล่าว “สมควรแล้ว สมควรแล้ว!”
แต่ในใจกลับด่าเป็นชุด—ของในบ้านข้าถูกเจ้านี่หลอกไปหมดแล้ว ไอ้เวรนี่มันยังจะหลอกอีก!
“หัวหน้าตระกูลหลง สมบัติประจำตระกูลของพวกท่าน ‘ตรามังกร’ ก็ดูไม่ธรรมดานะ ของชิ้นนั้นแลกกับชีวิตท่าน น่าจะคุ้มอยู่นะ?”
หลิวเทียนไห่หันมองหลงอ้าวกล่าว
หลงอ้าว: ????
เจ้าแม่ง!
ตรามังกรนั่นคือของวิเศษระดับเทพ! เป็นสมบัติที่ตกทอดมานานนับพันปี เป็นรากฐานของตระกูลหลงเลยทีเดียว!
“เอ่อ… หัวหน้าตระกูลหลิว ตรามังกรนั้นเป็นสมบัติตระกูล เป็นเสาหลักของตระกูล ข้าเกรงว่า…”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า—หัวหน้าตระกูลหลง สมบัติตระกูลจึงยิ่งคู่ควรกับชีวิตหัวหน้าตระกูลไม่ใช่หรือ?”
หลงอ้าวกัดฟันแน่น
“ได้ ข้ายกให้!”
ด้านข้าง หลงหยางสีหน้าเย็นชานิ่งเงียบ—ไม่พูดอะไรคือดีที่สุด!
เย่เทียนอี้ยิ้มเล็กน้อย
หลงอ้าวยกมือขึ้น ตรามังกรสีทองลอยขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ลอยไปตกในมือเย่เทียนอี้
เย่เทียนอี้รู้สึกถึงพลังวิญญาณระดับสูงแผ่ออกมา—หากดูจากตัวเดียวอาจเป็นเพียงระดับเทวะ แต่รวมกันอาจถึงระดับเทพ ส่วนจะใช้อย่างไร ค่อยว่ากันอีกที
“เช่นนั้น ขอบคุณหัวหน้าตระกูลหลงมาก”
เย่เทียนอี้คารวะเล็กน้อยก่อนจะเก็บสมบัติไว้
“ข้าต่างหากต้องขอบคุณคุณชายเย่ที่มีใจกว้างขนาดนี้!” หลงอ้าวกัดฟันพูดอย่างเจ็บใจ
เย่เทียนอี้ยิ้มนิด ๆ แล้วหันไปมองหมอผีต้นตระกูล “ท่านอาวุโส... แล้วดอกไม้มหัศจรรย์เก้าสีระดับเทพ…”
“ถือเป็นของขวัญจากข้า เป็นค่าธรรมเนียมในการเรียนรู้ก็แล้วกัน วันนี้ได้เรียนรู้เช่นนี้ สำหรับผู้ฝึกแพทย์ถือเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ ข้าเชื่อว่าหมอทุกคนในที่นี้ต่างก็ได้เปิดหูเปิดตา”
หมอผีต้นตระกูลตอบกลับ
เย่เทียนอี้ส่ายหัวเบา ๆ “ไม่ใช่ ๆ ท่านอาวุโสเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้จะเอาของท่านฟรี ๆ ข้าหมายถึง... ดอกไม้นั่นข้าใช้รักษาองค์หญิงนะ ถ้าท่านอยากได้คืน หรืออยากได้ของแลกเปลี่ยน ให้ไปขอกับฝ่าบาทเลย ข้าไม่เกี่ยวอะไรด้วยนะ!”
ทุกคน: ????