บทที่ 80 ศูนย์สัมบูรณ์...…เยือกแข็ง! (อย่าลืมกดห้าดาวปกนะครับ)

###

เย่เทียนอี้เงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดแน่น!

"แลกเปลี่ยน! พลังป้องกัน! พลังโจมตี!"

ร้านค้าลับระดับศูนย์ของเย่เทียนอี้มีตัวเลือกแลกเปลี่ยนสี่ประเภทหลัก ซึ่งเขาสามารถใช้เพื่อเพิ่มคุณสมบัติของตนให้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวภายในสามนาที! เมื่อเขาอยู่ในขั้นฝึกจิตขั้นสิบ หากเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ความเร็ว พลังป้องกัน และพลังโจมตีของเขาจะใกล้เคียงกับระดับเขตฟ้าดำขั้นหนึ่ง!

หนนี้... หลบไม่ได้อีกแล้ว! ต้องปะทะตรง ๆ เท่านั้น!

"คลื่นพลังเยือกแข็ง!"

เย่เทียนอี้ยกมือขึ้น พลังเยือกแข็งสีน้ำเงินเข้มพลันรวมตัวกันกลางฝ่ามือ ก่อนจะแปรสภาพเป็นคลื่นกระแทกพลังงานสีน้ำเงินซัดใส่สายฟ้าที่พุ่งเข้าใส่!

คลื่นพลังเยือกแข็ง เป็นวิชายุทธระดับปฐพีขั้นหนึ่ง ที่เขาเรียนรู้จากมู่เชียนเสวี่ย ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถฝึกสำเร็จ ทำให้แม้แต่มู่เชียนเสวี่ยยังต้องตกตะลึงในพรสวรรค์ของเขา!

ตูม!

ในพริบตานั้น สองพลังปะทะกัน เสียงดังกึกก้องทั่วลานประลอง พื้นดินสั่นสะเทือน ม่านฝุ่นตลบไปทั่ว!

"จบแล้ว..."

ไป๋เทียนห่าวตบฝุ่นที่เสื้ออย่างไม่ใส่ใจเอ่ยขึ้น

แม้เขาจะยอมรับว่าเมื่อครู่ตนประมาท แต่ด้วยความต่างของระดับพลัง วิชายุทธนี้ย่อมจัดการกับเย่เทียนอี้ได้

เมื่อม่านฝุ่นจางลง เผยให้เห็นร่างของเย่เทียนอี้ที่คุกเข่าอยู่กับพื้น เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายไหม้เกรียม มีรอยถูกสายฟ้าชัดเจนทั่วร่าง เลือดไหลที่มุมปาก

แต่แล้วเขาก็ยันตัวลุกขึ้นช้า ๆ เช็ดเลือดที่มุมปากทิ้ง

แม้ใช้กฏใหญ่แห่งการทำลายทำลายวิชายุทธของอีกฝ่าย พลังป้องกันและพลังโจมตีเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาก็ยังคงบาดเจ็บอยู่ดี... ช่องว่างระหว่างระดับพลังนี้ มันยากจะถมให้เต็มจริง ๆ!

"อะไรนะ!?"

ทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างตะลึงงัน!

วิชายุทธนี้ สำหรับพวกเขาแล้วสามารถสังหารเย่เทียนอี้ได้ในพริบตา แม้รู้ว่าไป๋เทียนห่าวคงไม่ลงมือถึงขั้นสังหาร แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเย่เทียนอี้จะยังยืนหยัดได้อยู่!

ใบหน้าของไป๋หานเสวี่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึง! นางที่เคยประลองกับไป๋เทียนห่าวบ่อยครั้งย่อมรู้ดีว่าพลังของเขาน่ากลัวเพียงใด แต่เย่เทียนอี้กลับรับไว้ได้!?

ดวงตาของไป๋เทียนห่าวหดแคบลง

"เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจจริง ๆ!"

"เลิกพูดพล่าม! มาสู้กันต่อ!"

เย่เทียนอี้กัดฟันตะโกน แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที!

ใช่แล้ว... เขาเองก็เริ่มมีไฟแล้ว! เหมือนกับเมื่อครู่ที่ไป๋เทียนห่าวถูกเขาท้าทายจนของขึ้นเช่นกัน!

ปัง! ปัง! ปัง!

ในสายตาของทุกคน เย่เทียนอี้บ้าคลั่งราวอสูร ไล่ระดมโจมตีไม่ยั้ง จนไป๋เทียนห่าวต้องถอยร่นและหลบหลีกอยู่ตลอด!

ตูม!

หมัดของทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง! ครานี้ เย่เทียนอี้ไม่ได้กระเด็นออกไปอีก!

เพราะพลังโจมตีของเขาเพิ่มขึ้นเท่าตัว!

"กฏแห่งการทำลาย!"

เย่เทียนอี้เรียกใช้พลังแห่งกฏเพียงเล็กน้อย!

พรวด!

ทันใดนั้น เลือดสดพุ่งออกจากปากของไป๋เทียนห่าว!

"อะไรนะ!?"

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! แม้แต่ไป๋เทียนห่าวก็ไม่อยากเชื่อ! เขา... ได้รับบาดเจ็บ?

ตูม!

จากบาดแผลเพียงหนึ่ง ทำให้พลังในร่างเขาเสียสมดุล พลังที่ควบคุมไว้กระเจิดกระเจิง ร่างของเขากระเด็นลอยไปไกล ก่อนจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้น!

เย่เทียนอี้เองก็ถอยหลังหลายก้าว จนแทบทรงตัวยืนไม่ไหวเช่นกัน

"เป็น...เป็นไปได้อย่างไร!? เย่เทียนอี้ทำร้ายไป๋เทียนห่าวได้จริง ๆ!?"

"ฝึกจิตขั้นสิบทำร้ายผู้ฝึกระดับเขตฟ้าดำขั้นห้า? ถ้าไม่ใช่คนอื่น เราคงคิดว่าเขาแค่ขยะไร้ค่า แต่เขาคือไป๋เทียนห่าวนะ!"

“……”

ไป๋เทียนห่าวค่อย ๆ เช็ดเลือดจากมุมปาก แล้วลุกขึ้นช้า ๆ

"พลังแบบนี้... คืออะไรกันแน่!?"

"เจ้าลองเดาดูสิ!"

เย่เทียนอี้ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทว่าอาจกระทบกับบาดแผล ทำให้ใบหน้าเขากระตุกเล็กน้อยด้วยความเจ็บ

"งั้นข้าก็ไม่เดาแล้ว! เจ้าแข็งแกร่งจริง ๆ อย่างน้อยตอนข้าสู้กับฉินเชา เขายังไม่เคยทำให้ข้าบาดเจ็บได้ แต่เจ้ากลับทำได้ ทั้งที่เจ้าอยู่แค่ระดับฝึกจิต ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ แต่เจ้าคือคนแข็งแกร่ง ถ้าอยู่ในระดับเดียวกัน ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า พลังเยือกแข็งของเจ้า คือพลังน้ำแข็งที่แข็งแกร่งที่สุดที่ข้าเคยเห็น เจ้าคงอยากพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ใช่ขยะใช่ไหม? งั้นเจ้าพิสูจน์ได้แล้ว! แต่..."

ขณะที่ไป๋เทียนห่าวพูด ร่างของเขาก็ปล่อยสายฟ้าออกมาอีกครั้ง!

"จบกันเถอะ! เจ้าชนะมามากพอแล้ว!"

ทันใดนั้น ไป๋เทียนห่าวฟาดฝ่ามือทั้งสองลงบนพื้น แรงสายฟ้าสีน้ำเงินแปรเปลี่ยนเป็นมังกรสายฟ้า ส่งเสียงคำรามกึกก้องพุ่งเข้าหาเย่เทียนอี้ พื้นสนามประลองระเบิดกระจาย กลิ่นอายพลังนั้นน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด!

"วิชายุทธระดับปฐพี! ไป๋เทียนห่าว! หยุดมือ!"

ซิงหยุนไห่ตะโกนลั่นโดยไม่รู้ตัว! การโจมตีครั้งนี้อาจคร่าชีวิตเย่เทียนอี้ได้เลย! แม้เขาจะเกลียดเย่เทียนอี้ แต่ก็ไม่อาจทนดูเขาตายในเวทีประลองต่อหน้าต่อตาได้!

แต่ฉากถัดมา ขณะที่เขากำลังจะพุ่งขึ้นเวที พลังที่เย่เทียนอี้ปล่อยออกมากลับทำให้เขาชะงักอยู่กับที่!

"นี่มัน...!"

ทุกคนเบิกตากว้างมองไปยังเย่เทียนอี้

ไรผมและเสื้อคลุมของเขาปลิวไสว พื้นสนามรอบตัวเขาแตกร้าวก่อนในชั่วพริบตา หินนับไม่ถ้วนลอยขึ้นกลางอากาศหมุนวนรอบตัวเขา ราวกับพายุหินกำลังก่อตัว! แต่ในอีกเสี้ยววินาที หินทั้งหมดสลายเป็นผง และผงนั้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแข็งแกร่งสุดขั้ว!

"ถอย! ถอยเร็วเข้า!"

ซิงหยุนไห่ตะโกนลั่น!

ทุกคนรีบถอยห่างออกไปโดยไม่ลังเล!

ไป๋เทียนห่าวสัมผัสได้ถึงพลังที่บีบคั้นหัวใจ!

"สายฟ้าสวรรค์สิบมังกร!"

เขารีบร่ายกระบวนท่า มังกรสายฟ้าสองตัวกลายเป็นสิบ พุ่งเข้าหาเย่เทียนอี้!

ทว่าเย่เทียนอี้กลับยืนนิ่ง สายตาแน่วแน่มองไปข้างหน้า

"ข้าไม่เคยคิดจะพิสูจน์อะไร ข้าคิดว่าการเป็นขยะมันก็ดี ใช้ชีวิตอิสระ ไม่ต้องแบกรับอะไร... แต่ข้าต้องชนะ! เพราะข้า... ให้สัญญากับผู้หญิงของข้าไว้แล้ว!"

เย่เทียนอี้พูดจบก็หลับตาลง ริมฝีปากขยับเบา ๆ

"ศูนย์...สัมบูรณ์!"

ไป๋หานเสวี่ยเบิกตากว้าง! ในสายตาของเธอ สนามประลองถูกพลังพัดทำลาย หินผาและผงธุลีลอยอยู่รอบตัวทั้งสอง ราวกับอยู่ท่ามกลางพายุทะเลทราย จากนั้นทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดน้ำแข็ง กลายเป็นโลกน้ำแข็งปกคลุมไปทั่ว

ในพริบตา ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีเพียงแสงขาวสว่างจ้าสาดกระจายจนไม่อาจมองเห็นสิ่งใดภายในได้อีก

มีเพียงเสียงสุดท้ายของเย่เทียนอี้ที่สะเทือนจิตใจของเธออยู่ตลอด...

คำเพียงสั้น ๆ สามพยางค์...

ศูนย์...สัมบูรณ์

เมื่อแสงและฝุ่นจางลง เกล็ดน้ำแข็งยังไม่ละลาย สนามประลองหายไปสิ้น มีเพียงเงาสองเงานอนพิงอยู่คนละมุม เสื้อผ้าขาดวิ่น เลือดอาบทั่วร่าง

"เจ้า...สุดยอด!"

ไป๋เทียนห่าวเงยหน้ามองเย่เทียนอี้แล้วล้มลงหมดสติไป

"ต้องให้เจ้าพูดด้วยรึ?"

เย่เทียนอี้ก็ล้มลงเช่นกัน

"เร็ว! ไปดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม!"

ซือเจียอี ซิงหยุนไห่ หลี่ป๋อเหริน และคนอื่น ๆ วิ่งพุ่งขึ้นไปทันที

"นี่มัน...ใช่เย่เทียนอี้แน่เหรอ? เขาปล่อยพลังอะไรกันแน่? ข้าโคตรช็อก!"

"ไม่สนว่าใครชนะหรือแพ้ ข้าจะไม่มีวันเรียกเขาว่าขยะอีกต่อไป! ข้ายอมรับ! เขาสมควรได้รับความเคารพ!"

"เหมือนที่หลี่ปังเคยว่าไว้ เย่เทียนอี้แค่เก็บงำความสามารถ เขาอาจเป็นคนเลว แต่ตอนนี้...เขาคือคนเลวที่แม่งสุดยอด!"

“……” !!(⊃ Д)⊃≡ﾟ ﾟ

หลินฉางเทียนและคนอื่น ๆ ต่างยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

หญิงสาวมากมายที่เคยหลงใหลเย่เทียนอี้ ต่างยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาคลอเบ้า

"ท่านพี่เทียนอี้!"

ซิงเป่าเป่าก็วิ่งพรวดเข้าไปหาเขา

ไป๋หานเสวี่ยยืนอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับ

เขาทุ่มชีวิตเพื่อพิสูจน์ตัวเองต่อข้าอย่างนั้นหรือ?

แล้วเขาทำได้ยังไงกันแน่?

หัวใจของเธอยังไม่อาจสงบลงได้...

ไม่ผิดแน่...

เขาชนะแล้ว!

….

พี่ชายไป๋ : แล้วข้าหละ (ノ｀Д´)ノ彡┻━┻