บทที่ 50 - รู้จักฉายาวาฬสีน้ำเงินยักษ์ไหม?

บทที่ 50 - รู้จักฉายาวาฬสีน้ำเงินยักษ์ไหม?

เสียงหวานๆ สไตล์พี่สาวสุดแซ่บดังขึ้น "สวัสดีค่ะสุดหล่อ ฉันมาจากไวน์เนอรี่ชิงเหอ เมื่อกี้เห็นคุณชิมไวน์ของเราอยู่"

"แค่เห็นท่าทางและสีหน้าก็รู้เลยว่าคุณต้องเป็นมือโปรด้านการชิมไวน์แน่ๆ ไม่ทราบว่าพอจะให้เกียรติชิมไวน์ตัวอื่นของทางเราหน่อยได้ไหมคะ"

สิ้นประโยค ตากล้องหันขวับไปมองสาวสวย ตาค้างไปเลย

เชี่ย??

แค่เห็นหน้าก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือ?

แม่เจ้า หรือว่าคนกินไวน์เขาต้องทำหน้าเหมือนศพตายซากแบบนั้นกันจริงๆ?

สรุปพี่หลินหยวนไม่ได้อำ แต่สอนวิชาเทพให้จริงๆ เหรอเนี่ย!

ชาวเน็ตในไลฟ์สดเห็นสาวสวยตรงหน้า น้ำลายยืดกันเป็นแถว

ชิงเหอ?

หลินหยวนชะงัก ชื่อนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่นึกไม่ออก

นิ่งไปสองวิ ก็สลัดความคิดทิ้ง ยิ้มโปรยเสน่ห์ใส่สาว "ได้สิครับ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน คุณต้องบอกสัดส่วน... อุ๊ย บอกชื่อแซ่มาก่อน!"

สาวสวยชะงักไปนิด ก่อนจะเอามือป้องปากหัวเราะคิกคัก "เสียมารยาทจังเลยฉัน ฉันแซ่เหลียง ชื่อชิงเหอค่ะ"

"หลินหยวนครับ! ยินดีที่ได้รู้จัก!" ทั้งสองจับมือทักทายกันเบาๆ ส่วนตากล้องกลายเป็นธาตุอากาศไปเรียบร้อย

จากนั้นหลินหยวนก็หาที่นั่ง ดีดนิ้วเรียกบริกร

เป๊าะ!

"สุดหล่อ รบกวนขอของว่างหน่อยครับ ยิ่งเยอะยิ่งดี"

ชิงเหอมองชุดกีฬากับท่าทางกวนๆ ของหลินหยวน สีหน้าผสมปนเปทั้งตกใจและขบขัน

บริกรไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกขนมขบเคี้ยวจานยักษ์มาวางตรงหน้า ผายมือเชิญ "ของว่างได้แล้วครับคุณผู้ชาย"

"ขอบใจ!" หลินหยวนหยิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ยักคิ้วให้ชิงเหอ "ไม่กลัวผมกินขนมแล้วลิ้นเพี้ยน ชิมรสไวน์ไม่ออกเหรอ?"

ชิงเหอส่ายหน้ายิ้มๆ "ไม่เป็นไรค่ะ"

หลินหยวนยิ้มบางๆ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ "รินไวน์!"

เสียงน้ำไหลเสนาะหู ฟองไวน์ลอยฟูฟ่องในแก้ว

พอกะว่าได้ประมาณ 1 ใน 3 แก้ว ชิงเหอก็หยุดมือ ผายมือเชิญ

หลินหยวนถือแก้วส่องกับแสง พินิจพิเคราะห์

จากนั้นหมุนแก้วบนโต๊ะให้ไวน์หายใจ พึมพำกับตัวเอง "คนเขาบอกว่ารินไวน์ต้องรินแค่ 1 ใน 3 ของแก้ว"

"ทำไมน่ะเหรอ"

"เพราะระดับนี้ไวน์จะสัมผัสอากาศได้ดีสุด ช่วยให้ตื่นตัวเร็ว แถมยังแกว่งดมกลิ่นได้สะดวก"

พูดจบก็ยกขึ้นดมเบาๆ

"กลิ่นดอกไม้ ผลไม้ ถังไม้โอ๊ก"

"แต่สำหรับผมนะ ผมว่าพวกนั้นคออ่อน!"

จากนั้นหันไปมองชิงเหอ ผายมือเชิญ ยิ้มมุมปาก "รินให้เต็ม!"

ชิงเหออึ้งกิมกี่กับลีลาของหลินหยวน เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนกินไวน์สั่งรินเต็มแก้ว!

จะว่าไม่รู้เรื่อง ก็ดูท่าทางคำพูดคำจาเหมือนคนรู้จริง

แต่จะว่าเป็นเซียนไวน์ ใครเขาแดกไวน์รินพูนแก้วกัน?

แต่ในเมื่อเชิญเขามาเอง แม้จะไม่เข้าใจ แต่เธอก็ยิ้มพยักหน้า รินไวน์เพิ่มให้

เสียงไวน์ไหลโกรกกราก

มองดูไวน์แดงค่อยๆ ไต่ระดับจนเต็มแก้วทรงสูงที่ใหญ่กว่ากำปั้น ตากล้องหนังตากระตุกยิกๆ

ถามด้วยความข้องใจ "พี่... ไหนบอกกินไวน์ต้องเน้นลีลาปั้นคำพูดไง ทำไมผมรู้สึกเหมือนพี่จะมากระดกน้ำอัดลมวะ?"

หลินหยวนโบกมือยิ้มมั่นใจ "เอ็งไม่รู้อะไรซะแล้ว ที่สอนไปนั่นมันวิชาขั้นต้นสำหรับมือใหม่ แต่ระดับพี่มันเลยจุดนั้นมาแล้ว เคยได้ยินคำว่า 'คืนสู่สามัญ' ไหม?"

"ไม่ได้โม้นะ ไวน์เนี่ย พี่จิบคำเดียว บอกได้ยันปริมาณน้ำฝนปีนั้น ค่า pH ของดินที่ปลูกเลยนะเว้ย เอ็งรู้ไหมในวงการไวน์พี่มีฉายาว่าอะไร?"

ตากล้องส่ายหน้าบื้อๆ "อะไรอะ?"

"บอกแล้วจะหนาว... วาฬสีน้ำเงินยักษ์!"

ชิงเหอมองหลินหยวนที่โม้หน้าตายแล้วก็เหวอๆ ชิมไวน์บอกปริมาณน้ำฝน? โม้เหม็นเกินไปมั้งพ่อคุณ

ตากล้องโดนฉายาหลินหยวนข่มขวัญ นึกถึงตอนที่พี่แกเก๊กท่าจนสาวสวยเดินเข้ามาหา เลยตั้งใจจะเก็บรายละเอียด เผื่อเอาไปใช้แอ๊คสาวบ้าง

เห็นหลินหยวนยิ้มกริ่ม มือเดียวคว้าแก้ว ยกขึ้นจรดริมฝีปาก กระดกเข้าคออึกๆ

อึก อึก อึก~~~

ระดับไวน์ในแก้วลดฮวบๆ ชิงเหอกับตากล้องตาถลน นี่พี่แกกินเป็นน้ำเปล่าจริงๆ เหรอ?

เห็นไวน์ใกล้หมดแก้ว ทั้งสองคนใจเต้นตึกตัก กลืนน้ำลายตามโดยไม่รู้ตัว

ทว่า... ความหล่ออยู่ได้ไม่ถึงสามวิ

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

จู่ๆ!

พรู๊ดดด~~~!!

หลินหยวนเหมือนคนธาตุไฟแตก พ่นของเหลวสีแดงฉานออกมาคำโต

สายน้ำไวน์วาดโค้งสวยงามกลางอากาศ ราวกับลาวาภูเขาไฟ ปะทะเข้าเต็มหน้าตากล้อง เปียกชุ่มโชก!

สัมผัสความเย็นยะเยือกบนใบหน้า ตากล้องปาดหน้าตัวเองแบบงงๆ สมองขาวโพลน!

ชิงเหอที่อยู่ข้างๆ ก็สภาพไม่ต่างกัน ยืนอ้าปากค้าง ตาแทบหลุดออกมานอกเบ้า

วินาทีนี้ โลกทัศน์ของตากล้องพังทลายย่อยยับ

นี่มันสิ่งที่มนุษย์เขาทำกันเหรอ?

เขาสงสัยว่าตัวเองฝันไปรึเปล่า

เมื่อกี้ยังคิดจะจดจำไปใช้เก๊กหล่อ

สรุปคือเก๊กแบบนี้เหรอ? พ่นใส่หน้ากูเนี่ยนะ?

หลินหยวนมองหน้าตากล้องที่กำลังสงสัยในชีวิต รีบพุ่งเข้าไปเอาเสื้อเช็ดหน้าให้ "โทษทีๆ เพื่อน มันกลั้นไม่อยู่จริงๆ!"

ตากล้องมุมปากกระตุก ก้มมองไวน์แดงเปรอะเสื้อ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด

อัดอั้นอยู่หลายวิ ถึงกัดฟันพูดลอดไรฟัน "ไหนบอกคอแข็งไง? คอแข็งเหมือนวาฬสีน้ำเงินไม่ใช่เรอะ!"

ได้ยินคำนี้ หลินหยวนหน้าเจื่อน ทำท่าเขินอาย "อะแฮ่ม~~ นายเข้าใจผิดแล้ว"

"ความหมายคือ เวลาฉันพ่น ฉันพ่นได้ไกลเหมือนวาฬพ่นน้ำต่างหาก"

พรืด~~

สิ้นเสียง

ชิงเหอที่ยืนข้างๆ หลุดขำก๊ากออกมาทันที

พอรู้ตัวว่าเสียกิริยา ก็รีบเอามือปิดปากหันหน้าหนี

ตากล้องฟังคำแก้ตัวของหลินหยวนแล้วอยากจะเอาหัวโขกเต้าหู้ตาย

ตอนนี้เขาตรัสรู้แล้วว่าโดนหลินหยวนต้มเปื่อยตั้งแต่ต้นจนจบ

ไอ้บ้านี่กินไวน์เป็นที่ไหน พ่นไวน์เป็นซะมากกว่า!

ชาวเน็ตในไลฟ์สดตอนนี้ขำกลิ้งลิงกับหมา

【ความนิยม】+1+1+1+1

【ความนิยม】+1+1+1+1

——【ไอ้นี่มันตัวฮาแห่งยุค ตอนแรกเห็นเก๊กซะดิบดี นึกว่าจะเซียนจริง ที่ไหนได้กระดกหมดแก้ว เอ็งนึกว่ากินเบียร์รึไง! ขำจนท้องแข็ง!】

——【ขอพื้นที่ความเจ็บปวดให้ตากล้องหน่อย คงอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าเป็นฉันคงโดดถีบหลินหยวนไปแล้ว วาฬสีน้ำเงินยักษ์ ฉายานี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ】

——【พอเหอะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย อยู่ใต้ชายคาเดียวกันต้องจำยอม อีกอย่างพี่แกไม่ได้ตั้งใจ แค่มันกลั้นขำไม่อยู่!】

——【พวกเรามืออาชีพ ปกติไม่ขำ เว้นแต่จะกลั้นไม่อยู่! ได้ยินฉายานั้นแวบแรกนึกว่าคอทองแดง ใครจะไปคิดว่าหมายถึงพ่นน้ำ!】

ตากล้องมองไอ้ตัวแสบตรงหน้า อ้าปากพะงาบๆ อยากจะด่าแต่ด่าไม่ออก

สุดท้ายได้แต่ยิ้มขมขื่น "ยังไงก็พาผมไปล้างตัวที่ห้องน้ำหน่อยเถอะ"

หลินหยวนพยักหน้ารัวๆ "ได้เลย ไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ทั้งคู่ขอกระดาษทิชชู่จากชิงเหอ แล้วหาร้านห้องน้ำใกล้ๆ เข้าไปล้างหน้าล้างตา

หลินหยวนยืนรออยู่ข้างๆ อย่างใจเย็น

ระหว่างรอ หูเจ้ากรรมดันไปได้ยินสาวออฟฟิศใส่สูทคนหนึ่ง แอบคุยโทรศัพท์เสียงเบาอยู่ที่มุมห้อง

ถึงเสียงจะเบา แต่ใจความชัดแจ๋ว

"ฮัลโหล! ฉันทำงานอยู่นะ ทำไมเพิ่งโทรมาตอนนี้"

"จะบอกให้นะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด ฉันท้อง หมอบอกว่า 40 วันแล้ว"

"พ่อเด็ก? น่าจะเป็นของหัวหน้าแผนกนะ หรือไม่ก็ของผอ.กอง"

"ช่างมันเถอะ ถึงเวลาค่อยไปไล่เบี้ยเอาค่าเลิกราจากพวกมันทีละคน!"

ฟังบทสนทนาของสาวสูท หลินหยวนมองตัวเองในกระจก หนังตากระตุกยิกๆ เหมือนจะได้ยินเรื่องซุบซิบระดับชาติเข้าให้แล้ว?

[จบแล้ว]