บทที่ 40 - กองกระดูกมหึมา นี่มันฌาปนสถานหรือนรก

บทที่ 40 - กองกระดูกมหึมา นี่มันฌาปนสถานหรือนรก

สิ้นเสียง ทุกคนหันขวับมามองด้วยความสงสัย

ผกก.หยาง มองหลินหยวน รอยย่นบนหน้าผากคลายลงนิดหน่อย ถามด้วยความอยากรู้ "นายเดาตำแหน่งได้?"

หลินหยวนพยักหน้าเบาๆ ชี้ไปที่พนักงานเผาศพ "เมื่อกี้จำประโยคที่เขาพูดได้มั้ยครับ?"

ทุกคนชะงัก พยายามนึกย้อนกลับไป

สารวัตรเฉินทำหน้าครุ่นคิด "เขาพูดว่า... ศพที่เหลือฝังอยู่ที่... แล้วก็หยุดไป"

"ไม่ถูก!"

หลินหยวนแก้ทันที "เขาพูดว่า 'ศพที่เหลือก็ฝังอยู่ที่...' ไม่ใช่ 'ศพที่เหลือฝังอยู่ที่...'!"

"หา? มันต่างกันตรงไหน?" สารวัตรเฉินงงตาแตก

"ต่างครับ ต่างมากด้วย!"

หลินหยวนอธิบายจริงจัง "อย่างแรก จากประโยคนี้ เราวิเคราะห์ได้ว่าศพต้องถูกฝังอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

"ก็ใช่นะสิ!" สารวัตรเฉินพยักหน้าเห็นด้วย "แต่ปัญหาคือฝังที่ไหน เมืองซีไห่กว้างขนาดนี้ จะให้ไปขุดหาทุกที่รึไง"

"อย่าเพิ่งรีบ ฟังผมวิเคราะห์ก่อน" หลินหยวนยิ้มบางๆ

"ผมจะอธิบายความแตกต่างระหว่าง 'ฝังอยู่ที่' กับ 'ก็ฝังอยู่ที่' ให้ฟัง"

"ตามหลักภาษา 'ฝังอยู่ที่' เป็นคำบอกเล่ากลางๆ"

"พูดง่ายๆ คือกว้างมาก ไม่เจาะจาะ ไม่มีคำขยายที่ชัดเจน อาจจะฝังที่ฌาปนสถาน หรือริมแม่น้ำ หรือริมทะเล ก็ได้ สรุปคือมันคลุมเครือ อยู่ที่ไหนก็ได้"

"แต่คำว่า 'ก็ฝังอยู่ที่' (หรือ 'ฝังอยู่แค่') เป็นคำวิเศษณ์บอกระดับ ในระดับหนึ่งมันมีการชี้เฉพาะเจาะจง"

เห็นทุกคนยังงง หลินหยวนยกตัวอย่าง "สมมติคุณไปตกปลาได้ตัวใหญ่มากจากที่ไกลๆ พอเอากลับมาเพื่อนถามว่าตกที่ไหน คุณจะตอบว่าไง?"

ทุกคนเริ่มคิดตาม

ตากล้องตอบก่อน "ผมก็จะบอกว่าตกที่นั่นที่นี่"

หลินหยวนถามต่อ "แล้วถ้าตกได้ที่บ่อหน้าบ้านล่ะ คุณจะตอบว่าไง?"

"เอ่อ..." ตากล้องลังเลนิดหนึ่ง "ผมก็จะบอกว่า ก็ตกที่หน้าบ้านนี่แหละ!"

เปรี้ยง!

เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจทุกคน ตาเป็นประกาย เหมือนจับจุดได้

ตากล้องร้องอ๋อ "อ๋อ~~ ผมรู้แล้ว คำว่า 'ก็' (หรือ 'แค่') หมายถึงระยะทางที่ใกล้มาก ดังนั้นที่เขาบอกว่า 'ก็ฝังอยู่ที่' หมายความว่าฝังอยู่ใกล้ๆ ฌาปนสถานนี่เอง ใช่ไหม?"

หลินหยวนพยักหน้ายิ้ม "ฌาปนสถานพื้นเทปูนเกือบหมด มีแค่แปลงดอกไม้ที่เป็นดิน ถ้าฝังตรงนั้นมันโป๊ะแตกง่ายไป เป็นไปไม่ได้"

"ด้านหลังฌาปนสถานเป็นภูเขาใหญ่ ป่ารกร้าง ผมว่า เก้าในสิบส่วนน่าจะฝังอยู่ที่นั่นแหละ"

พูดจบก็หันไปมองชายหัวล้าน สังเกตปฏิกิริยา

ตอนนี้บนหน้าชายหัวล้านไม่มีความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่แล้ว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ปิดไม่มิด

ถึงเขาจะพยายามทำหน้านิ่ง ไร้อารมณ์

แต่สีหน้าตื่นตระหนกของพนักงานสองคนนั้นมันฟ้องชัดเจน

ทุกคนในที่นั้นเข้าใจทันที ยิ้มออกด้วยความดีใจ กำลังใจพุ่งปรี๊ด

สารวัตรเฉินตบขาฉาด ร้องอย่างตื่นเต้น "ทำไมผมคิดไม่ได้นะ ต้องเป็นนายจริงๆ หลินหยวน!"

ผกก.หยาง ยิ้มพยักหน้า "ฟ้าหลังฝนจริงๆ!"

จากนั้นก้มมองพนักงานสองคนนั้น พูดเสียงเข้มทรงอำนาจ "ฉันให้โอกาสพวกนายครั้งสุดท้าย อย่าให้ฉันเสียเวลา บอกตำแหน่งมา ไม่งั้นฉันไม่รังเกียจที่จะขุดพลิกแผ่นดินแถวนี้! ถ้าฉันขุดเจอ..."

ยังพูดไม่จบ สองคนนั้นร้องพร้อมกัน "อยู่ที่หลังเขาครับ ผมรู้ตำแหน่ง ผมพาไปครับ!!"

พอคำนี้หลุดออกมา ชายหัวล้านเหมือนโดนสูบวิญญาณ ตัวอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น

เขารู้ว่าถ้าขุดเจอ นั่นคือหลักฐานมัดตัว ต่อให้มีเส้นสายแค่ไหนก็ช่วยไม่ได้

ส่วนเรื่องขู่ฆ่าสองคนนั้น... มีความหมายอะไรอีก

คนเขาเดาได้ว่าอยู่แถวนี้ ช้าเร็วก็ต้องขุดเจอ

จนป่านนี้เขายังคิดไม่ออก ว่าทำไมถึงมีคนดูออกว่าในโถอัฐิเป็นคอนกรีต

ยิ่งคิดไม่ถึงว่า ทำมาเนียนขนาดนี้จะโดนขุดคุ้ยจนหมดเปลือก

ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะไอ้หนุ่มหน้าจืดคนนี้คนเดียว

เขาอยากจะถามนักว่า หลินหยวนเป็นใครกันแน่ ผู้เชี่ยวชาญด้านสืบสวนสอบสวนเหรอ?

แค่คำคำเดียวในประโยค ก็เดาที่ซ่อนศพได้ เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ถ้าเขารู้ว่าหลินหยวนเป็นแค่นายหน้าขายบ้าน คืนนี้มาแค่ขายบ้าน

คงกระอักเลือดตายคาที่!

ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดเห็นฉากหลินหยวนไขคดี ต่างพากันอุทาน

[ค่าความนิยม] +1+1+1+1 [ค่าความนิยม] +1+1+1+1

—— [ขออภัยที่เรียนมาน้อย มีแค่คำว่า 'เชี่ย' ที่อธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้ ไม่ใช่สิ ยุคนี้ขายบ้านมันต้องเก่งเบอร์นี้เลยเหรอ? ฉันกล้ารับประกัน ถ้าถามความรู้เรื่องบ้าน เขาตอบไม่ได้แหละ แต่ดันมาแย่งงานตำรวจทำ จะบอกว่าเขาไม่เก่งก็ไม่ได้]

—— [พวกนายรู้มั้ยว่าหลินหยวนสืบสวนได้แบบนี้หมายความว่าไง?]

—— [ทุกอาชีพมีเซียนจริงๆ ทำให้นึกถึงอาชีพแบกศพในโรงบาล ปีหนึ่งหาได้ตั้ง 3 แสน ผมเคยทำอยู่ปีหนึ่ง ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ แต่ผลข้างเคียงแรง ตอนนี้เห็นใครหลับก็นึกอยากจะแบกไปเผา]

—— [ก็ไม่เห็นแปลก ก็แค่ความชำนาญ เหมือนผมเข้าส้วมมา 20 ปี ไม่เคยเห็นรูตูดตัวเอง แต่ก็เช็ดถูกตำแหน่งทุกที]

แม้ตอนนี้จะตี 2 กว่าแล้ว แต่ตำรวจทุกคนไม่มีใครบ่นเหนื่อย ฮึกเหิมสุดขีด

พนักงานเผาศพนำทาง ตำรวจหลายสิบนายถืออุปกรณ์มุ่งหน้าสู่จุดฝังศพ

กลางดึกสงัด แต่บนเนินเขาแสงไฟสว่างจ้า

ทุกคนถือสปอตไลท์ ส่องสว่างไปทั่วป่า

เดินมาสิบกว่านาที ก็มาถึงครึ่งเขา

พนักงานชี้ไปที่หลุมดินไม่ไกล "ตรงนี้แหละครับ พวกผมไม่ได้ทำนะครับ แค่เคยเห็นพวกเขาฝัง"

ผกก.หยาง แค่นเสียง "ทำไม่ทำเดี๋ยวก็รู้"

จากนั้นโบกมือสั่งการ "ขุด!!"

"ครับ!"

ฉึก ฉึก~~~

ฉึก ฉึก~~~

ฝุ่นตลบ!

ตำรวจหลายสิบนายระดมขุดดินแข็งๆ บนเขา

แม้แต่ ผกก.หยาง กับสารวัตรเฉิน ยังลงมือขุดด้วยตัวเอง

ไม่รู้ขุดไปนานแค่ไหน กลิ่นเหม็นเน่าก็ลอยคลุ้งในอากาศ

ในดินเริ่มมีเศษกระดูกขาวโพลนเปื้อนโคลนปะปนออกมา

ภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ ยิ่งดูสยองขวัญ

ทุกคนเห็นแล้วหน้าเปลี่ยนสี อารมณ์หลากหลาย

ทั้งตื่นเต้น ดีใจ หวาดกลัว และสะใจ

แต่พอยิ่งขุดลึกลงไป กองกระดูกมหึมาที่ทับถมกันก็ปรากฏแก่สายตา

ทุกคนสูดหายใจเฮือก

นี่มันไม่ใช่ฌาปนสถานแล้ว นี่มัน 'ซือถัวหลิ่ง' (เทือกเขาสิงห์อูฐ ในไซอิ๋ว ที่เต็มไปด้วยซากศพ) ชัดๆ!

กระดูกนับไม่ถ้วนกองรวมกัน แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร

ที่น่ากลัวที่สุดคือ ส่วนใหญ่มีแค่ซี่โครงกับกระดูกสันหลัง หลายร่างไม่มีแม้แต่กะโหลกศีรษะ

ภาพสยองขวัญขนาดนี้ ทำเอาตำรวจหลายคนทนไม่ไหว อาเจียนออกมาทันที

[จบแล้ว]