บทที่ 8 - สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่เรื่องจริง!

บทที่ 8 - สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่เรื่องจริง!

ชายที่ถูกเธอจับขาไว้ทำหน้าหงุดหงิดและโมโหสุดขีด

"ปล่อย! อีใบ้! จะมาไถตังค์ฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

"คุณตำรวจครับ เมื่อกี้ผมแค่เดินผ่านหน้าเธอ จู่ๆ เธอก็มากระชากผมไม่ให้ไป ชี้แต่กระเป๋าตังค์ผม สงสัยจะเป็นพวกมิจฉาชีพแน่ๆ!"

ข้างๆ กันนั้น ตำรวจสองนายกำลังสอบถามสถานการณ์

มองดูหญิงสาวที่นอนร้องอึกอักอยู่กับพื้น สีหน้าตำรวจฉายแววหนักใจ

เมื่อกี้พวกเขาไปดูกล้องวงจรปิดมาแล้ว

ความจริงก็เป็นอย่างที่ฝ่ายชายบอก เขาไม่ได้แตะต้องตัวหญิงสาวเลย จู่ๆ ก็โดนเกาะแกะ

สำหรับพฤติกรรมขูดรีดกันกลางวันแสกๆ แบบนี้ ตำรวจย่อมไม่ปล่อยไว้

แต่ปัญหาคือ น้องผู้หญิงเป็นคนหูหนวกและเป็นใบ้

ไม่ว่าพวกเขาจะพูดยังไง เธอก็ไม่เข้าใจ เขียนให้อ่านก็อ่านไม่ออก

ถ้าจะใช้กำลังลากตัวไป ก็กลัวจะโดนหาว่ารังแกคนพิการ

จนปัญญา สุดท้ายเลยต้องเรียกล่ามภาษามือมาช่วยเจรจา

ชาวบ้านรอบๆ ต่างมองพฤติกรรมของหญิงสาวด้วยสายตาดูแคลน

คำพูดแย่ๆ สารพัดถูกพ่นออกมา

"เป็นใบ้ก็ยังมาหากินทางนี้เหรอ? สังคมมันเสื่อมจริงๆ"

"นั่นน่ะสิ ประเด็นคือคุยกับมันไม่รู้เรื่อง ทำอะไรไม่ได้เลย"

"ถ้าถามฉันนะ ลากไปโรงพักเลยดีกว่า จะได้เข็ดหลาบ ไม่กล้ามาทำความเดือดร้อนให้ใครอีก"

ทันใดนั้นเอง

มีเสียงดังมาจากวงนอก

"ขอทางหน่อยครับ ผมเป็นล่ามภาษามือ ขอเข้าไปหน่อยครับ ขอบคุณครับ!"

พอได้ยินคำนี้ ฝูงชนก็แหวกทางให้อัตโนมัติ

เห็นชายสวมแว่น ใส่สูท ท่าทางสุภาพเรียบร้อยเดินเข้ามากลางวง

เขายิ้มให้ตำรวจแล้วพูดว่า "คุณตำรวจครับ ผมเป็นล่ามภาษามือ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"

ตำรวจถอนหายใจโล่งอก รีบตอบยิ้มๆ "น้องผู้หญิงคนนี้จู่ๆ ก็มากอดขาคุณผู้ชายคนนี้ไว้กลางถนน เหมือนจะรีดไถเงิน"

"แต่เราดูกล้องวงจรปิดแล้ว ฝ่ายชายไม่ได้โดนตัวเธอเลย รบกวนช่วยคุยให้รู้เรื่องหน่อย"

"เห็นว่าเป็นคนพิการเราก็ไม่อยากเอาเรื่องเอาราวอะไรมาก แต่อยากให้รู้จักกาลเทศะบ้าง"

ล่ามพยักหน้ายิ้ม "เข้าใจแล้วครับ!"

จากนั้นเขาก็หันไปหาหญิงสาวบนพื้น แล้วทำท่าทางภาษามือ

[สวัสดีครับ ผมเป็นล่ามภาษามือ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?]

หญิงสาวเห็นว่ามีคนสื่อสารกับเธอได้ ใบหน้าก็ฉายแววดีใจ

รีบปล่อยขาชายคนนั้นแล้วตอบกลับด้วยภาษามือ

คนรอบข้างมองทั้งคู่ทำไม้ทำมือกันไปมา ไม่รู้เรื่องเลยว่าคุยอะไรกัน

ผ่านไปหลายนาที

ล่ามหันไปยิ้มให้ตำรวจ "คุณตำรวจครับ ผมคุยกับเธอรู้เรื่องแล้ว เธอสำนึกผิดแล้วครับ จะไม่ทำอีกแล้ว"

ตำรวจได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออก

"รบกวนคุณแย่เลย!"

"เอาล่ะ แยกย้ายกันได้แล้ว อย่ามุงขวางการจราจร"

สิ้นเสียง ฝูงชนก็ค่อยๆ สลายตัว

ชายที่โดนเกาะขารู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก รีบชิ่งหนีออกจากที่เกิดเหตุทันที

สถานการณ์ที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้หญิงสาวงุนงง

ถึงเธอจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ดูท่าทางแล้วเหมือนทุกคนกำลังจะแยกย้าย

พอเห็นชายคนนั้นวิ่งหนีไป หญิงสาวหน้าถอดสี

ส่งเสียงร้องอึกอักอีกครั้ง แล้ววิ่งไล่ตามชายคนนั้นไป

ชายคนนั้นเห็นท่าไม่ดี ขวัญหนีดีฝ่อ ใส่เกียร์หมาโกยแน่บ

แต่ยังไม่ทันจะได้เร่งความเร็ว

โครม!

เขาสะดุดอะไรบางอย่างล้มคว่ำคะมำหงาย ท่ากบไถนา

"โอ๊ย เชี่ย!! ใครทำวะ"

ชายนอนร้องโอดโอยอยู่กับพื้น หันไปเห็นหลินหยวนยืนอยู่ข้างๆ กำลังชักขาขวากลับ

ทีนี้ไม่ใช่แค่เขา

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันอึ้ง

คนที่กำลังจะเดินหนีต่างพากันกลับมามุงดูด้วยความอยากรู้อีกครั้ง

ตำรวจเองก็รีบวิ่งกลับมา

ตากล้องด้านหลังถามหน้างง "พี่ทำไรอ่ะ?"

หลินหยวนยิ้มเรียบๆ "ไม่ได้ทำไร แค่เห็นสิ่งไม่ถูกต้องก็ต้องยื่นมือเข้าช่วย"

ไม่นาน ตำรวจก็มาถึง

ชายบนพื้นตะโกนฟ้องด้วยความโกรธ "คุณตำรวจครับ ไอ้นี่มันบ้า มันขัดขาผม"

"โอ๊ย... ขาผม... ผมจะฟ้องมัน!! เอาเรื่องให้ถึงที่สุด!"

ตำรวจทำหน้าเข้มหันมาหาหลินหยวน "พ่อหนุ่ม ทำไมต้องไปขัดขาเขา"

หลินหยวนยักไหล่ "เพราะ... เขาเป็นขโมย!"

สิ้นคำนี้

ทั่วทั้งบริเวณฮือฮา

ชายบนพื้นกับล่ามหน้าถอดสีพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

รีบแก้ตัวพัลวัน "แกมั่วแล้ว! ขัดขาฉันล้ม ยังจะมาหาว่าฉันเป็นขโมยอีก? คุณตำรวจครับ ต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ!"

ตำรวจขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มสงสัย จ้องหน้าหลินหยวนเขม็ง "ทำไมนายถึงบอกว่าเขาเป็นขโมย มีหลักฐานไหม?"

หลินหยวนยิ้มบางๆ ยกนิ้วชี้ไปที่ล่าม "ผมไม่ใช่แค่จะบอกว่าหมอนี่เป็นขโมย แต่ผมจะชี้ตัวไอ้เวรนั่นข้อหากรรโชกทรัพย์ด้วย"

พูดทีสะเทือนเลื่อนลั่น

ได้ยินคำนี้ คนดูสูดหายใจเฮือก

ล่ามหน้าซีดเผือด รีบสวนกลับทันควัน "ไอ้บ้า เป็นโรคจิตเหรอ? ผมไปทำอะไรให้คุณ?"

เพียงไม่กี่นาที สถานการณ์พลิกผันอย่างรุนแรง

ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็ดูจนงง

[ความนิยม] +1+1+1+1

[ความนิยม] +1+1+1+1

— [เชี่ย? นี่มันสถานการณ์ไหนเนี่ย? หลินหยวนทำอะไร? เขาไปช่วยคนรีดไถเหรอ? ฉันตาฝาดหรือเปล่า เขาบ้าไปแล้ว?]

— [ดูไม่รู้เรื่อง ตำรวจก็ดูกล้องแล้ว ยืนยันว่าไม่ได้ชนเธอ นี่มันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ไหงกลายเป็นขโมยไปได้?]

— [ในไลฟ์มีใครรู้ภาษามือไหม ช่วยบอกหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ]

— [สังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องสนุกดู ดูจากการแต่งตัวน้องผู้หญิงไม่เหมือนพวกมิจฉาชีพเลย อีกอย่างวิธีรีดไถแบบนี้โอกาสสำเร็จมันน้อยมากนะ]

ตอนนี้ บรรยากาศในที่เกิดเหตุเริ่มตึงเครียด

ตำรวจยืนอยู่ตรงกลางเริ่มปวดหัว ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

ท่ามกลางเสียงด่าทอของล่าม หลินหยวนทำหน้าเฉยเมย พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยนิดๆ ว่า "เกิดมาเป็นคนทั้งที ทำตัวได้ต่ำตมขนาดนี้ ก็คงมีแค่นายแล้วล่ะ"

"แต่งตัวดูดีมีการศึกษา แต่ข้างในใจนี่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน"

"เรียนภาษามือมาเพื่อช่วยเหลือคนพิการ ไม่ใช่เอามาขูดรีดพวกเขา ไม่อายบ้างเหรอ?"

"เมื่อกี้คุยอะไรกับเธอ ฉันเห็นหมด นายคงไม่ได้คิดว่าในโลกนี้มีแค่นายที่รู้ภาษามือหรอกนะ?"

ประโยคนี้

ทำเอาล่ามรูม่านตาหดเกร็ง ตกใจสุดขีด เผลอก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ฝืนทำใจดีสู้เสือเถียงกลับ "แกใส่ร้ายคนอื่น! ฉันพูดอะไร? ฉันช่วยตำรวจทำงาน แกนั่นแหละพูดจาเพ้อเจ้อ!"

"หึ~~"

หลินหยวนแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ"

พูดจบเขาก็เดินไปหาหญิงสาวแล้วทำภาษามือสื่อสาร

[น้องสาว ไม่ต้องกลัว ฉันมาช่วยเธอ เธอแน่ใจนะว่าคนคนนี้เป็นขโมยที่ขโมยกระเป๋าตังค์เธอไป?]

หญิงสาวเห็นหลินหยวนรู้ภาษามือ ก็เหมือนคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ได้

ถึงเธอจะไม่รู้ว่าเมื่อกี้ล่ามพูดอะไร

แต่ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ช่วยเธอ

ตอนนี้ ความหวังทั้งหมดของเธอฝากไว้ที่หลินหยวน เธอรีบตอบกลับด้วยภาษามือ

[แน่ใจค่ะ วันนั้นเขาไปเที่ยวที่อาบอบนวดที่หนูทำงาน หนูเป็นคนต้อนรับเขา ต่อมากระเป๋าตังค์หนูหายไป ดูกล้องวงจรปิดก็เห็นว่าเป็นเขาขโมยไป ในนั้นมีบัตรประชาชนหนู แล้วก็ของดูต่างหน้าแม่หนูด้วย หนูต้องเอามันคืนมาให้ได้]

[จบแล้ว]