บทที่ 48 - กำหนดฉาย 'แผนซ่อนปมในใจ'

บทที่ 48 - กำหนดฉาย 'แผนซ่อนปมในใจ'

เถียนเสี่ยวเล่อกลับถึงบ้าน ก็โดนคุณย่าจับฟัดด้วยความเอ็นดูไม่หยุด

บ่นว่าผอมลง ดำขึ้น สารพัดความห่วงใย

ไม่วายบ่นอุบว่าข้าวปลาอาหารพวกฝรั่ง มันไม่ถูกปากคนเอเชียจริงๆ

"ย่าครับ ต่อไปผมจะอยู่บ้านยาวๆ บำรุงร่างกายให้เต็มที่ ย่าสบายใจได้เลย"

เถียนเสี่ยวเล่อซบไหล่อวี๋หลาน จากบ้านไปนาน ก็คิดถึงหญิงชราคนนี้จริงๆ

"ดีๆ อยากกินอะไร ย่าจะให้พ่อเราทำให้กิน!"

อวี๋หลานลูบผมหลานชาย ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเมตตา

หลานได้ดิบได้ดีก็เรื่องหนึ่ง ลูกชายก็ดูมีชีวิตชีวา แววตากลับมามีประกายอีกครั้ง

เถียนจ้วงจ้วงเพิ่งก้าวเข้าประตูมา เท้าชะงักค้างกลางอากาศ จะถอยหลังกลับตอนนี้ก็สายไปแล้ว อวี๋หลานกับเถียนเสี่ยวเล่อเห็นเขาแล้ว

"กลับมาแล้วเหรอ!"

ข่าวเถียนเสี่ยวเล่อกลับประเทศ เถียนจ้วงจ้วงรู้แล้ว เขาเลยรีบกลับมาจากโรงเรียน

"ใบประกาศนั่นแกต้องเก็บให้ดีนะ โรงเรียนฉวยโอกาสเอาไปถ่ายรูป แล้วยังคิดจะยึดไว้ เป็นฉันนี่แหละที่ไป "แย่ง" กลับมา คาดว่าเดี๋ยวคงมาถามแกอีก"

ได้ยินแบบนี้ อวี๋หลานของขึ้นทันที "ใครจะมาแย่งเกียรติยศหลานฉัน บอกให้มันมาคุยกับฉันนี่"

เถียนเสี่ยวเล่อผสมโรง "ใครอยากได้ ก็ให้มาเอาเอง"

"โรงเรียนก็แค่อยากเอาไว้ประดับบารมี ไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่พวกเธอคิดหรอก เผื่อเสี่ยวเล่อมันใจอ่อนยอมให้ไป พวกเขาก็ได้กำไรสิ!"

เห็นท่าไม่ดี เถียนจ้วงจ้วงรีบไกล่เกลี่ยให้คุณย่าใจเย็นลง

ธรรมเนียมเก่าแก่ของเป่ยเตี้ยน ปาล์มทองคำของเฉินข่ายเกอ สิงโตทองคำของจางอี้โหมว ก็เคยโดนหมายตามาแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จสักราย

"งานเลี้ยงฉลองก็น่าจะเลือกวันได้แล้วนะ ทุกคนรอแกกลับมาอยู่เนี่ย"

'แผนซ่อนปมในใจ' ได้รางวัลจูรี่ไพรซ์ ต่อให้เถียนเสี่ยวเล่อไม่อยากจัด หานซานผิงก็ไม่ยอม

นี่มันช่วงเวลาโชว์วิสัยทัศน์อันเฉียบแหลมของแก แถมต้องจัดให้ใหญ่โตด้วย

ไม่ใช่แค่แกที่มีความคิดนี้ เถียนจ้วงจ้วงก็คิดเหมือนกัน

ลูกชายเก่งขนาดนี้ ต้องเอาไปคุยข่มเพื่อนเก่าให้หนำใจหน่อย

เถียนเสี่ยวเล่อคิดดู เขายังไม่ได้จัดงานเปิดตัวหนังรอบปฐมทัศน์ (Premiere) เลย ถือโอกาสจัดรวบยอดไปเลยดีกว่า

"งานฉลอง 'แผนซ่อนปมในใจ' กับงานเปิดตัวหนัง จัดพร้อมกันเลยละกันครับ"

"แล้วจะเอาวันไหนล่ะ"

เถียนจ้วงจ้วงเริ่มคำนวณในใจ ว่าจะเชิญเพื่อนเก่าคนไหนบ้าง

เดือนกรกฎาคมตัดทิ้งไปได้เลย ต้องหลีกทางให้ 'จอมใจบ้านมีดบิน' ที่กระแสแรงจัด

ตุลาคมเตรียมฉาย 'เมื่อรักนี้ได้ผลิบาน' ธันวาคมมี 'คนเล็กหมัดเทวดา' (Kung Fu Hustle) กับ 'จอมโจรหัวใจอุ่น' (A World Without Thieves)

ก็เหลือแค่เดือนสิงหาคม ช่วงโลว์ซีซั่นนี่แหละ

...

ข่าวเถียนเสี่ยวเล่อกลับประเทศ แพร่สะพัดออกไป

หานซานผิงโทรหาเขาเป็นคนแรก นอกจากเรื่องงานฉลอง ก็คือเรื่องวันฉาย 'แผนซ่อนปมในใจ'

พอเถียนเสี่ยวเล่อบอกว่าจะฉายสิงหาคม หานซานผิงก็อดแซวไม่ได้

"หนังอาร์ตยังจะเลือกช่วงโลว์ช่วงไฮอะไรอีก ด้วยดีกรีรางวัลจูรี่ไพรซ์ ฉายตอนไหนก็เหมือนกัน"

ค่าลิขสิทธิ์ทำกำไรไปอื้อซ่า หนังไม่มีความกดดันเรื่องรายได้ แกเลยเริ่มลอย

ส่วนงานฉลอง 'แผนซ่อนปมในใจ' หานซานผิงอยากให้จัดก่อน งานเปิดตัวหนังค่อยว่ากัน

แต่เถียนเสี่ยวเล่อขี้เกียจวุ่นวาย เลยปัดตกไป

ยังไงก็ช้าไปเดือนหนึ่งแล้ว รางวัลมันไม่หนีไปไหนหรอก

ชื่อเสียงเกียรติยศก็ได้มาแล้ว งานฉลองจัดเมื่อไหร่ก็ได้

หานซานผิงจนปัญญา ก็ต้องตามใจเขา

เสี่ยวเล่อพิคเจอร์สมีหนังสองเรื่องกำลังทำโพสต์โปรดักชั่น

'เมื่อรักนี้ได้ผลิบาน' ที่ปล่อยทิ้งไว้ กับฟิล์มดิบ 'คนเป็นฝังทั้งเป็น' ที่เพิ่งส่งมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน

'เมื่อรักนี้ได้ผลิบาน' ตัดต่อเสร็จแล้ว รอเถียนเสี่ยวเล่อกลับมาเคาะเวอร์ชันสุดท้าย

ในห้องฉายหนังของเสี่ยวเล่อพิคเจอร์ส กำลังฉาย 'เมื่อรักนี้ได้ผลิบาน' ฉบับสมบูรณ์

แน่นอนว่าในฐานะนางเอก หวังลั่วตันโดนกริ๊งเดียวเรียกตัวมา ให้มานั่งดูผลงานการแสดงของตัวเองด้วยกัน

หนังเล่าเรื่องความรักของคู่รักคู่หนึ่งด้วยวิธีที่เรียบง่าย

ช่วงแรกหวานจนน้ำตาลขึ้น ช่วงกลางไม่มีฉากทะเลาะตบตีรุนแรง ช่วงท้ายเลิกรากันด้วยดี ต่างคนต่างอยู่

จบแบบผู้ดีทั้งคู่

"ศิษย์พี่ ถ่ายฉันออกมาซะสวยเชียว~"

ในห้องฉายหนัง ไม่ได้มีแค่เถียนเสี่ยวเล่อกับหวังลั่วตัน ยังมีรุ่นพี่ที่รับผิดชอบงานตัดต่ออยู่อีกหลายคน

เถียนเสี่ยวเล่อเลยต้องสำรวม ใช้สายตาผู้กำกับตรวจสอบคุณภาพหนัง ไม่ใช่สายตาหื่นกระหายที่อัดอั้นมาเป็นเดือน

เถียนเสี่ยวเล่อไม่ได้ตอบคำถามหลงตัวเองของหวังลั่วตัน หันไปหารุ่นพี่ฝ่ายตัดต่อ

"เอาเวอร์ชันนี้แหละ ใส่ดนตรีประกอบแล้วมาดูอีกรอบ"

"ได้ครับผู้กำกับเถียน"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รุ่นพี่ในบริษัทกลุ่มนี้ เลิกเรียกเขาว่าผู้กำกับเสี่ยวเล่อ หรือศิษย์น้องเถียนแล้ว

ต่างเรียกเขาว่า ผู้กำกับเถียน กันหมด

อาจจะตั้งแต่ตอนที่ได้รางวัลจูรี่ไพรซ์ เถียนเสี่ยวเล่อยิ่งไปได้ไกล ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าพวกเขาเลือกทางถูกแล้ว

ทุกคนต่างมีอนาคตที่สดใส!

"ตามพี่ไปที่ห้องทำงานหน่อย"

เถียนเสี่ยวเล่อบอกหวังลั่วตัน แล้วเดินนำออกจากห้องฉายไปก่อน

ทั้งสองเดินตามกันเข้าห้องไป หยางเทียนเจินที่หอบแฟ้มเอกสารกองโตมา กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปก็ต้องชะงัก

ถ้าเคาะประตูเข้าไปตอนนี้ พรุ่งนี้คงโดนไล่ออกข้อหาเดินเท้าซ้ายเข้าบริษัทแน่ๆ

หวังลั่วตันนั่งลงในท่าที่คุ้นเคย

เถียนเสี่ยวเล่อก้มลง กำผมสั้นในมือ ให้ความร่วมมือ

เสียงจ๊วบจ๊าบ ขลุกขลัก~

ชวนให้เพลิดเพลิน~

เหมือนต้นถั่วพ่นกระสุน พ่นออกมาเต็มแรง~

"ศิษย์พี่ พอใจไหมคะ?"

อ้าปาก แลบลิ้น โชว์ผลงาน

"อืม ไม่เลว!"

เถียนเสี่ยวเล่อปิดประตู ให้คะแนนค่อนข้างสูง

"เธอเซ็นสัญญากับเอเจนซี่ไหนหรือยัง?"

ธุรกิจดูแลศิลปินไหนๆ ก็จะทำแล้ว ก็ทำให้เต็มที่ไปเลย

คนของตัวเองปั้นมา ก็ต้องเซ็นเข้าสังกัดตัวเองสิ

"รู้ว่าฉันเล่นเป็นนางเอกหนังพี่ มีเอเจนซี่ติดต่อมาเพียบ แต่ฉันยังไม่ได้ตกลง รอพี่กลับมาช่วยตัดสินใจเนี่ยแหละ

ศิษย์พี่ ฉันเซ็นกับบริษัทพี่ได้ไหม?"

หวังลั่วตันกลืนลงไป แล้วขยับตัวขึ้นมานั่งบนตักเถียนเสี่ยวเล่อ สองแขนคล้องคอ ซบลงกับอก ทำตัวเป็นลูกแกะเชื่องๆ

"เซ็นน่ะได้ บริษัทมีทรัพยากรป้อนให้ได้ จะปั้นเธอก็ได้ แต่ต้องรู้สถานะตัวเอง อย่าคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิด พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด"

เถียนเสี่ยวเล่อฉีดวัคซีนกันไว้ก่อน หวังลั่วตันไม่ใช่ถังเยียน ความคิดความอ่านไม่ได้เขียนไว้บนหน้า

ต้องสร้างกฎเหล็กไว้ก่อน

สิ่งที่เธอทุ่มเท ก็แค่เป็นวิธีแลกเปลี่ยนทรัพยากรเท่านั้น

"รับทราบค่า~"

หวังลั่วตันแกล้งทำเสียงน้อยใจ จะขยับปากเข้ามาใกล้ แต่โดนเถียนเสี่ยวเล่อดันออก

"ไปเรียกผู้ช่วยพี่เข้ามาหน่อย"

ไม่นาน หยางเทียนเจินก็เดินเข้ามา ย่นจมูกนิดหน่อย ได้กลิ่นคาวจางๆ ที่ยังไม่จางหายไปในอากาศ

เธอนึกดีใจ เก้าอี้ทำงานยังเหนียวแน่นอยู่

"เสี่ยวหยาง ผู้ช่วยของถังถังหาได้หรือยัง?"

ได้ยินเถียนเสี่ยวเล่อถามถึงถังเยียนก่อน แถมยังเรียกชื่อเล่นอย่างสนิทสนม หยางเทียนเจินพยักหน้าตอบ

"รับเด็กจบใหม่มาแล้วค่ะ เป็นคนขยัน ปากหนักด้วย ผู้จัดการส่วนตัวก็นัดคุยไว้หลายคน รอเจ้านายกลับมาตัดสินใจ"

"เอาสัญญาศิลปินให้เสี่ยวลั่วฉบับหนึ่ง หาผู้ช่วยให้เธอด้วย ส่วนผู้จัดการส่วนตัว ไม่ต้องหาจากข้างนอกแล้ว

ตอนนี้บริษัทจะเปิดแผนกศิลปิน ให้เธอรับผิดชอบไปเลย หาผู้ช่วยคนใหม่มาให้ฉันด้วย"

ยังไม่ทันที่หยางเทียนเจินจะตั้งตัว หวังลั่วตันก็คว้ามือเธอมาจับ พูดอย่างสนิทสนม

"น้องเทียนเจิน พี่ว่าแล้วเชียวเราถูกชะตากัน วันหลังคุยกันบ่อยๆ นะ"

หยางเทียนเจินไม่ได้สนใจความกระตือรือร้นของหวังลั่วตัน โค้งคำนับเก้าสิบองศาขอบคุณ

"ขอบคุณเจ้านายที่ให้โอกาส ฉันจะทำงานให้ดีที่สุดค่ะ"

"ก๊อกๆๆ..."

ไม่มีคนนอกแล้ว เข้าใจตรงกันนะ กราบงามๆ สามที

[จบแล้ว]