บทที่ 20 - แรงกดดันฝึกกายา และไขกระดูกผานกู่

บทที่ 20 - แรงกดดันฝึกกายา และไขกระดูกผานกู่

ซื่อเยว่พากองทัพปีศาจถอยกลับไปแล้ว

เขาไม่กล้าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์เพราะกลัวเจ้าแม่หนี่วา และยิ่งไม่กล้าแตะต้องหลัวซวนเพราะกลัวท่านทงเทียน

ส่วนเรื่องที่ว่าหลัวซวนแอบอ้างเป็นศิษย์นักบุญหรือไม่?

ซื่อเยว่ไม่แม้แต่จะสงสัย เพราะในโลกนี้ไม่มีใครกล้าเอาชื่อนักบุญมาล้อเล่น ขืนแอบอ้าง มีหวังสวรรค์ลงทัณฑ์ตายไม่ดีแน่

เมื่อปีศาจจากไป ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก

ซุ่ยเหรินซื่อเข้ามาคารวะ

"ขอบคุณราชครูที่ช่วยชีวิต หากไม่ได้ท่าน เผ่ามนุษย์คงถึงคราวอวสาน"

หลัวซวนยิ้ม

"เรื่องเล็กน้อย อย่าได้ใส่ใจ"

หลังจากนั้น หลัวซวนก็พักอยู่ที่เผ่ามนุษย์อีกหลายร้อยปี เดินทางไปเยี่ยมเยียนชนเผ่าต่างๆ จนทั่ว ก่อนจะตัดสินใจออกเดินทางต่อ

เพื่อรำลึกถึงบุญคุณของหลัวซวน มนุษย์ได้ร่วมใจกันสร้าง 'วิหารราชครู(เซิ่งชือเตี้ยน)'

รูปปั้นของหลัวซวนมีอยู่ทั่วไปในหมู่มนุษย์ แต่ปกติจะตั้งรวมกับเจ้าแม่หนี่วาและบรรพชน แต่วิหารแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาหลัวซวนเพียงผู้เดียว

ภายในวิหารราชครู

รูปปั้นแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ใบหน้าหล่อเหลา ท่วงท่าสง่างาม มือถือเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ เท้าเหยียบกาเพลิง ดูราวกับมีชีวิต

ที่ฐานรูปปั้นสลักอักษรไว้ว่า

"ในกาลเริ่มแรก ใครคือผู้ถ่ายทอดวิชา?"

"ราชครูหลัวซวน ผู้สั่งสอนมวลมนุษย์!"

นับแต่วิหารสร้างเสร็จ ก็มีผู้คนมากราบไหว้ขอพรไม่ขาดสาย ควันธูปลอยอวล ปกคลุมใบหน้าของรูปปั้นให้ดูขลังและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น

......

ณ เกาะจินอ๋าว วังปี้โหยว

ท่านทงเทียนลืมตาขึ้นฉับพลัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เมื่อครู่นี้ ท่านสัมผัสได้ว่าโชคชะตาของสำนักเจี๋ยเจี้ยวที่เคยรั่วไหลออกไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็เพิ่มพูนกลับคืนมาอย่างมหาศาล

ต้องเข้าใจก่อนว่า แม้เจี๋ยเจี้ยวจะรุ่งเรืองมีศิษย์นับหมื่น แต่เพราะไม่มี 'สมบัติวิเศษสยบโชคชะตา(เจิ้นยาทองชี่อวิ้น)' เหมือนสำนักอื่น ประกอบกับมีศิษย์เลวๆ คอยทำเรื่องเสื่อมเสีย โชคชะตาของสำนักจึงค่อยๆ ไหลออกเหมือนน้ำซึมบ่อทราย

แต่วันนี้ อยู่ดีๆ โชคชะตาก็พุ่งพรวดพราด

ท่านทงเทียนใช้วิชาคำนวณสวรรค์ จนรู้ที่มาที่ไป

"เจ้าหลัวซวน... ไปได้ดิบได้ดีเป็นถึงราชครูของเผ่ามนุษย์ โชคชะตาของเผ่ามนุษย์ส่วนหนึ่งเลยไหลมาเกื้อหนุนสำนักเรานี่เอง"

ท่านทงเทียนยิ้มแก้มปริ

ศิษย์กับอาจารย์เปรียบเสมือนเรือกับน้ำ ศิษย์ทำชั่วอาจารย์มัวหมอง ศิษย์ได้ดีอาจารย์ก็พลอยได้หน้า

ผ่านไปตั้งหลายปี มีแต่ศิษย์ล้างผลาญโชคชะตา เพิ่งจะมีหลัวซวนนี่แหละที่หอบโชคชะตากลับมาให้

จะไม่ให้ท่านปลื้มปริ่มได้อย่างไร

วันรุ่งขึ้น

ท่านทงเทียนเรียกประชุมศิษย์ แล้วเทศนาสั่งสอนชุดใหญ่

"พวกเจ้าวันๆ เอาแต่เที่ยวเล่น ไม่รู้จักทำการทำงาน ดูอย่างหลัวซวนบ้าง รู้จักทำเพื่อสำนัก พวกเจ้าควรเอาเยี่ยงอย่าง!"

เหล่าศิษย์ "......" (อิหยังวะ?)

อยู่ดีๆ ก็โดนด่าซะงั้น วันนี้พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ดูท่าท่านอาจารย์คงไปกินรังแตนมา หมาเดินผ่านยังโดนเตะ

......

โลกหงฮวง

"ฮัดชิ้ว!"

'ตัวต้นเหตุ' อย่างหลัวซวนจามออกมาเสียงดัง

"ใครนินทาข้าฟะ?"

หลังจากลาจากเผ่ามนุษย์ หลัวซวนก็มุ่งหน้าสู่ภูเขาปู้โจวโดยไม่หยุดพัก

หลายเดือนต่อมา

ขุนเขายักษ์ที่เชื่อมต่อสวรรค์และพิภพก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ภูเขาปู้โจวตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ดุจเสาค้ำสวรรค์

แรงกดดันมหาศาลปกคลุมทั่วทั้งภูเขา ทำให้ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ได้ มีเพียงพืชพันธุ์บางชนิดที่ทนทานเท่านั้นที่เติบโต

นี่คือแรงกดดันที่หลงเหลืออยู่ของมหาเทพผานกู่

ยิ่งขึ้นสูง แรงกดดันยิ่งทวีความรุนแรง

ดังนั้น แม้จะเป็นยอดเขาอันดับหนึ่ง แต่กลับไม่มีใครกล้ามาตั้งสำนัก หรือแม้แต่เงาคนก็แทบหาไม่เจอ

หลัวซวนเงยหน้ามองยอดเขา ถามในใจ

"ระบบ ยิ่งใกล้ตีนเขา เอ้ย ใกล้ยอดเขา รางวัลเช็คอินยิ่งดีใช่ไหม?"

[ติ๊ง! ถูกต้อง!]

เมื่อได้คำยืนยัน หลัวซวนก็สูดหายใจลึก ทิ้งความขี้เกียจไปจนหมด เตรียมตัวปีนเขา

ตีนเขาปู้โจว

หลัวซวนในชุดแดงเริ่มก้าวเดินขึ้นไป

ทันทีที่เท้าแตะภูเขา แรงกดดันก็โถมเข้าใส่ แต่สำหรับระดับไท่อี้จินเซียน แรงกดดันระดับตีนเขายังถือว่าจิ๊บจ๊อย

เขาเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ทุกก้าวย่าง แรงกดดันจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีคนขี่คอเพิ่มทีละคนสองคน

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด

หลัวซวนมาถึงกึ่งกลางเขา เวลานี้แรงกดดันรุนแรงจนเขาเริ่มรู้สึกหนักอึ้ง

จะเดินตัวปลิวเหมือนตอนแรกไม่ได้แล้ว ต้องค่อยๆ ก้าวทีละก้าว

"ฮึบ!"

หลัวซวนกัดฟันก้าวขึ้นบันไดหิน รู้สึกเหมือนแบกภูเขาทั้งลูกไว้บนหลัง

เขาโคจรเคล็ดวิชาเก้าหมุนวนโดยสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น เขาก็พบความเปลี่ยนแปลง

ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เคล็ดวิชาเก้าหมุนวนกลับทำงานได้ดีขึ้น ร่างกายถูกบีบอัดและขัดเกลาไปพร้อมกัน

ตาของหลัวซวนเป็นประกาย

เคล็ดวิชานี้มีทั้งส่วนฝึกปราณและฝึกกาย ที่ผ่านมาเขาเน้นแต่ปราณจนละเลยร่างกาย

แต่แรงกดดันของภูเขาปู้โจว กลับกลายเป็นเครื่องมือฝึกกายชั้นยอด!

เมื่อมีเป้าหมาย ความเหนื่อยล้าก็หายไป หลัวซวนโคจรวิชาเต็มสูบ ใช้แรงกดดันนี้ทุบตีกายเนื้อให้แข็งแกร่ง

เดิมที ด้วยระดับพลังของเขา มาถึงครึ่งเขาก็แทบรากเลือดแล้ว

แต่ด้วยการฝึกฝนผ่านเคล็ดวิชาเก้าหมุนวน ร่างกายของเขาพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ปีนต่อขึ้นไปได้อีกไกล

เนิ่นนานผ่านไป

หลัวซวนขาอ่อน ทรุดฮวบลงกับพื้น เหงื่อไหลเป็นน้ำตก

"ไม่ไหว... ถึงขีดสุดแล้ว!"

ตำแหน่งที่เขาอยู่ตอนนี้ยังห่างไกลจากยอดเขามากโข แต่เขาไม่ฝืนไปต่อ

ขีดจำกัดของร่างกายมีจริง ขืนดันทุรังปีนต่อ ร่างกายอาจระเบิดตายได้

เขาไม่ใช่พวกย้ำคิดย้ำทำ มาได้ไกลขนาดนี้ก็ภูมิใจมากแล้ว

"ระบบ เช็คอิน!"

[ติ๊ง!]

[เช็คอิน ณ ภูเขาปู้โจวสำเร็จ ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับรางวัล ไขกระดูกหยกผานกู่!]

หลัวซวนแซวระบบ

"โห... เดี๋ยวนี้ไม่เจาะเลือดแล้วเหรอ เล่นเจาะไขสันหลังพี่ผานกู่มาเลยเหรอเนี่ย?"

ระบบเมินคำแซว แล้วอธิบายสรรพคุณ

[ไขกระดูกหยกผานกู่ : มีสรรพคุณในการผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นเปลี่ยนกระดูก ชำระล้างไขกระดูก แย่งชิงวาสนาจากฟ้าดิน หล่อหลอมกายาให้กลายเป็น 'กายาเทพสวรรค์กำเนิด(เซียนเทียนเสินหลิง)'!]

หลัวซวนเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ตาโตเท่าไข่ห่าน

"อะไรนะ?"

"กายาเทพสวรรค์กำเนิด? ระบบไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ย?"

ไม่แปลกที่เขาจะตกใจเบอร์นี้

สรรพคุณมันโกงระดับจักรวาล

เทพสวรรค์กำเนิดคือใคร? ก็พวกระดับบิ๊กๆ อย่าง สามตระกูลชิง, หนี่วา, จุ่นถี, เจี้ยหยิน, เจิ้นหยวนจื่อ, คุนเผิง

พวกนี้เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ระดับท็อป เป็นลูกรักของฟ้าดิน บางคนเกิดมาพร้อมสมบัติวิเศษด้วยซ้ำ

หากได้กายาแบบนี้ ระดับต้าหลัวจินเซียนก็เป็นแค่จุดเริ่มต้น หนทางสู่การเป็นนักบุญเปิดกว้างทันที

หลัวซวนตื่นเต้นจนตัวสั่น

เดิมทีร่างของเขาคือก้อนไฟวิเศษที่บำเพ็ญเพียรจนมีร่างมนุษย์ ถือว่าพื้นฐานดีพอตัว แต่ถ้าเทียบกับพวกเทพสวรรค์กำเนิด ยังห่างชั้นกันหลายขุม

[จบแล้ว]