บทที่ 6 - ซ้อนแผนกลลวง และเมฆหมอกหมื่นลี้

บทที่ 6 - ซ้อนแผนกลลวง และเมฆหมอกหมื่นลี้

ตูม!

หมึกยักษ์กระโจนขึ้นจากผิวน้ำ ร่างกายมหึมาราวกับขุนเขา หนวดทั้งแปดเส้นฟาดลงมาราวกับเสาค้ำสวรรค์ถล่ม หมายจะบดขยี้หลัวซวนให้แหลกคามือ ท้องฟ้าสั่นสะเทือน คลื่นยักษ์ม้วนตัวบ้าคลั่ง

แม้สัตว์ร้ายตัวนี้จะไร้สติปัญญาและอิทธิฤทธิ์วิเศษ เทียบไม่ได้กับยอดฝีมือระดับต้าหลัวจินเซียนตัวจริง แต่พละกำลังและพลังทำลายล้างของมันกลับไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

จึงอาจเรียกได้ว่าเป็น 'ต้าหลัวเทียม'

การโจมตีเพียงครั้งเดียวสะเทือนเลื่อนลั่น ไท่อี้จินเซียนทั่วไปไม่มีทางต้านทานได้

ทว่า... เบื้องหน้าการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัว หลัวซวนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

ความจริงก็คือ หลัวซวนรู้นิสัยของติ้งกวงเซียนดีว่าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ครั้งก่อนเขาหักหน้ามันไปขนาดนั้น มันไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่ เผลอๆ อาจจะลอบกัดทีเผลอ

ดังนั้นตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ หลัวซวนได้แอบส่งกาเพลิงตัวหนึ่งไปคอยจับตาดูติ้งกวงเซียนอยู่อย่างลับๆ

และก็เป็นไปตามคาด ติ้งกวงเซียนคิดว่าตนเองทำได้แนบเนียนไร้ร่องรอย แต่หารู้ไม่ว่าทุกการกระทำล้วนตกอยู่ในสายตาของหลัวซวนทั้งหมด

หลัวซวนสมองแล่นเร็วปรู๊ด แผนการผุดขึ้นในใจทันที

เขาตวัดมือวูบหนึ่ง สมบัติวิเศษรูปร่างคล้ายก้อนเมฆก็ลอยออกมา มันคือสมบัติวิเศษระดับเซียนเทียนขั้นต่ำ 'เมฆหมอกหมื่นลี้'

เมฆหมอกหมื่นลี้เปล่งแสงจ้า ทันใดนั้น หมอกควันจำนวนมหาศาลก็แผ่กระจายปกคลุมท้องฟ้า ก่อตัวเป็นกำแพงเมฆหนาทึบห่อหุ้มปกป้องร่างของหลัวซวนเอาไว้

ตึง!

หนวดหมึกยักษ์ฟาดลงมา พลังที่สามารถบดขยี้ภูเขาปะทะเข้ากับกำแพงเมฆ ราวกับหมัดที่ชกใส่ก้อนนุ่น แรงกระแทกถูกดูดซับจนหมดสิ้น

หลัวซวนฉวยโอกาสนั้น สะบัดแขนเสื้อเรียกกระบี่สีแดงเพลิงคู่หนึ่งออกมา ตัวกระบี่เรียวยาว คมกริบสะท้อนแสง

สมบัติวิเศษระดับเซียนเทียนขั้นต่ำ 'กระบี่ควันเหิน'!

"เช้ง!"

เสียงกระบี่กังวาน หลัวซวนตวัดกระบี่ฟันออกไป

"เดรัจฉาน จงตายซะ!"

พริบตานั้น ปราณกระบี่เพลิงขนาดมหึมาสองสายก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ฟาดฟันใส่ร่างหมึกยักษ์

เปรี้ยง!

คมกระบี่ฟันลงบนร่างสัตว์ร้าย ทิ้งรอยสีขาวจางๆ ไว้เพียงสองรอย ไม่สามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ใดๆ ได้เลย ผิวหนังของมันแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล ฟันแทงไม่เข้า

การโจมตีของหลัวซวนไม่ได้ผล มิหนำซ้ำยังไปกระตุ้นโทสะของมันให้เดือดดาลยิ่งขึ้น

โฮก!

หมึกยักษ์กระโจนเข้าใส่ ใช้ร่างมหึมาชนกำแพงเมฆจนแตกกระจาย ก่อนจะเหวี่ยงหนวดอันทรงพลังฟาดใส่หลัวซวนเต็มแรง

"แย่แล้ว!"

หลัวซวนร้องอุทาน

ใบหน้าหล่อเหลาแสดงอารมณ์หลากหลาย เริ่มจากตกตะลึง ไม่อยากเชื่อ โกรธเกรี้ยว และจบลงที่ความหวาดกลัว การแสดงอารมณ์ทางสีหน้าที่ซับซ้อนและสมจริงระดับนี้ สมควรได้รับรางวัลตุ๊กตาทองคำ

หนวดหมึกกวาดผ่าน ร่างของหลัวซวนปลิวละลิ่วกระเด็นออกไป

เหตุการณ์ตั้งแต่หมึกยักษ์ลอบโจมตี จนถึงตอนที่หลัวซวนปะทะและพลาดท่า ดูเหมือนกินเวลานาน แต่ความจริงเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

กว่าทุกคนจะตั้งสติได้ ก็เห็นหลัวซวนกระอักเลือดกระเด็นไปแล้ว

"ศิษย์น้องหลัวซวน!"

จ้าวพกงหมิงหน้าถอดสี ร้อนรนจะรีบเข้าไปช่วย คนอื่นๆ ก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน

ติ้งกวงเซียนแสร้งทำสีหน้าตกใจ แต่ในใจหัวเราะร่าด้วยความสะใจ แววตาลึกๆ ฉายความเหี้ยมเกรียม

"ไอ้หนู! กล้ามีเรื่องกับข้า นี่แหละคือจุดจบของเจ้า!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับหลัวซวน ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า มีกาเพลิงตัวหนึ่งดำดิ่งลงสู่ใต้ทะเลอย่างเงียบเชียบ ว่ายตรงไปยังทิศทางที่ติ้งกวงเซียนยืนอยู่

ในปากของกาเพลิงคาบ 'พุทราแดงอัคคี' เอาไว้หนึ่งลูก

ไร้สุ้มเสียง กาเพลิงว่ายมาถึงใต้เท้าของติ้งกวงเซียน แล้วคายพุทราแดงอัคคีออกมา ปลดปล่อยกลิ่นหอมของผลไม้ทิพย์ให้กระจายออกไป

เวลานี้... ในทะเลเต็มไปด้วยเลือดและซากศพสัตว์ร้าย

ภายใต้การปกปิดของกลิ่นคาวเลือดและไอสังหาร เหล่าศิษย์เจี๋ยเจี้ยวรวมถึงติ้งกวงเซียนที่อยู่ใกล้ที่สุด ต่างไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ

แต่สำหรับสัตว์ร้ายในทะเลนั้นต่างออกไป

พวกมันอาศัยอยู่ในทะเลมานาน มีประสาทการดมกลิ่นที่ไวเป็นเลิศ ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นหอมของพุทราแดงอัคคีเปรียบเสมือนดวงตะวันเจิดจ้า ที่ไม่อาจเล็ดลอดจมูกพวกมันไปได้

ฝูงสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่งทันที!

ผลไม้ทิพย์ระดับเซียนเทียนมีแรงดึงดูดมหาศาลสำหรับพวกมัน

เหนือผิวน้ำ... หลัวซวนหน้าซีดเผือด กระอักเลือดไม่หยุด ดูอาการสาหัสปางตาย

หมึกยักษ์แยกเขี้ยวคำราม เตรียมจะพุ่งเข้าไปซ้ำให้ตายคาที่

ทว่าจู่ๆ มันก็ได้กลิ่นพุทราแดงอัคคี มันชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดความยั่วยวนของผลไม้ทิพย์ก็เอาชนะทุกสิ่ง หมึกยักษ์ทิ้งหลัวซวน แล้วหันกลับวิ่งตะบึงไปยังทิศทางของกลิ่นนั้นด้วยความเร็วสูง

และทิศทางนั้น... คือตำแหน่งที่ติ้งกวงเซียนยืนอยู่!

ไม่ใช่แค่หมึกยักษ์ แต่สัตว์ร้ายตัวอื่นๆ ก็พากันบ้าคลั่ง แห่แหนกันพุ่งเข้าใส่ติ้งกวงเซียนราวกับฝูงซอมบี้

ทุกคนต่างยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ติ้งกวงเซียนเริ่มลนลาน!

เขาไม่รู้เรื่องพุทราแดงอัคคี จึงเข้าใจผิดคิดว่าสัตว์ร้ายพวกนี้พุ่งเป้ามาที่ตัวเขา

"บ้าเอ๊ย! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

ติ้งกวงเซียนมองฝูงสัตว์ร้ายที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทางด้วยความหงุดหงิด เขาโบกมือเรียก 'อัสนีบาตซ่างชิง' สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างเข้าใส่ฝูงสัตว์

ตูม!

เดิมทีพวกสัตว์ร้ายแค่ต้องการผลไม้ทิพย์ แต่พอเห็นติ้งกวงเซียนโจมตีใส่ พวกมันก็เข้าใจว่าเจ้านี่จะแย่งของกิน

งานนี้สัตว์ร้ายโกรธจัด!

พวกมันอ้าปากกว้าง แยกเขี้ยวแหลมคม พุ่งเข้าขย้ำติ้งกวงเซียนอย่างไม่คิดชีวิต

หากสู้กันตัวต่อตัว ด้วยตบะระดับไท่อี้จินเซียนขั้นปลายของติ้งกวงเซียน แม้แต่หมึกยักษ์ก็อาจไม่ใช่คู่มือ แต่ 'น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ' สองหมัดยากจะต้านทานสี่มือ

เมื่อถูกรุมกินโต๊ะจากรอบด้าน ติ้งกวงเซียนก็เริ่มรับมือไม่ไหว หมึกยักษ์ฉวยโอกาสทีเผลอ เหวี่ยงหนวดฟาดเข้าเต็มรัก

เปรี้ยง!

เสียงดังสนั่น ติ้งกวงเซียนปลิวละลิ่ว กระอักเลือดออกมาคำโต

"ไอ้สัตว์เดรัจฉานเอ๊ย!"

เมื่อเห็นฝูงสัตว์ร้ายยังคงไล่ล่าอย่างไม่ลดละ ติ้งกวงเซียนหน้าเขียวคล้ำ แทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความบ้าคลั่ง

บ้าที่สุด! เขาอุตส่าห์สะกดจิตให้หมึกยักษ์ไปเล่นงานหลัวซวน แล้วทำไมมันถึงวกกลับมาเล่นงานเขาแทนเล่า?

ยังไม่ทันจะได้คิดหาคำตอบ ฝูงสัตว์ร้ายก็ดาหน้าเข้ามาอีกระลอก

ผ่านไปเพียงครู่เดียว หมวกนักพรตของติ้งกวงเซียนก็หลุดลอย เสื้อผ้าขาดวิ่นเป็นริ้วๆ หน้าซีดเผือด เลือดท่วมตัว บาดแผลเต็มร่าง

สภาพดูอนาถยิ่งนัก!

"ศิษย์พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย!"

ติ้งกวงเซียนเริ่มกลัวตาย ร้องขอความช่วยเหลือจากตัวเป่าเต้าเหรินเสียงหลง

ตัวเป่าในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ จะยืนดูดายปล่อยให้ศิษย์น้องถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาก็คงไม่ได้ จึงรีบยื่นมือเข้าช่วย แต่จำนวนสัตว์ร้ายมีมากเกินไป ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด

ตัวเป่าเริ่มร้อนใจ ทันใดนั้นก็นึกถึงภาพที่หลัวซวนสังหารสัตว์ร้ายเหมือนหั่นผัก จึงหันไปตะโกนบอก

"ศิษย์น้องหลัวซวน"

"เจ้าช่วยลงมือจัดการสัตว์ร้ายพวกนี้ ช่วยเหลือติ้งกวงเซียนหน่อยได้หรือไม่?"

หารู้ไม่ว่า... ฉากที่สัตว์ร้ายไล่ล่าติ้งกวงเซียนนั้นเป็นฝีมือการกำกับของหลัวซวนเอง แล้วเขาจะยื่นมือเข้าไปช่วยเพื่ออะไร?

หลัวซวนงัดทักษะการแสดงระดับรางวัลตุ๊กตาทองคำออกมาใช้อีกครั้ง

เขาไอโครกคราก พ่นเลือดออกมาอีกสองกอง หน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ลมหายใจรวยริน เอ่ยเสียงแผ่วเบาอย่างอ่อนแรงว่า

"ขออภัยศิษย์พี่..."

"ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส... เกรงว่าคงช่วยไม่ไหว..."

ตัวเป่ามองสภาพ 'ร่อแร่' ของหลัวซวนแล้วก็รู้สึกผิดจับใจ เขาคงสับสนจนเลอะเลือนไปแล้ว ศิษย์น้องหลัวซวนเจ็บหนักขนาดนี้ ยังจะไปใช้เขาอีกได้อย่างไร

ตัวเป่ารีบกล่าวขอโทษขอโพยหลัวซวนยกใหญ่

"ศิษย์พี่ใหญ่ ช่วยด้วยยย!"

เสียงร้องโหยหวนของติ้งกวงเซียนดังขึ้นอีกครั้ง สภาพทุลักทุเลน่าสมเพชนั้นทำให้หลัวซวนแทบกลั้นขำไม่อยู่

แต่เขาก็ยังคงกัดฟันกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ

[จบแล้ว]