บทที่ 15 การต่อสู้กะทันหัน

บทที่ 15 การต่อสู้กะทันหัน

"ศิษย์น้อง อีกสองวันท่านอาจารย์จะจัดพิธีถ่ายทอดธรรมให้แก่ยุนเซิงและคนอื่นๆ..."

ณ ลานโล่งหลังเขาสำนักซานอี้ ข่าวที่ลู่จินบอกกับหลี่อังเมื่อเช้านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา

"อีกสองวันงั้นหรือ"

"เร็วจังแฮะ..."

เป็นเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่เขาเปิดโปงตัวตนของอู๋กินเซิงและพรรคพวกต่อหน้าจั่วรั่วถงในวันนั้น

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา จั่วรั่วถงไม่ได้เรียกหาเขาอีกเลย และท่านก็ไม่ได้ไปจัดการกับอู๋กินเซิงและพรรคพวกด้วย ราวกับว่าท่านไม่รู้อะไรเลย

"ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือครับท่านอาจารย์..."

หลี่อังถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มการบำเพ็ญเพียรประจำวัน

หลังจากหมั่นฝึกฝนอย่างต่อเนื่องในช่วงนี้ ระดับอาชีพปัจจุบันของเขาก็พัฒนาขึ้นมาก

[ผู้ฝึกปราณขั้นต้น เลเวล 5 (122/500)]

[ผู้ฝึกปราณ (ซานอี้) เลเวล 3 (157/300)]

"น่าเสียดายที่ค่าประสบการณ์ทักษะเพิ่มช้าเกินไปหน่อย"

เมื่อมองดู [วิชาทวนชะตาสามชั้น (ระดับเริ่มต้น 79/100)] และ [วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ย (ระดับเริ่มต้น 97/100)] บนหน้าต่างสถานะ หลี่อังก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

ด้วยความยากในการฝึกฝน อัตราการได้รับค่าประสบการณ์ของวิชาทวนชะตาสามชั้นจึงช้ากว่าวิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยอย่างเห็นได้ชัด

แต่ยังโชคดีที่ด้วยความเร็วในปัจจุบัน เขาน่าจะสามารถเลื่อนระดับวิชาทวนชะตาสามชั้นไปสู่ขั้น [เชี่ยวชาญ] ได้ไม่นานหลังจากกลับไปยังโลกเดิม

เมื่อสงบจิตสงบใจได้แล้ว หลี่อังก็เริ่มลงมือจัดการกับตอไม้ที่อยู่ไม่ไกล

ตอนนี้เขาค้นพบวิธีดีๆ ที่จะเพิ่มความชำนาญของทั้งสองทักษะไปพร้อมกันได้แล้ว

นั่นคือการคงสถานะทวนชะตาเอาไว้ แล้วใช้วิชาแห่งตำแหน่งตุ้ย (บึง) เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย

แม้ว่าจะสิ้นเปลืองพลังไปบ้าง แต่มันก็ช่วยเพิ่มความชำนาญให้กับสองอาชีพได้ในเวลาเดียวกัน

ขณะที่ร่างกายของหลี่อังเปล่งแสงสีขาวนวล มือของเขาก็เริ่มมีความมันวาวดั่งโลหะ

ในขณะเดียวกัน ค่าประสบการณ์ของทั้งสองทักษะก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

[กำลังใช้วิชาทวนชะตาสามชั้น ค่าประสบการณ์ทักษะ +1]

[กำลังใช้วิชาฉีเหมิน ค่าประสบการณ์ทักษะ +1]...

วิชาตำแหน่งตุ้ยที่เขากำลังใช้อยู่นี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก [อักษรตุ้ย · เคลือบดำ] ของจูเกัดชิงในต้นฉบับ

ต่างจากจูเกัดชิงที่เปลี่ยนบางส่วนของร่างกายให้เป็นผลึก แต่วิชาของหลี่อังช่วยให้บางส่วนของร่างกายได้รับคุณสมบัติของโลหะทั่วไป

เช่น ความแข็งและความคม

เขาตั้งชื่อมันว่า [อักษรตุ้ย · ภูตทองคำ] แต่น่าเสียดายที่วิชานี้ใช้ได้เฉพาะตอนที่เขายืนอยู่ในตำแหน่งตุ้ยเท่านั้น

ในที่สุด ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของหลี่อัง ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างสถานะ

[ความชำนาญปัจจุบัน : วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ย (เชี่ยวชาญ 1/500)]

"อัปเกรดสักที..." หลี่อังพ่นลมหายใจออกเบาๆ พร้อมกับปลดสถานะทั้งสองออกจากร่างกาย "แต่ค่าประสบการณ์สำหรับระดับปรมาจารย์กระโดดไปถึง 500 เลยเหรอ"

แม้จะผิดคาดไปบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา เพราะในที่สุดเขาก็คงจะเก็บระดับความชำนาญจนเต็มได้อยู่ดี

"ลองมาดูกันก่อนดีกว่าว่ามีอะไรแตกต่างจากระดับเริ่มต้นบ้าง"

คิดได้ดังนั้น หลี่อังก็ขยับเท้าเปลี่ยนตำแหน่งเล็กน้อย ยกมือขึ้นและร่ายวิชา [อักษรหลี · เชือกอัคคี]

วินาทีถัดมา

เปลวเพลิงที่มีลักษณะคล้ายลูกศรพุ่งออกไปกระแทกเข้ากับตอไม้

"พลัง ความเร็ว การควบคุม และความแม่นยำ ล้วนได้รับการปรับปรุงขึ้นในระดับหนึ่ง"

เมื่อมองดูตอไม้ที่กำลังลุกไหม้ หลี่อังก็ลูบคางอย่างใช้ความคิด

ทว่าเขาก็รีบดึงสติกลับมาและวิ่งไปยังตำแหน่งข่าน (น้ำ) เพื่อใช้วิชาน้ำดับไฟทันที

"จุดไฟเผาป่า ระวังติดคุกหัวโตนะเออ" เขาปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากด้วยความหวาดเสียว "เกือบทำไฟไหม้ภูเขาแล้วไหมล่ะ"

หลังจากสงบสติอารมณ์ หลี่อังก็เดินไปยังตำแหน่งซวิ่น (ลม) และลองใช้วิชาลม

"อักษรซวิ่น · กระจกวายุ"

เมื่อเขาท่องชื่อวิชาในใจ สายลมแผ่วเบาก็พัดขึ้นในลานโล่งทันที

ความสามารถของวิชานี้เรียบง่ายมาก มันใช้สำหรับจับการเปลี่ยนแปลงของการไหลเวียนอากาศรอบตัว และสร้างแรงดันลมเพื่อขัดขวางการเคลื่อนไหวของศัตรูไปพร้อมกัน แต่ก่อนหน้านี้ตอนที่วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยยังอยู่ที่ระดับเริ่มต้น ผลลัพธ์ของมันแย่มาก

แต่ในเวลานี้ การรบกวนของกระแสลมเพียงเล็กน้อยในลานโล่ง ล้วนถูกส่งมาถึงการรับรู้ของหลี่อัง

สัตว์เล็ก แมลง และ... ลมหายใจที่ไม่ควรมีอยู่ตรงนั้น

"หือ" หลี่อังขมวดคิ้วและมองไปที่พุ่มไม้ใกล้ๆ "ใคร"

สิ้นเสียงของเขา เขาก็ถีบเท้าส่งแรงเบาๆ ก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่พุ่มไม้นั้นทันที

ฟึ่บ—

เสียงใบไม้ถูกเจาะทะลุดังขึ้น

จากนั้นไม่กี่วินาที ร่างสองร่างก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ หนึ่งในนั้นพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ว่า "อย่าครับศิษย์พี่หลี่ พวกเราเอง"

และเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของทั้งสอง รูม่านตาของหลี่อังก็หดเล็กลง

อู๋กินเซิงและหลี่มู่เสวียน

ทำไมถึงเป็นพวกเขา!

พวกเขาแอบจับตาดูฉันมาตลอดหลายวันเลยเหรอ?

เพราะเมื่อกี้หลี่อังจับสัมผัสลมหายใจได้เพียงคนเดียวตอนใช้วิชา [อักษรซวิ่น · กระจกวายุ] เขาจึงคิดในตอนแรกว่าเป็นแค่ศิษย์พี่สักคนที่เดินผ่านมา

การปรากฏตัวของคู่หูจากสำนักเฉวียนซิ่งจึงเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงสำหรับเขา

ทางฝั่งอู๋กินเซิงเองก็จนปัญญา เขาซ่อนตัวอย่างดีแล้วเชียว ใครจะไปคิดว่าหลี่มู่เสวียนจะทำพังจนถูกจับได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะก้าวหน้าในวิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยได้รวดเร็วขนาดนี้

ต้องบอกก่อนว่าเขาและหลี่มู่เสวียนแอบมาดูหลี่อังทุกวัน และไม่เคยถูกจับได้เลยในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

อู๋กินเซิงมองดูหลี่อังที่เริ่มตั้งท่าระวังตัว แล้วแอบกระตุกแขนเสื้อหลี่มู่เสวียนที่อยู่ข้างๆ เบาๆ "นี่น้องชาย นายบอกว่ามีคำถามอยากจะถามศิษย์พี่หลี่ไม่ใช่เหรอ"

เจตนาเดิมของเขาคือให้หลี่มู่เสวียนช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์ แต่เจ้าเด็กแสบคนนี้พอได้ยินคำพูดของเขา กลับก้มหน้าลงเล็กน้อย "ผมมีคำถามอยากจะถามศิษย์พี่หลี่จริงๆ นั่นแหละครับ"

ขณะพูด เขาหยิบกระดาษยันต์สีเหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมออกมาจากอกเสื้อ

เห็นดังนั้น อู๋กินเซิงก็รีบดึงเขากลับมาและกระซิบว่า "ไหนตกลงกันแล้วไงว่าเรื่องระบายอารมณ์ฉันจะเป็นคนจัดการเอง"

หลี่มู่เสวียนออกแรงเล็กน้อย สะบัดหลุดจากมือของอู๋กินเซิง แล้วเงยหน้ามองหลี่อังที่กำลังถอยหลังไปช้าๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ท่านประมุข ไม่จำเป็นหรอกครับ"

"การมีอยู่ของเด็กคนนี้พิสูจน์แล้วว่าประมุขจั่วไม่ได้ทำผิดพลาดในตอนนั้น"

พูดจบ เขาก็ฉีกกระดาษยันต์สีเหลืองนั้นทิ้ง

พร้อมกับการกระทำของหลี่มู่เสวียน ร่างกายที่เตี้ยเล็กของเขาก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น

เมื่อเห็นภาพนั้น หลี่อังอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง "หลี่มู่เสวียน..."

เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเลิกแสร้งทำตัวเป็นเด็กเร็วขนาดนี้ ตามเนื้อเรื่องเดิม เขาควรจะรอจนกว่าพิธีถ่ายทอดธรรมจะถูกคำพูดของจั่วรั่วถงทำลายลงเสียก่อนถึงจะเปิดเผยตัวตน

แม้ความคิดมากมายจะแล่นผ่านสมอง แต่หลี่อังก็ยังขยับเท้าเปลี่ยนตำแหน่งไปยังทิศคุน (ดิน) อย่างแนบเนียน

จากนั้น...

"อักษรคุน · ฝุ่นคลีฟุ้งกระจาย!"

ก่อนที่เสียงของเขาจะจางหายไป ฝุ่นจำนวนมหาศาลก็ฟุ้งตลบขึ้นจากพื้น บดบังวิสัยทัศน์ของทั้งสองฝ่าย

แล้วหลี่อังก็หันหลังวิ่งหนี เขาไม่ได้โง่ ถ้ามีแค่หลี่มู่เสวียนคนเดียว เขายังพอจะลองสู้ดูได้ แต่ที่นี่ดันมีอู๋กินเซิงผู้ยากหยั่งถึงอยู่ด้วย

น่าเสียดายที่เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว อู๋กินเซิงก็เข้ามาขวางทางไว้

ประมุขสำนักเฉวียนซิ่งที่ตอนนี้เลิกปลอมตัวแล้ว มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า พลางยักไหล่และพูดอย่างสบายๆ ว่า "โทษทีนะ ในเมื่อลูกศิษย์ฉันเลือกแล้ว ฉันก็คงต้องขอให้นายสู้กับเขาหน่อย"

"แต่ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งหรอกนะ วางใจได้"

หลี่อังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปมองหลี่มู่เสวียนที่ยืนหน้านิ่ง แล้วพ่นลมหายใจออกยาว

วินาทีถัดมา กลุ่มก้อนพลังปราณขนาดต่างๆ ลอยวนรอบกายเขา แม้แต่เส้นผมก็แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน จากนั้นเขาก็สาวเท้าก้าวเดินเข้าหาหลี่มู่เสวียน

อุตส่าห์เก็บเลเวลมาตั้งนาน คิดว่าจะรังแกกันได้ง่ายๆ งั้นเรอะ!