บทที่ 24 หลี่เชียนชิวมาเยือน

ในขณะเดียวกัน ฉีเหยียนก็เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย

เอ๊ะ ทำไมโอนเงินมาให้จริงๆ ล่ะเนี่ย แค่ไม่กี่สิบหยวนเอง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกน่า

ฉีเหยียนโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ท่าทางเหมือนไม่อยากรับไว้สุดๆ งั้นก็โอนคืนมาสิ หวังเชียนเฉินพูดติดตลก

ฝันไปเถอะ ฉีเหยียนยิ้มตอบ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล เธอยังมีงานยุ่งอีกกองพะเนิน ไม่มีเวลามาคุยเล่นกับหวังเชียนเฉินนานนัก

ฉีเหยียน หวังเชียนเฉินรีบเรียกไว้

หือ พยาบาลสาวหันกลับมา ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มีเรื่องจะบอกหน่อยน่ะ หวังเชียนเฉินปรับสีหน้าจริงจัง ก่อนจะถ่ายทอดเรื่องราวที่เพิ่งได้ยินมาให้เธอฟังจนหมดเปลือก

จะ... จริงเหรอ ฉีเหยียนยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า จริงทุกคำ ระวังตัวด้วยล่ะ หวังเชียนเฉินไม่ใช่พนักงานโรงพยาบาล จึงไม่รู้จะยื่นมือเข้าไปช่วยอย่างไร

ฉีเหยียนเงียบไปครู่ใหญ่ สีหน้าเปลี่ยนจากความงุนงงสงสัย กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวและตัดสินใจแน่วแน่ เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ ฉีเหยียนล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าชุดพยาบาล แล้วหันหลังเดินจากไป

เดิมทีหวังเชียนเฉินควรจะกลับได้แล้ว แต่เขาเป็นห่วงฉีเหยียนจึงยืนรออยู่ที่เดิม หากเกิดการปะทะกันขึ้นจริงๆ เขาจะได้เข้าไปช่วยเธอทัน

ฉีเหยียนเดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล แต่ยังไม่เดินเข้าไป เธอแอบยืนอยู่ข้างประตู คอยสังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง

สักพักเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ยื่นมือเข้าไปแอบถ่ายวิดีโอภายในห้อง หวังเชียนเฉินเข้าใจทันทีว่าเธอกำลังจะทำอะไร

เมื่อถ่ายเสร็จ ฉีเหยียนก็ยังไม่เดินเข้าไป แต่กลับเดินออกจากชั้นแผนกโลหิตวิทยาไปเลย

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที พยาบาลระดับหัวหน้างานหลายคนก็เดินตามฉีเหยียนกลับมาที่เคาน์เตอร์ จากนั้นภายในห้องก็เกิดเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้โวยวายดังลั่น

ฉันไม่ได้ทำนะ พวกคุณอย่ามาใส่ร้ายฉัน

ฉีเหยียน นี่เธอแอบถ่ายคลิปเหรอ นังงูพิษ ทำแบบนี้มันต่ำช้าเกินไปแล้ว

ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะนะ… พยาบาลวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปีถูกลากตัวออกมาอย่างทุลักทุเล โดยมีฉีเหยียนเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเย็นชา

การกระทำของคุณเข้าข่ายผิดกฎหมาย เราต้องส่งตัวคุณให้ตำรวจ

เจ้าหน้าที่ฝ่ายการพยาบาลหลายคนช่วยกันลากตัวพยาบาลวัยกลางคนออกไป

ฉีเหยียน ฉันผิดไปแล้ว บอกให้พวกเค้าปล่อยฉันไปเถอะนะ ลูกชายฉันกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย ฉันตกงานไม่ได้จริงๆ...

พยาบาลคนนั้นสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุม แล้วโผเข้ากอดขาฉีเหยียน ร้องไห้คร่ำครวญ

ตอนที่คิดจะใส่ร้ายฉัน ทำไมถึงไม่คิดบ้างล่ะว่าฉันก็เพิ่งเรียนจบมาไม่นาน อายุมากกว่าลูกชายพี่ไม่กี่ปีเอง พี่จ้าว ฉันไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับพี่เลยนะ แต่พี่กลับทำกับฉันแบบนี้ มันน่าผิดหวังจริงๆ

ฉีเหยียนยังคงมีท่าทีเย็นชา ไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ในที่สุด พยาบาลวัยกลางคนก็ถูกลากตัวออกไปพร้อมเสียงร้องโหยหวน

ฉีเหยียนยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง เหล่าคนไข้ต่างพากันเข้ามาถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ได้แต่ยิ้มตอบไปว่า

ไม่มีอะไรค่ะ แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย

เมื่อผู้คนเริ่มแยกย้ายกันไป จนเหลือเพียงฉีเหยียนยืนอยู่ลำพังบนทางเดิน ในที่สุดเธอก็ทนฝืนต่อไปไม่ไหว ร่างกายสั่นเทา ยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยโฮออกมาน้ำตาไหลพราก

หวังเชียนเฉินถอนหายใจ แล้วเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ

ไหวไหม หวังเชียนเฉินถามเสียงนุ่ม ฉีเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย พอหันมาเห็นว่าเป็นหวังเชียนเฉินก็คลายกังวลลง เธอรีบปาดน้ำตาแล้วตอบว่า

ไม่เป็นไร... เสี่ยวเชียน เมื่อกี้ขอบใจนะ ถ้าฉันโดนข้อหาทำให้เกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ อนาคตคงจบเห่แน่

ไม่เป็นไรจริงนะ หวังเชียนเฉินมองอย่างเป็นห่วง ไม่เป็นไรจริงๆ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย ฉันดูเจินหวนจอมนางคู่แผ่นดินจบครบทุกตอนแล้วนะ ยุทธการในวังหลังฉันรู้หมดแหละ...

ยืมไหล่ไหม  ฉีเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอนศีรษะซบลงบนไหล่เขา น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมาจนไหล่เสื้อของหวังเชียนเฉินเปียกชุ่ม พยาบาลจบใหม่ที่เพิ่งทำงานได้ปีกว่าอย่างเธอ ไหนเลยจะเคยเจอกับเล่ห์เหลี่ยมกลโกงในที่ทำงานที่สกปรกโสมมขนาดนี้ นอกจากจะผิดหวังอย่างรุนแรงแล้ว เธอก็ยังตกใจกลัวไม่น้อย

ไม่ใช่ความผิดเธอหรอก… หวังเชียนเฉินลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยน

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น  ตอนแรกหวังเชียนเฉินไม่ได้ใส่ใจ เพราะเสียงเดินในโรงพยาบาลเป็นเรื่องปกติที่มีคนพลุกพล่าน แต่เมื่อเสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และดูเหมือนจะมุ่งตรงมาที่พวกเขา หวังเชียนเฉินเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก เพราะการมากอดกันในที่สาธารณะดูไม่งามนัก ยิ่งฉีเหยียนอยู่ในชุดพยาบาลด้วย

ฉีเหยียนเองก็ได้ยินเช่นกัน เธอจึงรีบผละออกจากไหล่ของหวังเชียนเฉิน

วินาทีต่อมา ชายวัยกลางคนที่สะพายดาบสีดำไว้ด้านหลังก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา

เป็นนายนี่เอง หลี่เชียนชิวขมวดคิ้วมองหวังเชียนเฉิน คุณมาทำอะไรที่นี่ หวังเชียนเฉินถามด้วยความประหลาดใจ

ฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะ เมื่อเห็นว่าทั้งสองรู้จักกัน ฉีเหยียนก็หน้าแดงรีบขอตัวเดินหนีไปทันที

ฉันลาดตระเวนอยู่แถวนี้ แล้วจับสัมผัสกลิ่นอายปีศาจได้เลยขึ้นมาดู... ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง หลี่เชียนชิวแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป

ณ ห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง พ่อของหวังเชียนเฉินกำลังคุยเล่นกับลุงเฉินเตียงข้างๆ จู่ๆ ก็มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง สวัสดีครับ คุณคือคุณพ่อของหวังเชียนเฉินใช่ไหมครับ ชายหนุ่มคนนั้นหน้าตาเจ้าเล่ห์ดวงตากลอกกลิ้งไปมา ผมสีเทาหม่น ดูไปดูมาหน้าตาเหมือนหนูไม่มีผิด