บทที่ 23 แผนการสกปรก

ฉีเหยียน?

ทันใดนั้นภาพของพยาบาลสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่มัดผมหางม้าและมีดวงตากลมโตก็ผุดขึ้นมาในหัวของหวังเชียนเฉิน ฉีเหยียนเป็นพยาบาลขวัญใจคนไข้ประจำแผนกอายุรกรรมโรคเลือด เพราะเธอทั้งใจเย็น อ่อนโยน น่ารัก สวย แถมยังทำงานด้วยความตั้งใจและรับผิดชอบสูง ใครๆ ต่างก็พากันชื่นชอบเธอ

ก่อนหน้านี้มีหลายครั้งที่หวังเชียนเฉินมาไม่ทันเวลาเยี่ยม ซ่งป๋อเองก็ติดงานอยู่ข้างนอก เขาจึงต้องไหว้วานให้ฉีเหยียนช่วยดูแลพ่อ ซึ่งฉีเหยียนก็ไม่เคยบ่ายเบี่ยง แม้วันนั้นจะไม่ใช่วันเข้าเวรของเธอ เธอก็ยังอุตส่าห์ไหว้วานเพื่อนร่วมงานให้ช่วยนำข้าวไปส่งให้พ่อของเขา

เมื่อนึกถึงฉีเหยียน ความอบอุ่นสายหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นในหัวใจหวังเชียนเฉิน แม้ลึกๆ หวังเชียนเฉินจะรู้สึกว่าเขากับฉีเหยียนต่างก็มีความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน ตลอดช่วงเวลาที่พ่อป่วย ทั้งสองได้ติดต่อพูดคุย หยอกล้อและเล่นมุกตลกกันอยู่บ่อยครั้ง แต่ด้วยภาระหน้าที่การงานและอาการป่วยของพ่อ ทำให้เขาไม่เคยกล้าคิดสานต่อความสัมพันธ์ไปในทิศทางนั้น และไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยใจให้คิดฝัน

อืม ผมต้องขอบคุณเธอให้ดีๆ สักหน่อยแล้ว หวังเชียนเฉินพยักหน้า

เรื่องเล็กน้อยน่าจะขอบคุณอะไรกัน แค่เคลียร์ค่าข้าวมาก็พอ สามวันรวมเป็นเงินห้าสิบเจ็ดหยวน ฉันปัดเศษให้ จ่ายมาหกสิบหยวนก็พอแล้ว!

ยังไม่ทันขาดคำ พยาบาลสาวในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาก็ผลักประตูเดินเข้ามา

ฉีเหยียน! หวังเชียนเฉินหันกลับไปส่งยิ้มให้เธอ

ช่วงนี้คงยุ่งจนหัวหมุนเลยล่ะสิ เมื่อไหร่จะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการล่ะ? ฉีเหยียนเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม

ถ้าผมได้เป็นผู้จัดการเมื่อไหร่ จะเลี้ยงข้าวคุณมื้อใหญ่เลย! หวังเชียนเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฮิฮิ งั้นฉันจะรอวันนั้นนะ! ฉีเหยียนหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหันไปทักทายคนไข้ ลุงหวัง ลุงเฉิน วันนี้อาการเป็นยังไงบ้างคะ?

อาศัยจังหวะนี้ หวังเชียนเฉินขอยืมสายชาร์จแบตเตอรี่มาเสียบชาร์จโทรศัพท์ที่แบตหมดเกลี้ยง ทันทีที่เครื่องเปิดติด การแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับก็เด้งรัวๆ ขึ้นมา ส่วนใหญ่เป็นเบอร์จากบริษัท มีทั้งจากฝ่ายบุคคลและเพื่อนร่วมงานฝ่ายขาย

หวังเชียนเฉินเปิดแอปวีแชทโอนเงินหกสิบหยวนให้ฉีเหยียนเป็นอันดับแรก จากนั้นเดินออกมานอกห้องผู้ป่วย โทรกลับหาเพื่อนร่วมงานเพื่อสอบถามสถานการณ์ในบริษัท แล้วจึงต่อสายหาฝ่ายบุคคล

หวังเชียนเฉิน หายหน้าไปตั้งสามวันเลยนะ? ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อาจเป็นเพราะรู้ระแคะระคายมาว่าหวังเชียนเฉินกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาทัดเทียมกับตนในเร็วๆ นี้

ขอโทษครับ พอดีผมติดธุระส่วนตัวนิดหน่อย...

ฮ่าๆ คงเป็นธุระเรื่องประธานหลิวกับจ้าวมิงเฉวียนล่ะสิ? สมัยจ้าวมิงเฉวียนยังเป็นผู้จัดการ คุณก็เป็นลูกน้องคนโปรดของเขาอยู่แล้ว ให้คุณไปจัดการธุระให้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ! ตอนนี้ท่านประธานโหยวขึ้นมาดูแลกิจการแทน คุณจะกลับมาทำงานเมื่อไหร่? ท่านประธานอยากให้คุณเข้าไปหาหน่อย!

ครับ ผมจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด! หวังเชียนเฉินพอจะเดาออกว่าเป็นเรื่องอะไร ในเมื่อหนทางสู่การเป็น นักล่าปีศาจ ยังดูมืดมน เขาคงต้องรับตำแหน่งผู้จัดการเพื่อประคองชีวิตผ่านวิกฤตนี้ไปก่อน เพราะค่ารักษาพยาบาลของพ่อเป็นเงินก้อนโตที่ต้องจ่ายต่อเนื่อง

หลังจากวางสาย หวังเชียนเฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้ากดโทรศัพท์หาแม่ของซ่งป๋อ

แม่ของซ่งป๋อสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนัก เขาและซ่งป๋อเป็นเพื่อนสนิทที่ไปมาหาสู่และช่วยเหลือกันมาตลอด

น้าครับ หวังเชียนเฉินเอ่ยเรียกทันทีที่ปลายสายกดรับ

เสี่ยวเฉิน ในที่สุดเธอก็โทรมาสักที เมื่อวานจู่ๆ ก็มีคนจากกองทัพมาหา บอกว่าพวกเขาสนใจในตัวเสี่ยวป๋อ จะรับตัวเขาเข้ากรมไปประจำการที่ชายแดน บอกว่าคงไม่ได้กลับบ้านพักใหญ่ แถมยังให้เงินก้อนโตทิ้งไว้ให้อีก... ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ เธอพอจะบอกน้าได้ไหม? เสียงแม่ของซ่งป๋อเต็มไปด้วยความร้อนรนและกังวลใจ

หวังเชียนเฉินนึกไม่ถึงว่าทางกองทัพจะใช้วิธีนี้แจ้งข่าวกับแม่ของซ่งป๋อ เขาตั้งสติเรียบเรียงคำพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบกลับไป

น้าครับ เรื่องนี้ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน การที่เสี่ยวป๋อได้รับเลือกเข้ากองทัพ ถือเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลมากนะครับ ผมนี่อิจฉาเขาแทบตาย... เสี่ยวป๋อคงกลับมาไม่ได้สักพักจริงๆ เห็นว่าต้องไปปฏิบัติภารกิจลับ ก่อนไปเขายังฝากฝังให้ผมช่วยดูแลน้าด้วย! น้าครับ ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไร โทรหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ!

ดี... ดี... เป็นเรื่องจริงก็ดีแล้ว น้าก็นึกว่าเขาจะโดนใครหลอกเอา... เสี่ยวเฉิน น้าไม่เป็นไรหรอก ดูแลตัวเองได้ เธอไปดูแลพ่อเถอะ...

ครับน้า งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ!

หวังเชียนเฉินรีบชิงวางสายก่อนที่น้ำตาจะไหลพรากและเสียงจะสั่นเครือจนจับพิรุธได้ ขอบตาของเขาร้อนผ่าวและแดงก่ำ จ้องมองเพดานอย่างเลื่อนลอย

เมื่อหวนนึกถึงสภาพศพที่น่าสังเวชของซ่งป๋อ ความเจ็บปวดก็บีบแน่นในหัวใจ

ปีศาจสารเลว ทำไมต้องมาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ด้วย?

ได้ยินข่าวหรือยัง ฉีเหยียนกำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าพยาบาลแล้วนะ!

หา? จริงเหรอ? ทำไมต้องเป็นยัยนั่นด้วย อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ ทำงานได้ไม่กี่ปี ประสบการณ์ก็ไม่มี เส้นสายก็ไม่มี ทำไมถึงเลือกหล่อน?

นี่เธอไม่รู้เหรอว่าฉีเหยียนวางตัวเก่งแค่ไหน ทั้งประจบสอพลอ พูดจาหวานหู ทุกเดือนแผนกเราได้รับจดหมายชื่นชมจากคนไข้ตั้งกี่ฉบับ คนไข้ชอบ ผู้บริหารก็ปลื้ม!

เหอะ หล่อนมันก็แค่พวกสำส่อน อาศัยความสวยไปอ่อยผู้ชาย ไม่รู้ไปเกาะขาผู้บริหารคนไหนเข้าให้น่ะสิ!

แต่เขากำลังจะแต่งตั้งหล่อนเป็นหัวหน้าพยาบาลแล้ว ต่อไปพวกเราก็ต้องฟังคำสั่งหล่อน แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ!

อยากจะเป็นหัวหน้าพยาบาลเหรอ? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก! เดี๋ยวอีกพักนึงหล่อนต้องไปให้น้ำเกลือคนไข้เตียงสามใช่ไหม ฉันจะแอบผสมยาตัวอื่นลงไป ไม่ถึงกับตายหรอก แต่รับรองว่าเกิดเรื่องแน่! ฮ่าๆๆ อยากเป็นหัวหน้าพยาบาลนักใช่ไหม ฝันไปเถอะ...

เธอนี่ร้ายจริงๆ...

ทันใดนั้น เสียงบทสนทนาของหญิงสาวสองคนก็ลอยมาจากเคาน์เตอร์พยาบาล แม้พวกเธอจะกระซิบกระซาบกันเสียงเบาแค่ไหน แต่ด้วยหูที่ไวเหนือมนุษย์ของหวังเชียนเฉิน เขาก็ได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจน

เมื่อได้ยินแผนการสกปรกของพยาบาลขี้อิจฉาพวกนั้น หวังเชียนเฉินถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ...