บทที่ 20 ลงเรือลำเดียวกัน

ข้าคำนวณไว้แล้วว่าวันนี้มันจะเริ่มพูดภาษาคนได้ ก็เลยมาดักซุ่มรออยู่นานแล้ว

โจวจวิ้นเสียนลดมือลงพลางกระซิบเสียงเบา เรื่องแค่นี้ก็คำนวณได้ด้วยเหรอ

อืม เจ้าสิ่งนี้สติปัญญาไม่สูง ร่างเดิมก็เป็นแค่อิฐก้อนหนึ่ง ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรจึงไม่ได้รวดเร็วอะไร บวกกับโดนโอ่งน้ำกดทับไว้อีก กว่าจะพูดได้ก็ปาเข้าไปหลายร้อยปี...

ท่านปู่โจวคำนวณแม่นยำดั่งเทพ รีบไปสยบมันเลยครับ หวังเชียนเฉินพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับยุส่ง

ข้าทำไม่ได้ พลังวิญญาณข้าอ่อนแอเกินไป… โจวจวิ้นเสียนถอนหายใจ

...นี่ท่านอ่อนแอถึงขนาดจัดการอิฐก้อนเดียวไม่ได้เลยเหรอ

หวังเชียนเฉินทำหน้าบอกบุญไม่รับ

ไม่ใช่แค่เหตุผลนั้นหรอก สมัยก่อนข้าเป็นคนจับมันยัดลงไปใต้โอ่งน้ำ เจ้าสิ่งนี้แค้นข้ามาหลายร้อยปี สั่งสมความอาฆาตไว้เต็มอก มันจ้องแต่จะฟาดหัวข้าท่าเดียว...

ซ่าาา ในขณะที่โจวจวิ้นเสียนกำลังพูด อิฐก้อนนั้นก็พุ่งขึ้นจากบ่อน้ำ ตัวเปียกโชก ลอยคว้างมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักใหญ่

ไอ้แก่โจว ไอ้สารเลว ไสหัวออกมารับอิฐของบิดาสักทีซิ! เจ้าก้อนอิฐด่าทอไปตลอดทางที่ลอยไป น้ำหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นเป็นทางยาว

...ดูท่ามันจะแค้นท่านมากจริงๆ หวังเชียนเฉินเดาะลิ้น เร็วเข้า รีบไปจัดการมัน นี่คือก้าวแรกของการเป็นนักล่าปีศาจของเจ้า! โจวจวิ้นเสียนผลักหลังหวังเชียนเฉิน

ได้เลย! พอได้ยินคำว่า นักล่าปีศาจ หวังเชียนเฉินก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที เขาสาวเท้าก้าวยาวมุ่งหน้าไปยังตำหนักใหญ่ แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว หวังเชียนเฉินก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาถาม ผมจะสู้มันได้เหรอ

ต้องได้สิ เจ้าบรรลุขอบเขตเม็ดทรายแล้วนะ ส่วนมันยังบำเพ็ญเพียรไม่ถึงขั้นมีร่างมนุษย์ด้วยซ้ำ! เจ้าจัดการมันก็เหมือนบีบมะนาว ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก!

โจวจวิ้นเสียนโบกมือไล่ เร่งให้หวังเชียนเฉินรีบไป ตกลง! หวังเชียนเฉินจึงวิ่งต่อ มุ่งหน้าเข้าสู่ตำหนักใหญ่

ภายในตำหนัก ปัง ปัง ปัง อิฐก้อนนั้นบินเข้ามาถึงด้านใน ลอยอยู่เหนือรูปปั้นของโจวจวิ้นเสียน แล้วระดมทุบตีไปที่ศีรษะของรูปปั้นอย่างบ้าคลั่ง

ไอ้แก่โจว ไสหัวออกมานะ ไหนว่าแน่ไง ไหนว่าเก่งนักที่จับข้าโยนลงโอ่งน้ำ วันนี้บิดาจะสับเจ้าเป็นแปดท่อน ให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติในโอ่งน้ำดูบ้าง! เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะยอมเรียกข้าว่าท่านปู่อิฐสามครั้ง ข้าถึงจะยอมปล่อยเจ้าไป!

รูปปั้นสูงใหญ่สั่นสะเทือนเล็กน้อย ฝุ่นผงร่วงกราวลงมา

เจ้าปีศาจ ออกมานี่! ในจังหวะนั้นเอง หวังเชียนเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก อิฐก้อนนั้นชะงักกลางอากาศเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมามองเขา

เป็นเจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่เอง เมื่อกี้ข้าอุตส่าห์เมตตาปล่อยไปแล้วเชียว...เสียงของเจ้าก้อนอิฐฟังดูอำมหิต

ไม่ต้องมาพล่าม รีบออกมาเดี๋ยวนี้! หวังเชียนเฉินกระดิกนิ้วท้าทาย ดี ในเมื่อเจ้าอยากรนหาที่ตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!

ฟิ้ว เสียงแหวกอากาศดังขึ้น อิฐก้อนนั้นพุ่งเข้าใส่หวังเชียนเฉินด้วยความเร็วสูง

แต่ยังไม่ทันที่มันจะพุ่งมาถึงตัว หวังเชียนเฉินก็ยกขาขึ้น แล้วกระทืบเท้าลงไปเต็มแรง เหยียบอิฐก้อนนั้นจมติดพื้นทันที

ไอ้เวร ปล่อยข้านะ! เจ้าก้อนอิฐดิ้นรนสุดชีวิตอยู่ใต้ฝ่าเท้าของหวังเชียนเฉิน แต่น่าเสียดายที่ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

อ่อนแอจริงๆ ด้วย! ท่านปู่โจว ผมจัดการมันได้แล้ว! หวังเชียนเฉินตะโกนด้วยความตื่นเต้น

มาแล้ว! เสียงตอบรับดังขึ้น โจวจวิ้นเสียนเดินไไขว้หลังย่างสามขุมออกมาจากสวนด้านหลังด้วยท่าทางเนิบนาบ สีหน้าเคร่งขรึมดูน่าเกรงขาม สมกับมาดเจ้าพ่อหลักเมือง

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหวังเชียนเฉิน สีหน้าของโจวจวิ้นเสียนเรียบเฉยดุจผิวน้ำ

ไอ้แก่โจว ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาจนได้ ข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!

เจ้าก้อนอิฐกัดฟันกรอด พยายามดิ้นรนต่อสู้ยิบตา

แค่น้ำหน้าอย่างเจ้า ยังคิดจะทุบข้า?

โจวจวิ้นเสียนแค่นเสียงเฮอะ ก่อนจะเตะอัดเข้าไปที่ก้อนอิฐใต้เท้าหวังเชียนเฉินเต็มแรง

โอ๊ยยย! วินาทีต่อมา โจวจวิ้นเสียนร้องเสียงหลง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น รีบถอดรองเท้าออกดู เห็นนิ้วหัวแม่เท้าแดงก่ำบวมเป่ง

เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว! โจวจวิ้นเสียนกุมเท้าตัวเอง พลางสูดปาก ซี้ดซ้าด ด้วยความเจ็บปวด

ฮ่าๆๆ ไอ้แก่โจว เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ… เจ้าก้อนอิฐหัวเราะร่าจนตัวแทบแตก

ท่านปู่โจว เป็นอะไรไหมครับ หวังเชียนเฉินถามด้วยความเป็นห่วง ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร...โจวจวิ้นเสียนโบกมือพัลวัน นวดนิ้วหัวแม่เท้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสวมรองเท้ากลับเข้าไป ยันกายลุกขึ้นยืนใหม่

ท่านปู่โจว จะเอายังไงกับเจ้านี่ดีครับ หวังเชียนเฉินถามต่อ จับโยนกลับลงไปในโอ่งน้ำก็พอ คราวนี้ฝังให้ลึกกว่าเดิม สำหรับปีศาจชั้นต่ำแบบนี้ แค่วิธีนี้ก็เพียงพอแล้ว!

โจวจวิ้นเสียนแค่นเสียงเย็นชา ไม่นะ! ไม่เอา! พอคิดถึงวันเวลาอันมืดมิดไร้แสงตะวัน เจ้าก้อนอิฐก็ส่งเสียงโหยหวนด้วยความทรมาน

ไม่อยากกลับลงไปในโอ่งน้ำก็ได้ แต่จากนี้ไปเจ้าต้องติดตามพ่อหนุ่มคนนี้ เป็นอาวุธในมือเขา ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ลงเรือลำเดียวกันกับเขา!

โจวจวิ้นเสียนชี้ไปทางหวังเชียนเฉิน ได้ ข้ายอมตกลง ข้าจะรับใช้เขา! เจ้าก้อนอิฐตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล พวกคุณเคยถามผมสักคำไหมเนี่ย? ใครมันจะไปอยากร่วมเป็นร่วมตายกับอิฐก้อนเดียว แถมยังเป็นอิฐที่อ่อนแอขนาดนี้ด้วย!