บทที่ 13 เจ้าพ่อหลักเมือง

พวกคุณเล่นทำข้าวของในที่ของผมพังพินาศขนาดนี้ จะให้ผมไม่ตื่นตระหนกได้ยังไงไหว

เหวินเซิงเดินยิ้มแห้งๆ เข้ามาในลานบ้าน สายตากวาดมองศพของซ่งป๋อ แวบไปมองหนูยักษ์หัวขาด และหยุดลงที่สุนัขหลายสิบตัวที่หมอบกราบแนบพื้นนิ่งสนิททันทีที่เขาปรากฏตัว

ต้องขออภัยจริงๆ ครับ ผมก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าปีศาจพวกนี้จะกล้ามาทำรุ่มร่ามต่อหน้าท่าน หลี่เชียนชิวยังคงประสานมือคารวะ ท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอต้นเสมอปลาย

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ใครใช้ให้ผมมีพลังวิญญาณอ่อนด้อย ปีศาจที่ไหนจะมาเห็นหัวกันล่ะ เหวินเซิงหัวเราะเยาะตัวเอง ทางเบื้องบน ยังไม่มีข่าวอะไรอีกเหรอ หลี่เชียนชิวถามหยั่งเชิง ไม่มี เหวินเซิงส่ายหน้า สีหน้าฉายแววจำนนต่อชะตากรรม

เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ หวังเชียนเฉินก็มั่นใจแล้วว่า เหวินเซิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือเจ้าพ่อหลักเมืองประจำถิ่นนี้ โจวจวิ้นเสียน ตัวจริงเสียงจริง! บุคคลในตำนานมายืนอยู่ตรงหน้าแบบเป็นๆ แม้ตอนแรกจะตกใจไปบ้าง แต่ไม่นานเขาก็ปรับอารมณ์ให้สงบนิ่งได้

ก็แน่ล่ะ ในเมื่อโลกนี้มีปีศาจ ก็ต้องมีเทพเซียนเป็นธรรมดา ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามีเรื่องราวประหลาดเกิดขึ้นมากมาย ภูมิคุ้มกันความแปลกใจของหวังเชียนเฉินจึงสูงขึ้นตามลำดับ

เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจว่า ทำไมระดับเจ้าพ่อหลักเมืองผู้ดูแลเมืองทั้งเมืองถึงได้มีพลังวิญญาณอ่อนด้อยจนจัดการปีศาจธรรมดาไม่ได้ และคำว่า เบื้องบน ที่หลี่เชียนชิวพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร

ทั้งสองไม่ได้ขยายความเรื่องนี้ต่อ หลี่เชียนชิวถามเข้าประเด็นทันที ท่านโจว เมื่อกี้ท่านบอกว่าเขาไม่ใช่ปีศาจ หมายความว่ายังไงครับ พูดจบเขาก็ชี้มือไปทางหวังเชียนเฉิน เขาไม่ใช่ปีศาจจริงๆ โจวจวิ้นเสียนมองมาด้วยสายตาลึกซึ้ง

วินาทีนั้น หวังเชียนเฉินรู้สึกราวกับได้พบมิตรสหายผู้รู้ใจท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ อยากจะพุ่งเข้าไปกอดโจวจวิ้นเสียนแล้วหอมแก้มสักฟอดใหญ่ๆ ให้หนำใจ

สมกับเป็นเจ้าพ่อหลักเมือง ตาถึงจริงๆ มองขาดทะลุปรุโปร่ง! แต่กระดิ่งสะกดมารของผมยังสั่นอยู่นะ หลี่เชียนชิวชี้ไปที่หวังเชียนเฉิน แถมความเร็ว พละกำลัง และท่าทางของเขา ก็ดูยังไงก็ไม่ใช่มนุษย์ปกติ!

ถึงผมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่เขาก็ไม่ใช่ปีศาจแน่นอน แม้พลังวิญญาณผมจะน้อยนิด แต่ดวงตาคู่นี้ยังใช้งานได้ดี รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเขาคือมนุษย์ ไม่ใช่สิ่งอื่นใดแฝงร่างมา โจวจวิ้นเสียนเดินเข้าไปหาหวังเชียนเฉิน พินิจพิเคราะห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า

หวังเชียนเฉินอดใจไม่ไหวอีกต่อไป โผเข้ากอดโจวจวิ้นเสียนหมับ แล้วกดจมูกหอมแก้มท่านเทพไปฟอดใหญ่!

ขอโทษทีครับ ผมตื่นเต้นไปหน่อย ในที่สุดก็มีคนมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ผมสักที! ท่านโจว คุณคือพ่อบังเกิดเกล้าของผมชัดๆ ไม่เสียแรงที่ผมไปจุดธูปไหว้ศาลเจ้าพ่อทุกปี ปีหน้าผมก็จะไป ปีต่อๆ ไปผมก็จะไป ผมจะจุดธูปไหว้ท่านไปตลอดชีวิตเลย! หวังเชียนเฉินถูมือไปมา มองใบหน้าขาวผ่องของโจวจวิ้นเสียนด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเคารพรักสุดหัวใจ

แล้วทำไมกระดิ่งสะกดมารต้องสั่นด้วย หลี่เชียนชิวเดินเข้ามาใกล้ กระดิ่งสีทองที่เอวยังคงสั่นระรัวไม่หยุด รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเขาเป็นมนุษย์ แต่บนตัวมีกลิ่นอายปีศาจเจือปนอยู่จริงๆ นั่นแหละ โจวจวิ้นเสียนหันมาถามหวังเชียนเฉิน ไหนลองเล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น คุณเริ่มมีอาการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

หวังเชียนเฉินจึงถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียดไม่มีตกหล่น เรื่องเหล่านี้อัดอั้นตันใจเขามานาน จะไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ แต่กับสองคนตรงหน้า พวกเขาน่าจะรับฟัง

แค่โดนหมากัด ก็กลายเป็นแบบนี้เลยเหรอ? ท่านโจว เรื่องแบบนี้เคยมีกรณีตัวอย่างมาก่อนไหมครับ หลี่เชียนชิวหันไปถาม

ไม่มีนะ โจวจวิ้นเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะให้คำตอบ ที่อเมริกามีสไปเดอร์แมน เคสเดียวกับผมเป๊ะเลย! หวังเชียนเฉินรีบแทรกขึ้นมา กลัวว่าจะโดนมองเป็นตัวประหลาดอีก

อย่าเอาการ์ตูนมาอ้าง นั่นมันเรื่องแต่งหลอกเด็ก! หลี่เชียนชิวโบกมือปัดอย่างไม่ไยดี ไม่ว่าจะยังไง เขาก็คือมนุษย์ โจวจวิ้นเสียนย้ำเสียงหนักแน่น

หวังเชียนเฉินทำท่าจะโผเข้ากอดอีกรอบ โจวจวิ้นเสียนรีบถอยฉาก ยกมือป้องอกร้องาม ให้เกียรติกันหน่อย ผมเป็นเทพนะ! หลี่เชียนชิวจ้องเขม็งไปที่หวังเชียนเฉิน แววตาเต็มไปด้วยความกังขาและคมกริบราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงตับไตไส้พุง

นี่คุณถึงขั้นไม่เชื่อคำพูดของเทพเจ้าเลยเหรอ หวังเชียนเฉินถามเสียงอ่อย

หลี่เชียนชิวแค่นเสียง หึ หันไปพูดกับโจวจวิ้นเสียน เป็นไปได้ไหมว่าปีศาจที่กัดเขามีเชื้อแพร่ระบาด แม้ร่างต้นจะเป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์ปีศาจไปแล้ว เหมือนพวกแวมไพร์หรือซอมบี้ในหนังฝรั่ง?

อย่าเอาการ์ตูนมาอ้าง นั่นมันเรื่องแต่งหลอกเด็ก! หวังเชียนเฉินสวนกลับทันควันด้วยประโยคเดียวกันเป๊ะ

เท่าที่ผมรู้ ไม่มีปีศาจตนไหนมีความสามารถแบบนั้น... โจวจวิ้นเสียนขมวดคิ้วมุ่น

หลี่เชียนชิวเงียบกริบไปครู่ใหญ่ จู่ๆ ก็ล้วงหยิบสมุดเล่มเล็กปกสีเหลืองซีดออกมาจากอกเสื้อ

นี่คือ คัมภีร์จิตสังหารมาร มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่ฝึกฝนได้ หากปีศาจริอ่านฝึก ลมปราณจะตีกลับจนธาตุไฟเข้าแทรก ตัวระเบิดตายคาที่... ถ้านายไม่ใช่ปีศาจ ก็ลองโคจรพลังตามเคล็ดวิชานี้ดูสักรอบ!

หลี่เชียนชิวเปิดสมุด โยนไปตรงหน้าหวังเชียนเฉิน มือขวาเอื้อมไปจับด้ามดาบเหล็กด้านหลังเตรียมพร้อม

หากหวังเชียนเฉินแสดงอาการผิดปกติแม้เพียงนิดเดียว หลี่เชียนชิวจะบั่นคอให้ขาดในดาบเดียวทันที!