บทที่ 25: แน่นอนว่าอาจารย์ไม่มีทางปล่อยผ่าน

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังก้องออกมาจากห้องพักครู

"อาจารย์คิริสึ เกิดอะไรขึ้นคะ?"

ครูสาวคนหนึ่งถามอาจารย์คิริสึด้วยความตกใจ

"ขอโทษด้วยค่ะ กำลังอบรมนักเรียนอยู่นิดหน่อย"

อาจารย์คิริสึขอโทษครูสาวคนนั้น ก่อนจะหันกลับมามองฮิกิกายะที่หน้าตาตื่นตะลึงด้วยสายตาเย็นชา

"ฮิกิกายะ อธิบายมาซิว่า... ทำไมเมื่อกี้เธอถึงจับขาอ่อนฉัน?" ราวกับผู้พิพากษา อาจารย์คิริสึสอบสวนฮิกิกายะด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ!"

"ถ้าผมบอกว่ามือมันขยับไปเอง อาจารย์จะเชื่อผมมั้ยครับ?"

ฮิกิกายะน้ำตาแทบไหลพราก แน่นอนว่าเขาเห็นขาเรียวงามในถุงน่องดำของอาจารย์คิริสึว่าน่าดึงดูดใจสุดๆ แต่ต่อให้ให้เขากินดีหมีหัวใจเสือมาสักร้อยอัน เขาก็ไม่กล้าไปลูบไล้ขาอ่อนอาจารย์คิริสึหรอกครับ!

"หรือว่าพลังมารในตัวฉันมันกำเริบอีกแล้ว?"

"เดี๋ยวนะ!"

"ตกลงฉันมีพลังมารสิงร่างอยู่จริงๆ เหรอเนี่ย!?"

ในเวลานี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฮิกิกายะเหงื่อแตกพลั่ก เขาพูดตะกุกตะกักกับอาจารย์คิริสึ "มี... มีแมลงเกาะที่ขาอาจารย์น่ะครับ ผมเลยจะช่วยปัดออก..."

"เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!"

"ฮาจิมัน ข้อแก้ตัวแกมันปัญญาอ่อนไปหน่อยมั้ย?"

เพื่อเป็นการตอบโต้ อาจารย์คิริสึเงยหน้าขึ้นมองฮิกิกายะอย่างเย็นชา รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบังบ่งบอกถึงระดับความโกรธของเธอในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี

ลำพังแค่ผู้หญิงธรรมดา ฮิกิกายะก็กลัวจะแย่อยู่แล้ว นี่ดันเป็นถึงอาจารย์ประจำชั้นอย่างอาจารย์คิริสึ

วินาทีนี้ ฮิกิกายะรู้สึกว่าเข่าอ่อนจนแทบจะยืนไม่อยู่

อาจารย์คิริสึจ้องหน้าฮิกิกายะอยู่นาน ใบหน้ายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง ทว่าหลังจากจ้องอยู่หลายสิบวินาที ในที่สุดเธอก็ไม่ได้ตำหนิฮิกิกายะรุนแรงนัก และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ชิซุกะเป็นเพื่อนที่ฉันไว้ใจมาก ในเมื่อเธอเคยเป็นลูกศิษย์ของยัยนั่น ครั้งนี้ฉันจะยอมเชื่อเธอสักครั้ง แต่ถ้าคราวหน้าเธอทำเรื่องแบบนี้อีก ฮิกิกายะ..."

"ไม่มีวันครับ!"

ได้ยินแบบนั้น ฮิกิกายะรีบสาบานรับประกันทันที

"ฟู่... อาจารย์ฮิราสึกะ!"

"อาจารย์เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผมแท้ๆ!"

"ไม่ว่าจะยังไง ผมต้องหาโอกาสตอบแทนบุญคุณอาจารย์ฮิราสึกะให้ได้!!"

อาจารย์คิริสึโบกมืออย่างไร้อารมณ์ เตรียมจะเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ "ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปได้ จำไว้ว่าต้องเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นให้ดี ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามเรื่องเรียนกับเพื่อนเอา"

ฮิกิกายะพยักหน้า "ครับ"

แน่นอนว่าเขาอยากจะรีบชิ่งไปให้พ้นๆ

แต่ก่อนไป ฮิกิกายะยังมีคำถามสำคัญมากที่อยากจะถามอาจารย์คิริสึให้ได้

อาจารย์คิริสึสังเกตเห็นท่าทีอึกอักของฮิกิกายะ จึงขมวดคิ้ว "ยังไม่ไปอีก? มีคำถามอะไรก็รีบๆ ถามมา!"

"เอ่อ..." ฮิกิกายะชะงัก ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามออกไป "อาจารย์คิริสึครับ... ผมขอเบอร์ติดต่อของอาจารย์ฮิราสึกะหน่อยได้มั้ยครับ?"

ถ้าอาจารย์ฮิราสึกะสอนอยู่โรงเรียนแถวๆ นี้ ฮิกิกายะอาจจะลองไปดักเจอเสี่ยงดวงดู แต่ปัญหาคือโรงเรียนมัธยมปลายโคโด อิคุเซดันอยู่ที่โตเกียว การจะไปหาอาจารย์ฮิราสึกะมันยากเกินไป

เมื่อหมดหนทาง เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหน้าด้านขอจากอาจารย์คิริสึ

อาจารย์คิริสึเลิกคิ้ว "ก่อนไปชิซุกะไม่ได้บอกเธอไว้เหรอ? ทั้งที่ยัยนั่นเป็นห่วงเป็นใยเธอออกขนาดนั้น..."

อาจารย์ฮิราสึกะเป็นห่วงผมมากเหรอ?

อาจารย์คิริสึครับ ช่วยขยายความหน่อยได้มั้ย

"ฉันจะให้เบอร์ติดต่อของชิซุกะก็ได้ แต่ว่า... การสอบครั้งหน้า ฮิกิกายะคุง เธอต้องสอบวิชาคณิตศาสตร์ให้ผ่าน" อาจารย์คิริสึคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นเงื่อนไข

"หา? อะไรนะครับ?"

หน้าของฮิกิกายะเหี่ยวลงทันที

อาจารย์คิริสึพูดเสียงเรียบ "ทำไม่ได้เหรอ? งั้นฉันก็ไม่ให้ ถ้าแม้แต่วิชาคณิตศาสตร์ยังสอบไม่ผ่าน เธอจะมีหน้าไปเจอครูเก่าได้ยังไง?!"

เจอการสั่งสอนเชิงวิพากษ์วิจารณ์ของอาจารย์คิริสึเข้าไป ฮิกิกายะได้แต่ถอนหายใจ "เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับอาจารย์คิริสึ"

"ใกล้จะเริ่มคาบเรียนแล้ว รีบกลับไปซะ"

"...ครับ"

ฮิกิกายะถอนหายใจอย่างหดหู่ ขณะที่กำลังจะหันหลังเดินออกไป หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอแล็ปท็อปของอาจารย์คิริสึโดยบังเอิญ

คีย์บอร์ดแปะสติ๊กเกอร์สาวน้อยสไตล์โอตาคุ และวอลเปเปอร์หน้าจอเป็นรูปอัศวินสาวผู้เคียดแค้นถือดาบใหญ่ เผยแผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่า (Eula)

บ้าน่า?

อาจารย์ครับ อย่าบอกนะว่าอาจารย์ก็เล่น Genshin Impact เหมือนกัน?

หัวใจฮิกิกายะเต้นรัวด้วยความตกตะลึง

หรือว่าอาจารย์คิริสึจะเป็นสาวโอตาคุ?!

แน่นอนว่าตอนนี้เขาไม่กล้ากระโตกกระตาก หลังจากแอบมองแวบเดียว เขาก็รีบลาอาจารย์คิริสึแล้วเดินออกจากห้องพักครูไป

"..."

ในขณะเดียวกัน หลังจากฮิกิกายะออกไปแล้ว อาจารย์คิริสึก็เผลอเอามือแตะที่ขาอ่อนตรงจุดที่ฮิกิกายะเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว

บอกตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายสัมผัสขาอ่อน

แถมเด็กผู้ชายคนนั้นยังเป็นลูกศิษย์ของเธอเอง ไม่รู้ทำไม เธอถึงมีความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจ...

อีกด้านหนึ่ง ห้องเรียน 3-J

[ติ๊ง! ภายใต้ผลของการ์ดบังคับสานสัมพันธ์ ฮิกิกายะ ฮาจิมัน เผลอสัมผัส 'ขาอ่อน' ของคิริสึ มาฟุยุโดยไม่รู้ตัว แต้มระบบ +100]

[ค่าความชอบของฮิกิกายะ ฮาจิมันที่มีต่อคิริสึ มาฟุยุ: 59/100]

"โอ๊ะ เป้าหมายการพิชิตคนใหม่เหรอ?"

ยูกิโนชิตะที่นั่งอยู่ตรง 'ที่นั่งราชา' (หลังห้องริมหน้าต่าง) กระพริบตาด้วยความประหลาดใจ

เมื่อช่วงพักเบรกเมื่อกี้ เธอเพิ่งใช้การ์ดบังคับสานสัมพันธ์ไปอีกใบ

และครั้งนี้ แต้มที่ได้จากการบังคับสานสัมพันธ์แค่ครั้งเดียว กลับได้เยอะกว่ารุ่นพี่คาสึมิโอกะซะอีก!

แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนั้น

ประเด็นคือ... ค่าความชอบเริ่มต้นของฮิกิกายะที่มีต่อผู้หญิงคนนี้สูงถึง 59 เลยเหรอ??

ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย?

คิริสึ มาฟุยุ เธอเป็นใครกันแน่?

ทำไมถึงทำให้ฮิกิกายะของฉันมีความชอบสูงขนาดนี้ได้?

ขนาดยุยฮามะที่รู้จักกันมาเป็นปียังได้แค่ 67 เองนะ!

ยูกิโนชิตะขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำกับตัวเอง "หืม? คิริสึ... เอ๊ะ แปลกแฮะ นามสกุลนี้คุ้นๆ..."

"คิริสึ มาฟุยุ? อาจารย์คิริสึ?!"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที สีหน้าของยูกิโนชิตะก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ครูประจำชั้นห้อง 3-B?!

ซวยแล้ว!

ฉันบังคับให้ฮิกิกายะคุงไปจับขาอ่อนครูประจำชั้นตัวเองเนี่ยนะ?

เป็นไปได้ยังไง??

ยูกิโนชิตะรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

ไม่รู้ป่านนี้ฮิกิกายะจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง หวังว่าเขาจะปลอดภัยนะ

ยูกิโนชิตะสูดหายใจลึก แล้วถามระบบอย่างหงุดหงิด "ครูบาอาจารย์ก็นับเป็นเป้าหมายการพิชิตด้วยเหรอ?"

[ใช่ครับ คิริสึ มาฟุยุมีค่าสถานะส่วนบุคคลสูงมาก หากฮิกิกายะ ฮาจิมันมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ โฮสต์จะได้รับแต้มระบบมหาศาล แนะนำอย่างยิ่งให้ส่งฮิกิกายะ ฮาจิมันขึ้นเตียงอาจารย์คิริสึครับ]

ยูกิโนชิตะพูดอย่างเอือมระอา "ไอ้ระบบลามก ในสังคมนี้น่ะ ความสัมพันธ์ชู้สาวระหว่างครูกับนักเรียนเป็นเรื่องต้องห้ามย่ะ เรื่องแบบนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก!"

ไม่ต้องสงสัยเลย ความสัมพันธ์ที่เกินเลยย่อมไม่อนุญาตเด็ดขาด!

แต่ว่า... ยังไงอาจารย์คิริสึก็เป็นครูประจำชั้นของฮิกิกายะ

ในฐานะแฟนสาว เธอย่อมหวังให้แฟนหนุ่มมีความสัมพันธ์อันดีกับครูประจำชั้น เพราะความสัมพันธ์ครู-ศิษย์ที่ดีจะส่งผลดีต่อการเรียนในอนาคตของฮิกิกายะ

ดังนั้น ถ้ามีโอกาส การสานสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ กับอาจารย์ก็ยังจำเป็นอยู่ แถมเธอยังได้แต้มมาฟรีๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

อืม ประเด็นหลักยังคงเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างครูกับศิษย์ เรื่องนี้สำคัญมาก

ยูกิโนชิตะปลอบใจตัวเองในใจ...