339 คุณนายพันธนาการ, เซี่ยเหวินลี่ตื่นเต้น

339 คุณนายพันธนาการ, เซี่ยเหวินลี่ตื่นเต้น

ถนนกว้างขึ้น ทางลาดคอนกรีตถูกแทนที่ด้วยแนวต้นไม้เขียวชอุ่ม ต้นการบูร ต้นมะขามป้อม แซมด้วยดอกไม้เหลือง สร้างอุโมงค์ต้นไม้

เนินหญ้าเขียวขจีทอดยาวเหมือนภูเขา รถเข้าแถวรอหน้าด่านเก็บเงิน ป้ายโลหะสีขาวเขียนว่า 'เมืองเหลียนฮวายินดีต้อนรับ'

ซูหมิงผ่านด่านเก็บเงิน ขับเข้าตัวเมือง มุ่งหน้าหมู่บ้าน Xinhua Limin

หมู่บ้านคุ้นเคย ผู้คนคุ้นหน้า พอขับรถเข้ามา ก็เจอป้าๆ หน่วยข่าวกรองนั่งจับกลุ่มที่ลานเล็ก

ป้าหลี่กับป้าหวังเป็นแกนนำ เม้าท์แตกน้ำลายกระเด็น คนอื่นคอยเสริม กินเมล็ดแตงโมลูกอมไปพลาง

ตอนนั้น คุณนายใส่เดรสเกาะอกสีเหลืองเดินบิดก้นผ่านมา หน้าอกขาวผ่องโผล่พ้นชุดเกือบครึ่ง

สวมเสื้อคลุมไหมพรมที่มีขนปุยสีขาวที่ไหล่ เอวคอดก้นงอน

กระโปรงรัดรูปเน้นสัดส่วน เห็นรอยสายรัดสามเส้นที่ชวนจินตนาการ

ป้าหลี่ชะงักมือที่กำเมล็ดแตงโม มองตามคุณนายตาไม่กระพริบ แล้วหันไปเม้าท์ต่อ

ไม่ต้องเดา ชื่อเสียงคุณนายคนนี้ในหมู่บ้านคงป่นปี้

ซูหมิงกะจะขับผ่านไปเงียบๆ แต่ป้าหลี่โบกมือเรียก จำใจจอดรถลดกระจก: "ป้าหลี่"

"อ้าว!"

ป้าหลี่กวาดตามองเบาะหลัง ไม่เห็นของฝาก แต่ยังยิ้มร่า: "เสี่ยวหมิง เพิ่งกลับไปไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง?"

"ปกติปีใหม่ยังไม่ค่อยเห็นหน้า เดี๋ยวนี้ติดบ้านนะเรา?"

ซูหมิงยิ้ม: "กะจะมารับพ่อแม่ไปเที่ยวเซินเจิ้นสักหน่อยครับ เลยรีบกลับมา"

"รับพ่อแม่ไปเที่ยวเซินเจิ้น?"

ป้าหลี่ตาเป็นประกาย หันไปบอกป้าหวัง: "พี่หวัง ดูสิเสี่ยวหมิงกตัญญูขนาดไหน จะรับพ่อแม่ไปเสพสุข"

ป้าหวังพยักหน้าเห็นด้วย: "นั่นสิ เสี่ยวหมิงโตแล้ว เหล่าซูกับเสี่ยวเซี่ยโชคดีจัง จะได้สบายแล้ว"

ซูหมิงยิ้มให้ป้าหวัง: "ป้าหวัง เสี่ยวหลี่ทำงานปักกิ่งไม่ใช่เหรอครับ ไว้วันหลังให้เขาพาป้าไปเที่ยวปักกิ่งบ้างสิ"

"โอ๊ย งานมันยุ่ง ปีนึงกลับมาไม่กี่ครั้ง คราวก่อนกลับมาตรุษจีน วันที่สองโดนเรียกตัวกลับแล้ว คงยาก"

ซูหมิงพยักหน้า: "งานยุ่งแปลว่าดีครับ หาเงินนี่นา ป้าหวังอย่าคิดมาก เสี่ยวหลี่ส่งเงินให้ประจำ อยากไปเที่ยวก็ไปเองเลยสิครับ"

ป้าหวังยิ้ม: "เฮะๆ ก็จริง"

จากนั้น ป้าหลี่ถาม: "เสี่ยวหมิง พ่อแม่เธอยังเปิดร้านอยู่นะ ถ้าไปร้านใครจะดูล่ะ?"

ซูหมิงชะงัก ลืมไปว่าที่บ้านมีโรงงานเฟอร์นิเจอร์กับร้านหวย โรงงานน้าดูให้ แต่ร้านหวยพ่อแม่ดูเอง

เขาไม่ซีเรียส ปิดร้านไม่กี่วันเงินไม่หายไปไหน แต่พ่อแม่คงเสียดายรายได้

"ป้าหลี่ มีข้อเสนอไหมครับ?"

"ป้าจะมีอะไรล่ะ แต่ลองถามแม่เธอดู ถ้าขาดคน ป้าช่วยดูให้ได้นะ"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมลองคุยกับแม่ดู"

ซูหมิงหัวเราะ รู้ว่าป้าหลี่หวังผลประโยชน์ ให้ช่วยดูร้าน พ่อแม่กลับมาคงต้องมีของฝากติดไม้ติดมือให้

คุยเล่นสักพัก ซูหมิงขับรถไปจอดหน้าตึก ผ่านสวนเห็นลุงหลี่เล่นนก

คราวก่อนนกตัวนี้ก่อเรื่อง ทำลุงแกโดนหัวเราะเยาะแถมโดนซ้อม ไม่นึกว่าจะยังเลี้ยงอยู่

แต่คราวนี้ปากหวานขึ้นเยอะ

"ฮ่องเต้ ทรงพระเจริญ"

"ส่งซีเสนาบดีกลับตำหนัก"

"ข้าว่า ประทานอี้จ้างหง (โทษโบราณตีให้เลือดสาด) ให้เซียฉางไจ้เถอะ"

ดูท่าจะดูเจินหวนเยอะไปหน่อย

"ก๊อกๆๆ"

"ใครคะ?"

"แม่ ผมเอง"

"ลูกชาย?"

ประตูเปิดผัวะ เซี่ยเหวินลี่หน้าตื่นเต้น: "ไอ้ลูกคนนี้ จะกลับทำไมไม่บอกแม่ฮึ?"

"อยากเซอร์ไพรส์ไงแม่"

"ไปๆ เหนื่อยไหม เข้ามาก่อน"

ปากบ่นแต่ตายิ้ม เอารองเท้ามาให้เปลี่ยน ลากลูกชายไปนั่งโซฟา

"ขับรถมาเหรอ? กินข้าวยัง?"

"ถ้ายัง เดี๋ยวแม่ลงไปซื้อกับข้าวมาทำให้"

"กินแล้วแม่ ไม่ต้องลำบาก"

ซูหมิงถามหาพ่อ: "พ่อล่ะ?"

"อยู่ร้านหวยสิ ช่วงนี้โรงงานไม่ยุ่ง พ่อแกอยู่เฉยไม่ได้ เลยไปเฝ้าร้าน"

"โทรหาพ่อทีแม่ ปิดร้านสักสองสามวัน พรุ่งนี้ไปเซินเจิ้นกัน"

"ไปเซินเจิ้นทำไม?"

เซี่ยเหวินลี่รินน้ำ บ่นอุบอิบ: "แม่ไม่อยากไปหรอก ของแพงจะตาย กินอยู่ก็เปลือง"

ซูหมิงนวดขมับ: "โธ่แม่ บอกกี่ครั้งแล้ว ลูกแม่รวยแล้ว อยากใช้เงินยังไงก็ใช้ไปเถอะ ชาตินี้ใช้ไม่หมดหรอก"

"จ้ะๆ แม่แค่ประหยัดจนชิน ดื่มน้ำก่อน เย็นนี้แม่ทำซี่โครงหมูให้กิน"

เซี่ยเหวินลี่ยิ้ม ส่งน้ำให้ ถามต่อ: "สรุปไปทำไม พูดจาไม่มีหัวไม่มีหาง"

ซูหมิงวางแก้ว ยิ้มกรุ้มกริ่ม: "ทายสิ?"

เซี่ยเหวินลี่ค้อน: "แม่ไม่ใช่เด็กนะ ให้ทายอยู่ได้ บอกมาเร็วๆ"

"เหยียนเหยียนท้องแล้ว"

"ท้องแล้ว!"

เซี่ยเหวินลี่กรีดร้อง เด้งตัวจากโซฟา มือสั่นระริก ภาพหลานตัวน้อยลอยมาในหัว

"คือ... แฟนคนนั้นน่ะเหรอ? กู้ซินเหยียน?"

"อือ"

เซี่ยเหวินลี่คว้ามือซูหมิง รัวคำถาม: "จริงเหรอ? กี่เดือนแล้ว? ผลตรวจเป็นไง?"

"จริงครับ เดือนกว่าแล้ว ทารกแข็งแรงดี หมอบอกแค่บำรุงร่างกายก็พอ"

"ฉันจะได้เป็นย่าคนแล้ว?"

ข่าวดีกะทันหันทำเอาเซี่ยเหวินลี่ทำตัวไม่ถูก หมุนตัวไปมา แล้วคว้าโทรศัพท์

"ตาแก่ กลับบ้านเดี๋ยวนี้!"

"ช่างหัวร้าน รีบปิดประตู ลูกสะใภ้แกท้องแล้ว!"