บทที่ 50 - โชคดี

บทที่ 50 - โชคดี

โรงพยาบาลประชาชนเมืองลู่

อวี๋จิ้นเดินออกจากโถงโรงพยาบาล ลมร้อนระอุของฤดูร้อนพัดปะทะใบหน้า

ปัญหาสุขภาพของสองผู้เฒ่าได้รับการแก้ไข อวี๋จิ้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องเฝ้าไข้อยู่ที่ห้องพักฟื้นอีกต่อไป

ในขณะเดียวกัน

อิ๋นเหยาก็ตกปากรับคำเรื่องที่เขาอยากจะไปจัดการโรงงานเคมี

อวี๋จิ้นไม่สงสัยในความสามารถของเธอ

แต่นั่นก็หมายความว่า เขาเผลอกินข้าวนิ่มคำโตเข้าไปอีกแล้วอย่างน่าไม่อาย

อวี๋จิ้นส่ายหัว เลิกคิดฟุ้งซ่าน

เขาวางแผนว่าจะแวะไปดูอวี๋เชินที่มหาวิทยาลัยลู่โจวก่อน แล้วค่อยกลับบ้านไปจัดการหมวกกันน็อคที่ตาเฒ่าอวี๋ได้รับมา

ถือโอกาสกินผลึกพลังงานที่ได้จากโรงพยาบาลวันนี้ให้หมด เผื่อจะมีลุ้นทะลวงระดับเจ็ด

ที่ไปหาอวี๋เชิน เพราะสองวันก่อนเขาโอนเงินให้เจ้านั่นไปสองหมื่น

แต่วันรุ่งขึ้น อวี๋เชินดันโอนกลับมาห้าหมื่น

ไปๆ มาๆ อวี๋จิ้นกำไรสามหมื่นเฉย!

เขาไม่วางใจ แต่โทรหาเจ้านั่นก็ไม่รับสาย กลับมาเมืองลู่รอบนี้เลยจะแวะไปดูสักหน่อย กลัวน้องชายจะหลงผิดเดินทางผิด

ยังไงซะ สำหรับเด็กปีหนึ่ง เงินสามหมื่นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ

"จะไปไหน?"

หน้าโรงพยาบาล

อิ๋นเหยาที่มีบอดี้การ์ดกางร่มให้ ด้านหลังมีผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการยืนส่ง หันมาถามอวี๋จิ้น

"มหาลัยลู่"

"ทำไม?"

"จะตามเป็นเงาอีกเหรอ?"

อวี๋จิ้นควักมือถือออกมาเรียกแกร็บ ปากก็ตอบส่งๆ ไป

"ไปหาน้องชายเหรอ?"

สิ้นคำถาม

นิ้วที่กำลังกดเรียกรถของอวี๋จิ้นชะงักกึก

เขาหรี่ตาลง มองไปที่อิ๋นเหยา "เธอสืบเรื่องฉัน?"

เขาแค่บอกผ่านๆ ว่าจะไปมหาลัยลู่ อิ๋นเหยาก็เดาได้ทันทีว่าจะไปหาอวี๋เชิน

ถ้าจะบอกว่าอิ๋นเหยาไม่เคยสืบประวัติเขา อวี๋จิ้นไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"ปะ เปล่านะ..."

อิ๋นเหยากัดริมฝีปาก

"เหอะ—"

อวี๋จิ้นรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ

แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าด้วยเบื้องหลังของอิ๋นเหยา แค่เอ่ยปากคำเดียว ข้อมูลทั้งหมดของเขาก็คงถูกวางกองตรงหน้า

แถม

ตั้งแต่ที่เธอเป็นฝ่ายเข้าหาเขาตั้งแต่วันเข้าชมรมเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอก็คงสืบประวัติเขามาอย่างละเอียดแล้ว

แต่...

ความรู้สึกโดนสืบประวัตินี่ มันน่าหงุดหงิดชะมัด!

อีกอย่าง—

ปกติมีแต่เขาไปสืบคนอื่น การโดนคนอื่นสืบนี่มันหมายความว่ายังไง?

"ระวังฉันจะสืบเธอชุดใหญ่บ้างนะ!"

อวี๋จิ้นจ้องอิ๋นเหยา ทิ้งคำขู่ไว้หนึ่งประโยค แล้วขึ้นรถจากไป

อิ๋นเหยายืนนิ่งอยู่กับที่ อึ้งไปพักใหญ่

"สืบ... ชุดใหญ่?"

...

...

มหาวิทยาลัยลู่โจว

ตอนอวี๋จิ้นไปถึง เป็นช่วงพักเที่ยงพอดี

ในมหาลัยมีนักศึกษาเดินขวักไขว่ แต่แทบทุกคนต้องหันมามองทางอวี๋จิ้น

สาเหตุไม่มีอะไรมาก

ด้านหลังอวี๋จิ้นมีอิ๋นเหยาเดินตามต้อยๆ

เธอตามมาเพื่อขอโทษเรื่องที่ถือวิสาสะสืบประวัติอวี๋จิ้นเมื่อครู่

และด้านหลังอิ๋นเหยา ก็มีอธิการบดี รองอธิการบดี ผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ... และคณาจารย์อีกโขยงหนึ่งเดินตาม

เที่ยงวันเดือนกันยายน แดดเปรี้ยง ร้อนตับแตก

แต่ทว่า

บรรดาบิ๊กๆ ของมหาลัยลู่เหล่านี้ กลับใส่สูทผูกไทเต็มยศ ยิ้มแย้มเดินตามหลังอิ๋นเหยาไม่ห่าง

ภาพเหตุการณ์นี้ ทั้งดูประหลาดและพิลึกพิลั่น

"ท่านประธาน..."

อิ๋นเหยาเห็นอวี๋จิ้นไม่ยอมคุยด้วยสักที ก็เริ่มร้อนใจ

เธอรู้ตัวว่าเมื่อกี้หลุดปากเรื่อง 'ไปหาน้องชาย' ทำให้ความแตกเรื่องสืบประวัติอวี๋จิ้นจนเขาไม่พอใจ

ด้วยเหตุนี้

เธอถึงได้หน้าด้าน นอกจากจะตามมาถึงมหาลัยลู่แล้ว ยังยอมรับบทเป็นเงาตามตัวอีกรอบ

เบื้องหลังเธออาจจะยิ่งใหญ่ แต่...

อีกสามวัน ทุกอย่างก็จะกลายเป็นความว่างเปล่า!

พอไปถึงโลกแดนร้าง สิ่งที่เธอมีในตอนนี้จะไร้ค่าทันที มีเพียงอวี๋จิ้น ว่าที่เจ้าเมืองรุ่งอรุณระดับเก้าเท่านั้น ที่จะเป็นที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ!

เพราะเหตุนี้

วินาทีนี้ที่เห็นอวี๋จิ้นโกรธ ในส่วนลึกของใจอิ๋นเหยาไม่มีความรู้สึกขุ่นเคืองที่โดนหมางเมินเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"สำนึกผิดแล้ว?"

อวี๋จิ้นไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร เห็นอิ๋นเหยาลงทุนทำขนาดนี้ ก็เลยหาทางลงให้

"อื้อๆ!"

อิ๋นเหยาพยักหน้ารัวๆ

ด้านหลังเธอ อธิการบดี รองอธิการบดี และเหล่าศาสตราจารย์ต่างมองหน้ากัน รูม่านตาสั่นระริก พร้อมกับยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัว

"จะว่าไป..."

"เธอไปไหนต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ตลอดเลยเหรอ?"

อวี๋จิ้นหยุดเดิน มองฝูงชนกลุ่มใหญ่ด้านหลังอิ๋นเหยา

ตอนอยู่โรงพยาบาลก็ทีนึงแล้ว ไม่นึกว่ามาถึงมหาลัยลู่ก็ยังเป็นแบบนี้อีก

ถ้าไม่บอก อวี๋จิ้นคงนึกว่าเมืองลู่นี่บ้านอิ๋นเหยาเป็นเจ้าของสัมปทานไปแล้ว

"ฉันไม่ได้แจ้งพวกเขานะ พวกเขาออกมาต้อนรับกันเอง..."

"สงสัยคุณปู่รู้ว่าฉันจะมากับนาย ท่านคงโทรมาบอกล่วงหน้า..."

อิ๋นเหยาตอบเสียงอ่อย

"โอเค"

พอได้ยินคำว่า 'คุณปู่' จากปากอิ๋นเหยา อวี๋จิ้นก็เข้าใจทันที

"งั้น..."

"ให้พวกเขาช่วยหน่อยไหม?"

"เวลาพักเที่ยงแบบนี้ จะหาคนคนเดียวในมหาลัยคงเสียเวลาแย่..."

อิ๋นเหยาเสนอตัว

อวี๋จิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าตกลง

ตอนบ่ายเขายังต้องไปกินผลึกอัพเกรด จะมาเสียเวลากับการเยี่ยมอวี๋เชินมากไม่ได้

...

ห้านาทีต่อมา

"นักศึกษาอวี๋เชิน นักศึกษาอวี๋เชิน!"

"นักศึกษาอวี๋เชิน ชั้นปีที่หนึ่ง คณะบริหารธุรกิจ ห้อง 2!"

"พี่ชายของคุณมาหา พี่ชายของคุณมาหา..."

เสียงอธิการบดีดังผ่านลำโพงกระจายเสียงของมหาลัยลู่

เสียงประกาศดังไปทุกซอกทุกมุมของมหาลัย นักศึกษาที่ได้ยินเนื้อหาประกาศต่างเบิกตากว้าง ทำหน้าเหมือนเห็นผี

"เดี๋ยวนะ!"

"อวี๋เชินนี่ลูกเต้าเหล่าใคร?"

"พี่ชายมาหา ถึงขั้นท่านอธิการต้องมาประกาศตามหาเองเลยเหรอ!?"

...

สิบนาทีต่อมา

หอพักชาย มหาวิทยาลัยลู่โจว

ก๊อก ก๊อก—

เสียงเคาะประตู

"ใครวะ?"

รูมเมทของอวี๋เชินที่กำลังนอนกลางวันขยี้ตา ขานรับ

ก๊อก ก๊อก—!

เสียงเคาะประตูดังถี่ขึ้น

รูมเมทของอวี๋เชินขมวดคิ้ว ใส่เสื้อยืด ปีนลงจากเตียง

ในห้องตอนนี้มีแค่เขากับอวี๋เชิน เขานอนอยู่ ส่วนอวี๋เชินใส่หมวกกันน็อคเล่นเกม 《Wasteland》 อยู่

วันหนึ่งกับอีกหนึ่งคืนแล้ว นอกจากกินข้าวนอนหลับ เขาไม่เห็นอวี๋เชินถอดหมวกเลย

"เคาะทำไมตอนเที่ยงๆ วะ รำคาญเว้ย!"

รูมเมทเพิ่งตื่น ยังฟังประกาศไม่ชัด เดินบ่นงึมงำไปที่ประตู

แกร๊ก—

ประตูเปิดออก

รูมเมทอวี๋เชินยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"อะ อธิการบดี?"

"ระ รองอธิการบดี?"

"ผอ.ฝ่ายวิชาการ อาจารย์ที่ปรึกษา..."

แค่พริบตาเดียว

สายตาของรูมเมทก็ใสแจ๋วหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง!

"สวัสดีนักศึกษา"

"อวี๋เชินอยู่ในห้องไหม?"

อธิการบดีถามด้วยรอยยิ้ม

เอื๊อก—

นักศึกษาหนุ่มกลืนน้ำลาย ขยับตัวหลบ เผยให้เห็นอวี๋เชินที่ถูกตัวเขาบังอยู่เมื่อครู่

อวี๋เชินกำลังเอนตัวอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง สวมหมวกกันน็อค เงียบกริบ

"นักศึกษาอวี๋เชิน?"

"พี่ชายเธอมาหาแน่ะ!"

อธิการบดีส่งเสียงเรียกอวี๋เชินด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองสุดๆ

เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกเหมือนเลือดไหลย้อนกลับ สมองหยุดทำงาน

แต่...

อวี๋เชินไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

"เอ่อ คือว่า..."

"มันเล่นเกมอยู่ครับ ต้องปลุกไหมครับ?"

รูมเมทเห็นดังนั้น เลยรวบรวมความกล้าถามออกไป

แต่แล้วเขาก็พบว่า—

อธิการบดีไม่พูด มองไปที่อิ๋นเหยา

อิ๋นเหยาไม่พูด ยืนนิ่งอยู่กับที่

เธอจ้องมองอวี๋เชินที่สวมหมวกกันน็อคเขม็ง ใบหน้าสวยฉายแววตกตะลึง

หลังตกตะลึง เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ รูม่านตาก็หดเกร็ง ใบหน้าซีดเผือด

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้..."

ในใจอิ๋นเหยา ตอนนี้คลื่นลมกำลังโหมกระหน่ำ

อีกด้านหนึ่ง

อวี๋จิ้นไม่ได้สังเกตความผิดปกติของอิ๋นเหยา เขากำลังจ้องมองข้อความไม่กี่บรรทัดที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉพาะเขาด้วยความสนใจ

【อวี๋เชิน】

【ระดับ: ระดับสอง (ถูกผนึก)】

【คำวิจารณ์: ผู้วิวัฒนาการที่ตื่นรู้ด้วยความโชคดีใน 《Wasteland》 คุณสมบัติคือ 'โชคดี' รักเกมแต่รักพ่อแม่พี่น้องมากกว่า】

[จบแล้ว]