บทที่ 48 - เหตุผล

บทที่ 48 - เหตุผล

"รุ่นพี่อิ๋นมาได้ยังไงครับ?"

ตึกผู้ป่วยใน

หน้าห้อง 308

อวี๋จิ้นมองอิ๋นเหยาที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วได้แต่ส่ายหัว

ก่อนจะได้ยินประโยคสุดท้ายจากตาเฒ่าอวี๋ เขานึกว่าหมอบังเอิญไปเจอว่าพ่อฟื้นตัวเร็วผิดปกติ เลยจะจับไปสังเกตอาการเพื่อวิจัย

ที่ไหนได้...

เข้าใจผิดไปเอง

ถ้าเป็นอิ๋นเหยา อวี๋จิ้นก็ไม่แปลกใจเลยที่จะมีผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ และผู้เชี่ยวชาญมายืนกันเต็มห้อง

"ฉันอยากจะมาปรึกษาเรื่องบางอย่างกับนาย แต่ไปถึงลานจอดรถที่เทียนหูถึงรู้ว่านายกลับเมืองลู่มาตั้งแต่เช้าตรู่ พอดีวันนี้ฉันไม่มีโปรแกรมอะไร ก็เลยตามมาน่ะ"

อิ๋นเหยาหลุบตาลงต่ำ น้ำเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว

ความจริงเธอก็ไม่ได้อยากให้มันเอิกเกริกขนาดนี้

แต่เท้าหน้าเธอเพิ่งจะก้าวถึงประตูโรงพยาบาลเมืองลู่ เท้าหลังพวกผู้อำนวยการรองผู้อำนวยการก็ออกมาต้อนรับกันสลอน

พอผู้อำนวยการได้ยินว่าอิ๋นเหยามาหาเพื่อน และพ่อบุญธรรมของเพื่อนป่วยนอนโรงพยาบาลอยู่ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาผู้บริหารทั้งหมดแห่มาที่ห้องพักฟื้นทันที

พอมาถึง ก็สั่งการใหญ่โต จะอัพเกรดห้องพักให้เป็นระดับวีไอพีพิเศษให้ได้

ตาเฒ่าอวี๋แน่นอนว่าไม่ยอม

ส่วนผู้อำนวยการก็อยากจะเอาหน้า

เลยกลายเป็นที่มาของโทรศัพท์ที่อวี๋จิ้นได้รับ

"เจ้าจิ้น?"

เสียงเรียกของตาเฒ่าอวี๋ดังมาจากในห้อง ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่

"มันยังไงกันแน่?"

ตาเฒ่าอวี๋มึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปมีหน้ามีตาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงขั้นทำให้ผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการต้องมาด้วยตัวเอง แถมตอนนี้ยังลงมือจะเข็นเตียงให้แกเองอีก...

แล้วยังมีแม่หนูหน้าตาสะสวยเหมือนดาราคนนั้น ปกติเห็นแต่ในทีวี ตอนนี้มายืนคุยหัวร่อต่อกระซิกกับลูกชายแกตัวเป็นๆ

แถมยัง...

ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะเป็นรองอยู่นิดๆ ท่าทีดูเกรงใจลูกชายแกชอบกล

อวี๋จิ้นมองอิ๋นเหยาที่ก้มหน้าอยู่ แล้วหันไปมองตาเฒ่าอวี๋กับเฉาฟางที่จ้องเขาเขม็ง

ฟู่—

เขาถอนหายใจ ตัดสินใจพาอิ๋นเหยาเดินเข้าไปในห้อง

"พ่อ แม่ นี่รุ่นพี่ที่มหาลัยครับ อิ๋นเหยา"

ไหนๆ อิ๋นเหยาก็มาแล้ว และเรื่องอัพเกรดห้องพักก็ถือเป็นความหวังดี อวี๋จิ้นเลยแนะนำเธอให้พ่อแม่รู้จัก

"สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า"

"หนูชื่ออิ๋นเหยาค่ะ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของอวี๋จิ้น"

สิ่งที่ทำให้อวี๋จิ้นแปลกใจก็คือ

อิ๋นเหยากลับเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน

แถม—

ตอนพูดประโยคนี้ เธอยังจงใจเดินไปที่ข้างเตียง ก้มหัวเล็กน้อย ท่าทีนอบน้อมสุดๆ

ภาพที่เห็น

ทำเอาผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการอีกสองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการไขน็อตเตียง เตรียมจะเข็นเตียง ถึงกับอ้าปากค้าง

ทั้งสามมองหน้ากัน ในแววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"อ้า... อ้า..."

"จะ จ้ะ สวัสดีจ้ะแม่หนู!"

ตาเฒ่าอวี๋ก็นึกไม่ถึงว่าแม่หนูหน้าตาสวยระดับดาราคนนี้จะว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ รีบรับคำทันที

ข้างเตียง

เฉาฟางมองอวี๋จิ้นสลับกับมองอิ๋นเหยา แววตาฉายแววดีใจภูมิใจ แต่ก็แฝงความกังวลลึกๆ

แม้แกจะเรียนมาน้อย อ่านหนังสือไม่ออกกี่ตัว แต่สายตาแกยังดีอยู่

แม่หนูคนนี้ ดูยังไงก็มีชาติตระกูลสูงส่ง

ส่วนบ้านแก...

ถึงจะไม่ยากจนข้นแค้น แต่ก็เป็นแค่ครอบครัวชาวบ้านธรรมดาๆ เท่านั้น

คนรุ่นเฉาฟาง ความคิดเรื่อง 'กิ่งทองใบหยก' ยังฝังรากลึก

อีกด้านหนึ่ง

อวี๋จิ้นไม่รู้หรอกว่าแค่เขาพาอิ๋นเหยามาให้เห็นหน้า เฉาฟางจะคิดไปไกลถึงขั้น 'ฐานะไม่สมกันชีวิตคู่จะไปไม่รอด' แล้ว

เขามองดูผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการที่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างทุลักทุเล แล้วพูดเสียงเรียบ: "ห้องพักไม่ต้องอัพเกรดหรอกครับ อยู่ตรงนี้ก็ดีแล้ว"

ตาเฒ่าอวี๋ถูกเขาใช้ 'แสงแห่งการชำระล้าง' รักษาจนหายดีแล้ว ขืนย้ายไปห้องวีไอพี โดนตรวจร่างกายละเอียด เดี๋ยวจะเจอความผิดปกติเข้า

"ได้"

อิ๋นเหยาได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ

"พวกคุณออกไปก่อนเถอะ"

สิ้นเสียง

ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ รวมถึงผู้เชี่ยวชาญที่ยืนกันเต็มห้อง ก็ทยอยเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง

ก่อนไป ยังไม่ลืมช่วยปิดประตูห้องให้อย่างเบามือ

ฉากนี้อยู่ในสายตาของตาเฒ่าอวี๋และเฉาฟาง ทำเอาสองผู้เฒ่าตกใจจนหัวใจแทบวายอีกรอบ

"ไม่ธรรมดา!"

ตาเฒ่าอวี๋ตกใจปนตื่นเต้น

แกนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าลูกชายจะเก่งกล้าสามารถขนาดนี้ คว้าหัวใจนางฟ้าที่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาได้!

ส่วนทางด้านเฉาฟาง

ความกังวลในแววตา ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

"นั่งสิ นั่งสิลูก"

"มาไกลๆ ถือว่าเป็นแขก เดี๋ยวป้าปอกผลไม้ให้กินนะ"

เฉาฟางแม้จะกังวลแต่มือไม้ก็ว่องไว หยิบแอปเปิ้ลสองลูกมาจากกระเช้าข้างๆ

แต่ตอนหยิบแอปเปิ้ล เฉาฟางชะงักไปนิดหน่อย เพราะเพิ่งนึกได้ว่ากระเช้านี้เหมือนจะเป็นของที่อิ๋นเหยาหิ้วมาเอง...

...

...

ริมหน้าต่างห้องพักฟื้น

อวี๋จิ้นกับอิ๋นเหยายืนหันหน้าเข้าหากัน

ในมือทั้งคู่ถือแอปเปิ้ลที่ล้างสะอาดแล้วคนละลูก

"ว่ามา มีเรื่องอะไรจะปรึกษา?"

อวี๋จิ้นกัดแอปเปิ้ลกร้วมแล้วถาม

"สองวันนี้พอจะมีเวลาว่างไหม?"

อิ๋นเหยาจ้องอวี๋จิ้น น้ำเสียงจริงจัง

"..."

อวี๋จิ้นหยุดเคี้ยวแอปเปิ้ล

"จะนัดอีกแล้ว?"

อวี๋จิ้นทำหน้าแปลกๆ

"แค่ก—!"

ในห้องพัก

ตาเฒ่าอวี๋ที่กำลังกินน้ำอยู่ถึงกับสำลัก

เฉาฟางรีบตบหลังให้

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!"

"คุยกันไปเถอะ คุยกันตามสบาย พ่อไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!"

ตาเฒ่าอวี๋ไปไอไป ก็ยังไม่วายตะโกนบอกอวี๋จิ้น

"..."

"..."

ผ่านไปพักใหญ่

อวี๋จิ้นถึงเอ่ยปากอีกครั้ง: "สองวันนี้เวลาฉันค่อนข้างรัดตัว ตารางแน่นมาก"

ก็แหงล่ะ—

ก่อนที่อิ๋นเหยาจะโผล่มา เขายังนั่งคิดอยู่เลยว่าจะไปหาแต้มจากไหน จะปั๊มของรางวัลยังไง

ถ้าอิ๋นเหยามาชวนไปเล่นเกม 《Wasteland》 หรือทำกิจกรรมอะไรอีก เขาคงเจียดเวลาให้ไม่ได้จริงๆ

อิ๋นเหยาพูดขึ้น: "แค่กินข้าวเย็นมื้อเดียว ไม่เสียเวลามากหรอก"

"ข้าวเย็น?"

อวี๋จิ้นจ้องอิ๋นเหยา เห็นความจริงจังและเคร่งขรึมบนใบหน้าเธอ

"กับใคร?"

"ทางการมากไหม?"

อิ๋นเหยาตอบตามตรง: "คุณปู่ของฉัน"

"ปู่ของเธอ?"

อวี๋จิ้นได้ยินก็เลิกคิ้ว

เขาเคยเห็นใบสมัครเข้าชมรมของอิ๋นเหยา รู้ดีว่าปู่ของเธอเป็นใคร

อวี๋จิ้นครุ่นคิด

ตามหลักแล้ว ชาวบ้านตาดำๆ อย่างเขา เวลาได้รับคำเชิญแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอก

แต่...

เรามันยอดมนุษย์แล้วนะ อีกนิดก็จะเลิกกินเนื้อวัวได้แล้ว

ขืนยังยอมให้คนอื่นจูงจมูก ก็เสียชาติเกิดยอดมนุษย์แย่สิ

"เหตุผล"

อวี๋จิ้นมองเข้าไปในตาของอิ๋นเหยา น้ำเสียงจริงจัง

อิ๋นเหยาก็เงยหน้าขึ้น

สบตากัน

ร่างบางของอิ๋นเหยา สั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

ในส่วนลึกของจิตใจเธอ เกิดอารมณ์ที่เรียกว่า 'ความหวาดกลัว' ที่ห่างหายไปนาน!

ชั่ววินาทีนั้น

ผ่านดวงตาของอวี๋จิ้น เธอเหมือนได้เห็นเจ้าเมืองรุ่งอรุณระดับเก้าผู้ไร้เทียมทานแห่งแดนร้างในชาติก่อนอีกครั้ง...

ถึงขั้นที่ว่า

อิ๋นเหยาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น ราวกับมาจากผู้วิวัฒนาการระดับสูง!

"เอื๊อก—"

อิ๋นเหยากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ทาบทาม"

ผ่านไปนานสองนาน

อิ๋นเหยาถึงก้มหน้าเค้นสองคำนี้ออกมาจากไรฟัน

เธอไม่กล้าสบตาอวี๋จิ้นอีกแล้ว มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้ายอดมนุษย์ของจริง

อวี๋จิ้นกัดแอปเปิ้ลอีกคำ: "เล่ามาให้ละเอียด"

[จบแล้ว]