บทที่ 26 - พี่ชาย

บทที่ 26 - พี่ชาย

"เหล่าอวี๋ คืนนี้กลับหอไหม"

หลังจบการบรรยาย ที่หน้าประตูหอประชุม

เหล่าชุ่ยเห็นอวี๋จิ้นเดินแยกตัวไปทางประตูหน้ามหาลัย ก็ตะโกนถามไล่หลัง

อวี๋จิ้นไม่หันกลับมา เพียงแค่โบกมือให้

"ไม่กลับอีกแล้ว?"

"สองสามวันมานี้เหล่าอวี๋ไม่นอนหอเลย ทำตัวลึกลับชะมัด..."

เหล่าชุ่ยจ้องมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ห่างออกไปของอวี๋จิ้น พึมพำกับตัวเอง

"อาจจะไปเดตกับรุ่นพี่อิ๋นเหยาล่ะมั้ง"

อวี่เฟยพูดเสียงเบา

"อันนั้นไม่น่าใช่..."

พี่กั่งบ่นพึมพำ

เขาเจออิ๋นเหยาในเกม 'แดนร้าง' มากับตัว รู้ดีว่าตอนกลางคืนเธอสวมหมวกเล่นเกมอยู่ ไม่ได้อยู่กับอวี๋จิ้นแน่นอน

ทั้งสามคนยืนอยู่ที่เดิม มองดูแผ่นหลังของอวี๋จิ้นที่ค่อยๆ เลือนหายไป

แต่ทว่า...

ตุ้บ—!

จู่ๆ ก็มีก้อน 'อิฐ' หล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของอวี๋จิ้น

แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่เสียง 'อิฐ' กระแทกพื้นหนักๆ ก็ยังดังมาถึงหูพวกเขา

"เหล่าอวี๋!"

"ของตก!"

เหล่าชุ่ยตะเบ็งเสียงตะโกนบอก

อวี๋จิ้นก้มลงเก็บ 'อิฐ' ก้อนนั้นขึ้นมา แล้วโบกมือให้พวกเขาอีกครั้ง ก่อนจะหายลับไปจากสายตา

"เมื่อกี้เหล่าอวี๋ทำอะไรตกวะ"

"ทำไมดูเหลืองๆ อร่ามๆ ชอบกล?"

พี่กั่งตั้งข้อสงสัย

...

...

ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

ร้านทองโจวต้าเซิง

"สวัสดีครับคุณลูกค้า"

"ทางเราตรวจสอบแล้ว ท่านต้องการขายทองคำรูปพรรณ 99.99% น้ำหนักรวม 1,000 กรัมนะครับ"

"ราคารับซื้อของเราตอนนี้อยู่ที่ 713 หยวนต่อกรัม รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 713,000 หยวนครับ"

พนักงานยิ้มแย้มอย่างมืออาชีพและกระตือรือร้น ผายมือไปทางป้ายประกาศข้างเคาน์เตอร์

"แต่ต้องขอแจ้งให้ทราบครับ—"

"ตามกฎหมายว่าด้วยการจัดการธุรกรรมโลหะมีค่า การซื้อขายทองคำที่มีน้ำหนักเกิน 20 กรัมต่อครั้ง จำเป็นต้องลงทะเบียนด้วยบัตรประชาชนครับ"

อวี๋จิ้นพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ"

"ไม่ทราบว่าสะดวกรับเป็นเงินโอนเข้าบัญชีหรือเช็คดีครับ" พนักงานถามต่อขณะที่อวี๋จิ้นกำลังกรอกข้อมูล

"โอนเข้าบัญชีครับ" อวี๋จิ้นตอบ

"ได้ครับ จะมีค่าธรรมเนียมการโอนธนาคาร 0.3% นะครับ"

"ยอดเงินที่จะเข้าบัญชีจริงคือ 710,861 หยวนครับ"

สิบนาทีต่อมา

อวี๋จิ้นเดินออกจากร้านทองโจวต้าเซิง

ทองคำแท่งที่ซื้อมาจากร้านค้าแต้มหายไปแล้ว แทนที่ด้วยตัวเลขเย็นชาที่นอนนิ่งอยู่ในบัญชีธนาคาร

"7 แสน 1 หมื่น?"

อวี๋จิ้นรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า การหาเงินมันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่หว่า

ถ้าไม่มีดาบแห่งดามอคที่ชื่อว่า 'เกมอาจบุกรุกโลกความจริง' แขวนอยู่บนหัว ต่อให้เขาเป็น 'ยอดมนุษย์แฮปปี้' ไม่ได้ ก็ยังสามารถใช้วิธีไถระบบ รีดไถความมั่งคั่งจนเป็นอิสระทางการเงิน แล้วใช้ชีวิตแบบยอดมนุษย์แฮปปี้ได้อยู่ดี

"อย่างน้อยช่วงสั้นๆ นี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่ายอดมนุษย์จะไม่มีข้าวกินแล้ว"

ในโลกโซเชียลที่คนชอบโม้เรื่องรายได้หลักล้านหลักสิบล้าน เงินเจ็ดแสนอาจดูไม่เยอะ แต่สำหรับอวี๋จิ้นที่เป็นแค่นักศึกษาปีสาม นี่คือลาภก้อนโตชัดๆ

[โอนเงินผ่าน WeChat 50,000 หยวน]

อวี๋จิ้นจัดการคืนเงิน 5 หมื่นที่อิ๋นเหยาให้ยืมมาก่อนเป็นอันดับแรก

ถึงอีกฝ่ายจะบอกว่าไม่ต้องคืน แต่อวี๋จิ้นก็ไม่ได้คิดจะเกาะผู้หญิงกินจริงๆ

รออยู่สองนาที อิ๋นเหยาไม่กดรับ และไม่ได้ตอบกลับ

"สงสัยจะยุ่งอยู่มั้ง"

อวี๋จิ้นพึมพำ แล้วกดเข้ากลุ่มแชทที่ชื่อ 'ฉันกับการพนันไม่เผาผีกัน' ส่งซองอั่งเปา 200 หยวนรวดเดียว 3 ซอง

ไม่ได้ขี้เหนียว แต่ระบบมันให้ส่งได้สูงสุดแค่ซองละ 200

เหล่าชุ่ย: "?"

พี่กั่ง: "เกิดไรขึ้น?"

อวี่เฟย: "..."

อวี๋จิ้น: "รวยแล้ว ไม่ลืมเพื่อน"

ทั้งสามคนไม่พูดพร่ำทำเพลง พร้อมใจกันกดรับอั่งเปาคนละซองอย่างรู้กาลเทศะ

จากนั้น

สายตาของอวี๋จิ้นก็เลื่อนไปที่กลุ่มแชทชื่อ 'ครอบครัวชมรมอนุรักษ์ฯ'

คิดอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋จิ้นก็ส่งอั่งเปา 200 หยวนรัวๆ 5 ซองเข้ากลุ่ม

[อั่งเปาของคุณถูกกดรับหมดภายใน 30 วินาที!]

[อั่งเปาของคุณถูกกดรับหมดภายใน 30 วินาที!]

...

"ประธานโผล่มาแล้ว?"

"เชี่ย ประธานลงมือทั้งที ต้องมีทีเด็ด!"

"ประธานจงเจริญ ประธานป๋ามาก ประธานสุดยอด!"

"ฮ่าๆ ได้ค่าเน็ตคืนนี้แล้ว ขอบคุณครับท่านประธาน!"

"ชมรมอนุรักษ์ฯ จง~รัก~ภัก~ดี~!"

"ท่านประธาน จง~รัก~ภัก~ดี~!"

กลุ่มแชทคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

หลังไมค์ เหล่าถังส่งข้อความมาหาอวี๋จิ้น: "เหล่าอวี๋ ไปรวยมาจากไหนเนี่ย?"

อวี๋จิ้นไม่ได้ตอบ

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอโปร่งแสงของระบบตรงหน้า

"ได้ผลจริงๆ ด้วย..."

อวี๋จิ้นพึมพำ

บนหน้าจอปรากฏข้อความเด่นหรา—

[ในฐานะเจ้าเมืองรุ่งอรุณ คุณได้แสดงความใจกว้าง มอบทรัพยากรล้ำค่า 'ผลึกติดเชื้อระดับหนึ่ง200' ให้แก่ประชากร แต้มแดนร้าง +1000!]

[คุณได้รับทรัพยากร: ผลึกพลังงานระดับสี่1!]

[...]

ข้อความแจ้งเตือนแบบเดียวกันเรียงลงมา รวมทั้งหมด 5 ข้อความ

"ซู้ด—"

อวี๋จิ้นทำหน้าทึ่ง

เขาไปจับก้นเสือแทบตาย ยังได้ผลึกระดับสี่มาแค่ก้อนเดียว!

แต่ตอนนี้?

แค่แจกอั่งเปา 200 ก็ได้ผลึกระดับสี่มาฟรีๆ!

อวี๋จิ้นไม่เสียเวลาไปสงสัยว่าทำไมระบบถึงตีความเงิน 200 หยวนว่าเป็น 'ผลึกติดเชื้อระดับหนึ่ง200' เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 'ผลึกติดเชื้อ' คืออะไร

"แจก!"

อวี๋จิ้นมือไวใจเร็ว กดส่งอั่งเปาอีก 5 ซองรวด

ชั่วพริบตา

สมาชิกชมรมต่างสรรเสริญเยินยอ บอกต่อกันปากต่อปาก

คำว่า "จงรักภักดี" ดังก้องไม่ขาดสาย

[ค่าความภักดีของประชากรเพิ่มขึ้นอย่างมาก!]

ระบบแจ้งเตือน

"หมดแล้ว?"

อวี๋จิ้นขมวดคิ้ว

[การมอบทรัพยากรประเภทเดียวกันให้แก่ประชากร สามารถรับรางวัลได้สูงสุดเพียง 5 ครั้งเท่านั้น!]

เหมือนจะรู้ว่าอวี๋จิ้นสงสัย ระบบเลยขึ้นข้อความอธิบาย

"ก็ยังดีวะ"

อวี๋จิ้นรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่พอลองคิดดูก็พอรับได้

เมื่อเช้าตอนปั๊มของรางวัลที่สวนสัตว์ ระบบก็มีปฏิกิริยาคล้ายๆ แบบนี้

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ อวี๋จิ้นเริ่มจับทางกฎพื้นฐานของระบบได้แล้ว—

เหตุการณ์ประเภทเดียวกัน จะกระตุ้นให้เกิดรางวัลได้จำกัดจำนวนครั้ง

สรุปภาพรวม จ่ายเงินไป 2,000 หยวน ได้ผลึกพลังงานระดับสี่มา 5 ก้อน แถมแต้มแดนร้างอีก 5,000 แต้ม นี่มันกำไรเห็นๆ ไม่มีขาดทุน

เพราะทองแท่งมูลค่า 7 แสนกว่า ยังใช้แต้มแลกมาแค่ 500 แต้มเอง

"ทำธุระสำคัญบ้างดีกว่า"

อวี๋จิ้นเลิกแจกอั่งเปาในกลุ่มชมรม

เขากดเข้าไปที่แชทของคนที่เมมชื่อว่า 'น้องชาย'

[โอนเงิน 20,000 หยวน]

สามวินาทีต่อมา

โทรศัพท์ของอวี๋จิ้นก็ดังขึ้น

"เฮีย!"

"เฮียไปเกาะเศรษฐีนีที่ไหนมาเนี่ย?!"

เสียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่แตกหนุ่มดีดังลั่นออกมาจากลำโพงโทรศัพท์

"..."

อวี๋จิ้นกุมขมับ

ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมต้องมีภาพจำแบบนี้กันหมดวะ?

ถึงเขาจะหน้าตาดีไปหน่อย แต่การรวยทางลัดมันมีแค่ทางเกาะผู้หญิงกินหรือไง

"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า"

ปลายสาย เสียงเด็กหนุ่มหัวเราะร่า

"ใช้ประหยัดๆ หน่อย ได้ยินไหม"

อวี๋จิ้นทำเสียงดุเล็กน้อย

"รับทราบครับผม!"

"เฮียนี่พี่ชายบังเกิดเกล้าของผมจริงๆ!"

วางสายแล้ว อวี๋จิ้นก็เก็บมือถือ

ทองขายแล้ว เงินเข้าแล้ว แบ่งสมบัติแล้ว

"สถานีต่อไป ภูเขาล่างล่าง!"

คืนนี้ อวี๋จิ้นจะใช้หินปลุกธาตุเพื่อกระตุ้นธาตุที่สอง!

แถมด้วย...

เลื่อนระดับตัวเองให้เป็นระดับห้าหรือหกแบบชิลๆ!

การนอนกลางวันที่หอพักเมื่อบ่าย ทำให้เขาเลื่อนจากระดับสามขึ้นมาระดับสี่แล้ว อีกไม่ไกลก็จะถึงระดับห้า!

...

...

มณฑลซู เมืองซูโจว

มหาวิทยาลัยซูโจว

หอพักนักศึกษาปีหนึ่ง

"ไนซ์!"

อวี๋เฉินกระโดดตัวลอยจากเก้าอี้เกมมิ่งด้วยความตื่นเต้น

"มีเงินก้อนนี้ ก็เข้าใกล้หมวกกันน็อคไปอีกก้าว!"

อวี๋เฉินชูกำปั้นขึ้นฟ้า โบกสะบัดจนลมพัดวูบ

"มีเรื่องไรดีใจวะ"

รูมเมทพากันมุงเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่นาน

พวกเขาก็เห็นยอดเงินโอน 20,000 หยวนตัวเบ้อเริ่มในช่องแชท WeChat

"เชี่ย?"

"พี่มึงใจดีเกินไปป่ะเนี่ย!"

"นี่มันสองหมื่นเลยนะเว้ย โอนปุ๊บเข้าปั๊บ ไม่พูดพร่ำทำเพลง!"

รูมเมทพากันส่งเสียงอิจฉาตาร้อน

"พี่ชายแท้ๆ เลยนะเนี่ย!"

พอได้ยินคำนี้

อวี๋เฉินกลับเงียบไปไม่ได้ตอบรับ

อวี๋จิ้นไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเขา

ถ้าจะพูดให้ถูก ทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลยด้วยซ้ำ

อวี๋จิ้นเป็นเด็กกำพร้า ที่พ่อแม่ของเขาไปรับมาเลี้ยงจากสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เด็ก

เรื่องนี้พวกเขารู้กันตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องที่โตมาด้วยกันลดน้อยลงเลย

ตอนเด็กๆ อวี๋จิ้นที่เป็นพี่มักจะออกรับหน้าแทนเขา โดนตีแทนเขาไปไม่รู้กี่ครั้ง

"อาเฉิน รวยแล้วไม่เลี้ยงของดีพวกกูหน่อยเหรอ"

คำหยอกล้อของเพื่อนร่วมห้อง ดึงสติอวี๋เฉินกลับมา

"ไม่"

อวี๋เฉินตอบเสียงแข็ง จนเพื่อนๆ ชะงัก

"เฮ้ย..."

"มึงคงไม่ได้ยังฝันจะเอาหมวกเกม 'แดนร้าง' นั่นอยู่นะ?"

"ได้ข่าวว่าใบละหลายแสน แถมมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ด้วย!"

รูมเมทรู้ดีว่าอวี๋เฉินเป็นพวกบ้าเกมเข้าเส้น ยิ่งช่วงนี้ยิ่งคลั่งไคล้เกมที่ชื่อ 'แดนร้าง' มาก ถึงขนาดเก็บเอาไปฝันว่าอยากได้หมวกกันน็อค

"หลายแสน?"

อวี๋เฉินแค่นเสียง นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์

"มีเงินสองหมื่นที่เฮียให้มา เงินเท่าไหร่กูก็หาได้!"

"ในเมื่อเฉินเตาไจ๋ยังใช้เงิน 20 เหรียญปั้นไปถึง 37 ล้านได้ วันนี้กูอวี๋เฉินจะใช้สองหมื่นปั้นไปห้าแสน ก็ไม่ใช่ปัญหา!"

พูดจบ

อวี๋เฉินก็กดเข้าเกมที่ชื่อว่า 'Counter-strike'

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"เชี่ย มึงเปิดได้จริงดิ!"

"แกมม่า ดอปเปอร์ มรกต!"

"กูจะบ้าตาย!"

[จบแล้ว]