บทที่ 9 - ผลึก

บทที่ 9 - ผลึก

“เมืองหลบภัยรุ่งอรุณ!”

อิ๋นเหยาตกตะลึง

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะมาโผล่ที่เมืองหลบภัยรุ่งอรุณที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในตำนาน!

ในชาติที่แล้ว

เมืองหลบภัยรุ่งอรุณคือสวรรค์ที่ผู้ลี้ภัยแดนร้างนับไม่ถ้วนฝันอยากจะมาเยือน!

บนแดนร้างแห่งนี้ มีตำนานเกี่ยวกับที่นี่เล่าขานกันปากต่อปากไม่รู้จบ!

ว่ากันว่า...

ในเมืองหลบภัยรุ่งอรุณ คนธรรมดามีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์ ส่วนผู้วิวัฒนาการก็เดินกันให้ขวักไขว่!

ข่าวลือที่เวอร์ที่สุดที่อิ๋นเหยาเคยได้ยินมาก็คือ...

มีผู้ลี้ภัยคนหนึ่งที่แค่เชือดไก่ยังลำบาก แต่พอเข้ามาอยู่ในเมืองหลบภัยรุ่งอรุณ เพียงแค่เวลาสั้นๆ ไม่ถึงปี ก็เปลี่ยนจากคนธรรมดาที่ไม่เคยตื่นรู้ กลายเป็น ‘ผู้วิวัฒนาการระดับห้า’!

ระดับห้า!

ถ้าไปอยู่เมืองหลบภัยอื่น นี่สามารถเป็นเจ้าเมืองปกครองคนนับแสนได้สบายๆ!

พอนึกถึงข่าวลือต่างๆ ที่เคยได้ยินในชาติก่อน หัวใจของอิ๋นเหยาก็เต้นรัวเร็วอย่างไม่รักดี

แฮ่ก แฮ่ก—

เธอสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ พลางสังเกตดูรอบๆ

แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อพบว่า...

ผู้คนที่เดินไปมา ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ลี้ภัยสภาพมอมแมมไม่ต่างจากเธอ

แถมพอมองกวาดไปรอบๆ

อย่าว่าแต่ขาโหดระดับห้าเลย แม้แต่ผู้ปลุกพลังธรรมดาสักคนก็ยังไม่เห็น!

สิ่งที่ทำให้อิ๋นเหยางุนงงยิ่งกว่าคือ...

เธอได้ยินจากคนผ่านทางคุยกันว่า ตอนนี้เมืองรุ่งอรุณไม่มีเจ้าเมือง!

เจ้าเมืองรุ่งอรุณคนก่อน ออกไปล่าผู้ติดเชื้อนอกเมือง แล้วก็ม่องเท่งไปแล้ว!

ส่วนเจ้าเมืองคนใหม่ ยังอยู่ระหว่างการคัดเลือก ยังไม่ได้ตัว?

“ผู้วิวัฒนาการที่เก่งที่สุดในเมืองรุ่งอรุณตอนนี้อยู่ระดับไหนคะ?”

อิ๋นเหยารั้งตัวคนเดินผ่านมาคนหนึ่งไว้ แล้วถามด้วยความร้อนใจ

หญิงวัยกลางคนคนนั้นมองสำรวจอิ๋นเหยาหัวจรดเท้า ก่อนจะตอบแบบขอไปที

“ระดับสาม? หรือระดับสี่นี่แหละ?”

“ฉันรู้แค่ว่าเจ้าเมืองคนก่อนเพิ่งเลื่อนเป็นระดับสี่”

“ก็เพราะจะฉลองที่ขึ้นระดับสี่นั่นแหละ ท่านเจ้าเมืองเลยออกไปล่าผู้ติดเชื้อนอกเมือง แล้วก็...”

หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า แล้วเดินจากไป

ทิ้งให้อิ๋นเหยายืนงงอยู่กับที่

เธอเริ่มสงสัยแล้วว่า...

ตัวเองมาผิดที่หรือเปล่า นี่ใช่เมืองหลบภัยรุ่งอรุณของจริงไหม

ทำไมมันไม่เหมือนในตำนานเลยสักนิด!

...

...

ใต้แสงโคมไฟระย้าหรูหรา

อิ๋นเหยาถอดหมวกกันน็อคออก แววตายังคงฉายแววสับสน

ติ๊ด ติ๊ด—

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“เหยาเหยา”

“ล็อกอินเข้าเกมแล้วใช่ไหม?”

“พิกัดเท่าไหร่? ปู่จะดูว่ามีคนของเราอยู่แถวนั้นไหม เผื่อจะช่วยเหลืออะไรหลานได้บ้าง”

อิ๋นเหยาสูบลมหายใจลึก ระงับความคิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับ ‘เมืองรุ่งอรุณ’ ไว้ก่อน แล้วบอกพิกัดให้ปลายสายทราบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

น้ำเสียงของชายชราในสายก็เจือความยินดี

“แถวนั้นมีคนอยู่ สี่คน!”

“พวกเขาอยู่ไม่ไกลจากหลาน แถมยังเจอผลึกแบบที่หลานบอกแล้วด้วย”

“รอสักพัก พวกเขาจะเอาไปให้!”

อิ๋นเหยาวางสาย

เทียบกับการข้ามมิติไปจริงๆ ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ช่วงทดสอบ 《Wasteland》 ตอนนี้มีฟังก์ชั่นอำนวยความสะดวกเพิ่มมาหน่อย อย่างเช่นการระบุพิกัด หรือตายแล้วเริ่มใหม่ได้ แต่ไม่มีระบบ ‘เติมเงิน’

พูดง่ายๆ คือ ทรัพยากรทุกอย่างยังต้องหาทางเอาเอง

โดยทั่วไป สกุลเงินสากลของแดนร้าง และเป็นทรัพยากรที่สำคัญที่สุด ก็คือ ‘ผลึก’

ผลึก เป็นผลผลิตเฉพาะตัวของโลกแดนร้าง

แบ่งเกรดจากต่ำไปสูงได้เป็น ผลึกมลพิษ ผลึกติดเชื้อ และผลึกพลังงาน

ผลึกมลพิษ ระดับต่ำสุดและมีจำนวนมากที่สุด ถ้าโชคดีผู้ลี้ภัยอาจขุดเจอได้ตามพื้นที่รกร้างนอกเมือง

ผลึกติดเชื้อ เกรดสูงกว่าผลึกมลพิษหน่อย เนื้อแท้มันก็คือผลึกพลังงานนั่นแหละ เพียงแต่มันไม่บริสุทธิ์ ปนเปื้อนมลพิษ

ผลึกพลังงาน บริสุทธิ์และปลอดภัย เป็นสมบัติล้ำค่าที่แท้จริงของโลกแดนร้าง ไม่มีสิ่งใดเทียบเทียม

แบ่งระดับจากต่ำไปสูง ตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับเก้า

ผลึกพลังงานได้มาจากการฆ่าสัตว์กลายพันธุ์และผู้ติดเชื้อเท่านั้น

ต้องฆ่าสัตว์กลายพันธุ์หรือผู้ติดเชื้อในระดับที่ตรงกัน ถึงจะมีโอกาสดรอปผลึกพลังงานที่ระดับต่ำกว่าหนึ่งขั้น

เช่น ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ระดับสี่ ถ้าโชคดี ก็มีโอกาสได้ผลึกพลังงานระดับสาม

ส่วนที่บอกว่า ‘มีโอกาส’

นั่นเพราะเวลาฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ระดับสี่ เทียบกับการได้ผลึกพลังงานระดับสามแล้ว โอกาสที่จะได้ผลึกติดเชื้อระดับสามที่มีมลพิษปนเปื้อนนั้นมีสูงกว่ามาก

อัตราส่วนน่าจะเกือบหนึ่งต่อสิบ

“ชาติก่อนได้ยินข่าวลือว่า อวี๋จิ้นไม่เพียงเป็นผู้วิวัฒนาการระดับเก้าคนแรก แต่ยังมีผลึกพลังงานระดับเก้าในครอบครองเพียบ!”

“นึกภาพไม่ออกเลย ขนาดฆ่าผู้ติดเชื้อระดับเก้าที่แกร่งที่สุด ตามหลักแล้วก็น่าจะได้แค่ผลึกพลังงานระดับแปดแท้ๆ...”

อิ๋นเหยาเผลอจมดิ่งกับความทรงจำอีกครั้ง

แต่เธอก็รำพึงรำพันได้ไม่นาน

ติ๊ด ติ๊ด—

โทรศัพท์ดังอีกรอบ ชายชราเตือนว่า “คนมาถึงแล้ว”

อิ๋นเหยารับทราบ สวมหมวกกันน็อค ล็อกอินเข้า 《Wasteland》 อีกครั้ง

วูบ—

หลังความมืดผ่านพ้น ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

อิ๋นเหยามาปรากฏตัวในเมืองหลบภัยรุ่งอรุณอีกครั้ง

เธอโผล่มากลางอากาศ แต่ผู้คนที่เดินไปมาบนถนนกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

“คุณหนู!”

ชายหนุ่มสี่คนในชุดขาดรุ่งริ่ง แต่บุคลิกทะมัดทะแมงและดูแกร่งเกินชุดที่ใส่ ปรากฏตัวตรงหน้าอิ๋นเหยา

หลังพูดคุยกันสั้นๆ

อิ๋นเหยารับผลึกรูปทรงเรขาคณิตสีดำเทามาจากมือพวกเขา... นี่คือสิ่งที่พวกเขาบังเอิญขุดเจอในพื้นที่รกร้างนอกเมือง โดยไม่รู้ว่ามันมีไว้ทำอะไร

“นี่คือผลึกมลพิษ เป็นผลึกระดับต่ำสุด หรือเรียกว่าผลึกระดับศูนย์”

“กลืนมันลงไป จะมีโอกาสจำนวนหนึ่งที่ทำให้ตื่นรู้ กลายเป็นผู้วิวัฒนาการ”

ได้ยินคำอธิบายของอิ๋นเหยา ทั้งสี่คนก็อึ้งไป

ตื่นรู้?

ผู้วิวัฒนาการ?

พวกเขาไม่รู้ว่าเกม 《Wasteland》 นี้พิเศษยังไง แค่ได้รับคำสั่งให้เข้ามาสำรวจข้อมูลและหาทรัพยากรในเกมนี้ให้มากที่สุด

เดิมที พวกเขาคิดว่านี่ก็แค่เกมเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลกธรรมดา

แต่พอได้ฟังอิ๋นเหยาพูด ถึงได้รู้ว่า...

ที่แท้ที่นี่ก็มี ‘พลังวิเศษ’ อยู่ด้วย

สิบนาทีต่อมา

อิ๋นเหยาหาตรอกเงียบๆ ได้แห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มทั้งสี่แยกย้ายยืนเฝ้าปากทางทำหน้าที่ ‘องครักษ์’

ฟู่—

อิ๋นเหยาจ้องมองผลึกสีดำเทาที่นอนนิ่งอยู่ในมือ สูดหายใจลึก

เธอรู้ดีว่าโอกาสที่จะตื่นรู้สำเร็จจากการกินผลึกมลพิษนั้นต่ำมาก และต่อให้สำเร็จ กระบวนการก็จะมาพร้อมกับความเจ็บปวดมหาศาล

แต่...

ผลึกระดับสูงกว่านี้ แม้แต่ผลึกติดเชื้อระดับหนึ่ง ก็ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายๆ ภายในเจ็ดวัน

ไม่ต้องพูดถึงผลึกพลังงานระดับหนึ่งที่ล้ำค่ากว่าผลึกติดเชื้อเลย

“ขอให้สำเร็จในครั้งเดียวเถอะ!”

อิ๋นเหยาแสดงสีหน้ามุ่งมั่น ไม่ลังเลเลยที่จะกลืนผลึกสีดำเทาลงท้อง

“อ๊าก—!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังก้องในตรอก

หญิงสาววัยแรกแย้ม ใบหน้าบิดเบี้ยว ดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้น

ขนาดสี่คนที่ยืนเฝ้ายาม ยังต้องเปลี่ยนสีหน้าเพราะเสียงร้องที่โหยหวนนั้น

เสียงกรีดร้องดำเนินต่อเนื่องไปครึ่งชั่วโมง ถึงได้สงบลง

“สำเร็จไหม?”

ชายหนุ่มทั้งสี่มองหน้ากัน แล้วหันไปดู

วูบ—

ท่ามกลางสายตาของทั้งสี่คน ร่างของอิ๋นเหยาที่นอนหมดสภาพแทบสิ้นลมหายใจ จู่ๆ ก็สลายกลายเป็นผงปลิวหายไปกับสายลม!

“นี่มัน...”

“ไม่ใช่ล็อกเอาท์ออกจากเกม...”

“นี่มัน...”

“ตัวละครตาย ลบไอดีอัตโนมัติ!”

“คุณหนู... ล้มเหลวแล้ว!”

...

...

ฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

โรงแรม 7+7

อวี๋จิ้นในห้องพักชั้นสอง ทำหน้างง

“แค่นี้... จบแล้ว?”

เมื่อกี้นี้

เขาเพิ่งจะใช้ ‘ผลึกพลังงานระดับสาม’ ที่ระบบให้มาอย่างระมัดระวัง

ผลึกสีขาวบริสุทธิ์ รสชาติหวานนิดๆ ตอนเข้าปาก

กรุบกรอบเคี้ยวเพลิน แถมยังอร่อยอีกต่างหาก...

แน่นอน

อวี๋จิ้นไม่ได้ประมาทเพราะความอร่อย

ตรงกันข้าม

พอกลืนผลึกลงไป เขาก็เตรียมใจรับความเจ็บปวดเจียนตายไว้แล้ว... นิยายพลังพิเศษในฉีเตี่ยนก็เขียนแบบนี้ทั้งนั้น ใครบ้างตื่นรู้แล้วไม่เจ็บเจียนตาย?

แต่...

สิบนาทีผ่านไป

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

จนกระทั่งตอนนี้

ผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม

อวี๋จิ้นไม่รู้สึกอะไรเลย!

ราวกับว่า...

เมื่อกี้ที่กินเข้าไป มันเป็นแค่ลูกอมรสนมธรรมดาๆ เม็ดหนึ่ง

“หรือว่าไอ้นี่มันไม่มีผล?”

“หรือว่าตื่นรู้ล้มเหลว?”

ในขณะที่อวี๋จิ้นกำลังคิดแบบนั้น

วูบ—

ตัวหนังสือบนหน้าต่างกึ่งโปร่งใสตรงหน้า ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงในที่สุด

[ท่านใช้ ‘ผลึกพลังงานระดับสาม’ ตื่นรู้สำเร็จ!]

[ท่านกลายเป็น ‘ผู้วิวัฒนาการ’!]

[ท่านกลายเป็นผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่ง!]

[พลังงานคงเหลือ เลื่อนขั้นอัตโนมัติ...]

[ท่านกลายเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสอง!]

[พลังงานคงเหลือ เลื่อนขั้นอัตโนมัติ...]

[ท่านกลายเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสาม!]

อวี๋จิ้นตาโต หน้าตาตื่นเต้น “เป็นยอดมนุษย์ลัลล้าได้แล้ว?”

สิ้นเสียง

อวี๋จิ้นก็ถูกความวิงเวียนรุนแรงเข้าจู่โจม

สติของเขาเลือนราง การมองเห็นมืดดับลงอย่างรวดเร็ว...

[จบแล้ว]