บทที่ 14: ถั่วระเบิด

"ไม่มีปัญหา!"

หวางซืออวี่ตอบรับคำขอของเจียงเหอหลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง  และพูดต่อไปอย่างรวดเร็วว่า “เอาล่ะ  เรามาพูดถึงเรื่องภารกิจในคืนนี้กันดีกว่า”

“เมื่อคืนนี้มีสัตว์อสูรเข้าโจมตีหมู่บ้านไป๋ถูก่าง  พวกเราได้เข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้วคาดว่าอาจมีสัตว์อสูรอยู่สามตัว  มีหนึ่งตัวที่ทรงพลังที่สุด  คือ สัตว์อสูรเลเวล 2”

“ทีมของเราจะมีผู้ฝึกยุทธระดับสองและและผู้ปลุกพลังคลาส D ที่มีความแข็งแกร่งเป็นแนวหน้า”

“ส่วนพวกเรานั้นจะรับผิดชอบการสนับสนุน  ให้ไปรวมตัวกันที่หน้าบ้านฉันตอนสามทุ่ม”

หลังจากนัดแนะกันเสร็จแล้ว  หวางซืออวี่จึงกล่าวต่อไปว่า “หลี่เฟย  อาวุธที่คุณขอนั้นหน่วยยุทโธปกรณ์ของเราทำเสร็จแล้ว  พวกเขาเตรียมคู่มือการฝึกฝนไว้ให้ด้วย  เดี๋ยวจะส่งไปให้ทีหลัง”

"โอเค!"

ดวงตาของหลี่เฟยเป็นประกาย  จากนั้นก็ขับรถ BMW ออกไปด้วยความตื่นเต้น

แล้วหวางซืออวี่ก็หันไปหาเจียงเหอ

เธอดูเหมือนเธอจะมีอะไรจะพูดมากมายแต่ก็ยังลังเลอยู่ก่อนจะถอนหายใจยาวและบอกเขาว่า “ขอโทษนะเจียงเหอ  ฉันถูกบังคับ  เรามีคนไม่พอน่ะ  ฉันเป็นแค่ผู้ปลุกพลังประเภทสนับสนุน ส่วนหลี่เฟยก็พึ่งปลุกพลังได้ไม่นาน  เขายังไม่ได้ฝึกฝนอย่างเป็นระบบเลยยังไม่คุ้นเคยกับพลัง  เพราะงั้นพวกเราจึงจำเป็นต้องให้นายที่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรไปทำหน้าที่สื่อสารกับพวกมัน”

“อันที่จริง  ฉันเองก็อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าไอ้พวกสัตว์อสูรมันจะแข็งแกร่งขนาดไหน”

เจียงเหอส่ายหัวเพื่อบอกว่าไม่มีปัญหา

แต่ความจริงก็คือในหัวของเขากำลังตีกันวุ่นไปหมด

'ผู้ฝึกสัตว์อสูร?' สื่อสารกับพวกสัตว์อสูร?

'แม่มันสิ  ตูจะไปสื่อสารกับไอ้พวกสัตว์อสูรได้ยังไงเล่า?'

นอกจากจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร  ตัวเจียงเหอเองก็กำลังใช้ 'ตัวตน' ที่ว่านี้เป็นหัวโขน

ถ้าโดนฉีกหน้ากากขึ้นมาจะเป็นยังไงหนอ?

ไม่นานหวางซืออวี่ก็กลับไปเตรียมการ  ส่วนเจียงเหอกลับเข้าไปในบ้าน  กะจะไปลองปลูกถั่วดูสักเม็ด

ในไม่ช้า  หน่ออ่อนก็งอกขึ้นมาจากดินและเติบโตอย่างรวดเร็วกลายเป็นต้นถั่วที่สูงกว่าความสูงของมนุษย์

“…ระบบ  เอ็งช่วยมีอะไรใหม่ ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?” เจียงเหอ หน้าบึ้งและบ่นอุบอิบออกมา “อย่างเช่น งอกออกมาเป็นป้อมปืนกลยิงกระสุนถั่วไรเงี้ย  แต่ทุกอย่างที่มันงอกมาเนี่ยมีแต่ต้นไม้ล้วน ๆ  แตงกวาเอย  คัมภีร์วรยุทธเอย  แม้แต่ถั่วยังงอกมาเป็นต้นไม้…”

ระหว่างนั้นต้นถั่วกำลังแตกหน่อ

แล้วก็มีฝักถั่วยาวประมาณ 20 ซม. ห้อยอยู่ตามกิ่ง

จากที่ชำเลืองดูคร่าว ๆ อาจมีถั่วประมาณสองร้อยฝัก

[ติ๊ง!]

[ฟาร์มพอยท์ +1]

เจียงเหอเด็ดฝักถั่วออกมาหนึ่งฝักแล้วปอกเปลือกออก  เผยให้เห็นถั่วเขียวมรกตสิบสองเม็ดต่อหน้าต่อตา

ถั่วแต่ละเม็ดมีขนาดเท่ากับลูกปัด  และยังส่องแสงสีเขียวราวกับคริสตัล  อย่างกับไข่มุกอาเก็ต  ทำให้เป็นภาพที่เห็นแลดูงามตามาก ๆ

[ถั่ว]

[กินไม่ได้  พลังทำลายล้างสูง]

[การใช้งาน : ขว้างปาจากระยะไกล]

[คำเตือน : ขอแนะนำให้โฮสต์หมอบลงกับพื้นและเอามือทั้งสองกุมหัวไว้หลังจากที่ขว้างไปแล้ว  เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการบาดเจ็บ]

ในหัวมีเสียงอุทานดังขึ้น

'อะไรนะ...'

ตอแหลป่าววะ?

ถั่วระเบิด?

เจียงเหอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ “อยากรู้จริงโว้ยว่ามันจะแรงเบอร์ไหน… เอ่อ  ลืมมันไปเลย  เดี๋ยวบ้านตูโดนระเบิดไปด้วย”

เขาตั้งใจจะทดสอบถั่วในสวน  แต่ท้ายที่สุดก็ปฏิเสธความคิดนี้

สิ่งที่เขาได้รับจากระบบไม่สามารถวัดได้ด้วยสามัญสำนึก  ถ้าปาไปแล้วบ้านตัวเองโดนระเบิดไปด้วยขึ้นมา  เหล่าเพื่อนบ้านคงจะตกใจแย่

จากการประมาณคร่าว ๆ น่าจะมีฝักถั่วสองร้อยฝัก

และข้างในนั้นจะมีระเบิดถั่วสิบสองลูก

“ระเบิดสองพันสี่ร้อยลูก?”

“นี่ถ้าตูปลูกไปทั้งสามเม็ดล่ะก็  ตูจะมีระเบิดเจ็ดพันกว่าลูกไว้ในครอบครองน่ะสิ”

ดังนั้นเขาจึงเริ่มดึงเมล็ดถั่วทุกฝักและเทถั่วที่อยู่ในกระเป๋าไปพร้อมกับจับตาดูระบบ ในที่สุดเมล็ดถั่วก็ให้ฟาร์มพอยท์ 200 แต้ม ไห้ EXP 20 และระเบิดไม่ทราบกำลังอีก 2400 ลูก

“วันนี้มาฉลองข้าวโพดกัน!  ไม่เอาแตงกวา!”

***

ไม่นานก็ค่ำ

เจียงเหอเอามือถือมาเปิดดูเวลา  และรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลา 8:50 น. (สองทุ่มห้าสิบ)

เขาสวมชุดวอร์มและรองเท้าผ้าใบ  ซุกเอ้อเหลิงจื่อไว้ข้างในก่อนจะมุ่งหน้าไปที่บ้านของหวางซืออวี่อย่างสบาย ๆ

มีรถ MPV จอดอยู่ด้านหน้า  โดยมีหลี่เฟยนั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับ

มีชายอีกคนหนึ่งที่อายุราว ๆ 30 นั่งข้างคนขับ  และที่เบาะหลังมีหวังซืออวี่กับเด็กสาวที่ดูอายุเพียง 20 อยู่

ทุกคนลงจากรถเมื่อเห็นเจียงเหอมาถึง  หวางซืออวี่ก็เข้ามาหาเขาและแนะนำชายและหญิงสาว “พี่ซู  หลิวเสวี่ย  นี่คือเจียงเหอที่ฉันเคยพูดถึง  เขาเป็นผู้ปลุกพลัง  และพลังของเขาคือการทำให้สัตว์อสูรเชื่อง”

"สวัสดี"

ชายผู้สวมเสื้อคลุมสีดำยังคงนิ่งเฉยในขณะที่เขามาจับมือของเจียงเหอ “ฉันชื่อซูเจ๋อ” เขาพูดอย่างเย็นชา “เป็นผู้ฝึกยุทธระดับสอง”

"ดีครับ"

เนื่องจากชายอีกคนประกาศตัวเองแล้ว  เจียงเหอรู้สึกจำเป็นต้องพูดอะไรบางอย่างเช่นกัน

หลังจากครุ่นคิดกับตัวเองอยู่พักหนึ่งเขาก็พูดว่า “ผมเจียงเหอ  ผู้ปลุกพลังที่เก่งเรื่อง… พาหมาไปเดินเล่น?”

ซื้ด~~!

หวางซืออวี่และหญิงสาวอีกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก  ในขณะที่ซูเจ๋อดูจะไม่พอใจและชักสีหน้าขมวดคิ้ว “หวางซืออวี่ภารกิจนี้อันตรายถึงชีวิต  ที่เธอไปของให้ผู้ปลุกพลังที่ยังไร้ประสบการณ์มาช่วย  แบบนี้มันไม่เลอะเทอะเกินไปหน่อยเหรอ?”

“พี่ซู  เรื่องนี้ทางเบื้องบนอนุญาตแล้ว” หวางซืออวี่ตอบ

เห็นได้ชัดว่าเธอกับซูเจ๋อมีความขัดแย้งกันอยู่

ในทางกลับกัน  เด็กสาวอีกคนมีรอยยิ้มที่จริงจังบนใบหน้า “พี่ซืออวี่…  หมู่บ้านพี่น่าประทับใจมาก  มีผู้ปลุกพลังตั้งสามคนจริง ๆ ด้วย  และพี่เจียงเหอเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรจริงป่าว? ฉันพึ่งเคยเห็นเนี่ยแหล่ะ! พี่ช่วยหาสัตว์อสูรมาเป็นสัตว์เลี้ยงให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“…”

เจียงเหอกำลังจะพูด  แต่หวางซืออวี่ปฏิเสธเสียก่อน “ไม่! หลิวเสวี่ย  พวกสัตว์อสูรนั้นดุร้ายเกินไป  จะจับมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงได้ไง?”

จากนั้นหวางซืออวี่ก็เอนตัวเข้าไปกระซิบที่หูเจียงเหอว่า “อย่าประมาทเธอ  ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้อายุสิบเจ็ดและตัวเล็กเหมือนโลลิ  แต่เธอได้ตื่นขึ้นด้วยการปลุกพลังมานานกว่าครึ่งปีแล้วและเข้าร่วมสำนักเร็วกว่าฉันอีก  ตั้งแต่นั้นมาเธอเรียนรู้การควบคุมพลังได้เป็นอย่างดี  และถึงแม้เธอจะเป็นคลาส D เหมือนกัน  แต่เธอก็เก่งกว่าหลี่เฟยเป็นสิบเท่า”

"โอ๊ะ?"

เจียงเหอถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมถึงเก่งกาจต่างกันขนาดนั้นล่ะ? พวกเหนือมนุษย์คลาส D นี่สเกลความเก่งมันกว้างขนาดไหนกัน?”

“ถ้าพวกนั้นได้รับการฝึกอย่างถูกต้องล่ะก็  พวกเหนือมนุษย์คลาส D จะไม่อ่อนแอไปกว่าเหล่าผู้ฝึกยุทธระดับสองเลย  ความแข็งแกร่งในการออกหมัดของพวกเขาอาจสูงถึงสองพันกิโลกรัม”

“เฮ้ย!!”

2,000 กก.!

เจียงเหออดไม่ไหวจนเกือบจะสาปแช่งออกมา

‘เกิดอะไรขึ้นในโลกใบนี้วะครับ? หมัดละ 2,000 กิโลกรัม?!’

เขาประเมินพลังตัวเองอย่างเงียบ ๆ

‘หรือบางที…’

“ยายผู้หญิงตัวกระเปี๊ยกนี่มันจะแข็งแกร่งพอ ๆ กับตูเลยวะ?”

ซูเจ๋อขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นเจียงเหอและหวางซืออวี่กระซิบกระซาบกัน  เขาจึงพูดขัดจังหวะออกมาดัง ๆ "ไปกันเถอะ  เราจะพูดถึงรายละเอียดของภารกิจกันระหว่างทาง”