บทที่ 13: ฟาร์มเลเวลอัพ เจียงเหอเริ่มเคลื่อนไหว

เจียงเหอไม่ได้ออกจากบ้านมาสี่วันแล้ว

ความสุขที่สุดของเขาในช่วงนี้คือ  แต่ละวันตื่นนอนตอนเช้าเพื่อไปเด็ดแบงค์ร้อยหยวน  เนื่องจากเขามีรายได้ไม่ต่ำกว่าหมื่นหยวนต่อวัน  การทำกำไรที่ง่ายดายนี้เป็นสิ่งที่น่าพอใจอย่างยิ่ง

[ติ๊ง!]

[ฟาร์มพอยท์ +1]

[ติ๊ง…]

การแจ้งเตือนของระบบยังคงดังอยู่ข้างหู  ในขณะที่ดวงตาของเขาจะจับจ้องไปที่หน้าต่างระบบ

แถบความคืบหน้า EXP ของระดับฟาร์มค่อย ๆ เพิ่มขึ้น โดยเพิ่ม 0.05 EXP ทุกครั้งที่เด็ดแบค์ร้อยหยวน  ทำให้เขาได้รับ 5 EXP ทุก ๆ 100 ใบ

และในที่สุด  เขาก็เก็บแบงค์ร้อยหยวนของวันนี้จนเสร็จ

[ติ๊ง!]

การแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหูอีกครัง

[ขอแสดงความยินดีโฮสต์!  ฟาร์มของคุณตอนนี้มีเลเวล 2]

[รางวัลโบนัส : เมล็ดถั่ว x3, กระเป๋าเก็บของ +3 ช่อง]

เจียงเหอ ได้ตรวจสอบหน้าจอระบบอีกครั้งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

[ชื่อ : เจียงเหอ]

[การฝึกฝน : ระดับ 3 ขั้นสูง]

[ความสามารถ : ไม่มี]

[วิชาฝึกฝน : กายาวัชระคงกระพัน (เริ่มต้น+)]

[ที่ดินที่เป็นเจ้าของ: 888 m²]

[ระดับฟาร์ม : เลวล 2 (EXP 1/500)]

[กระเป๋า : 6 ช่อง]

[ร้านค้าระบบ : ปลดล็อค]

[ฟาร์มพอยท์ : 263]

“เอ๊ะ? การฝึกฝนถึงระดับสามขั้นสูงแล้ว?”

“ช่วงนี้วัน ๆ ตูเอาแต่กินกับนอน  จนไม่ได้ดูว่าระดับการฝึกฝนของตัวเองเพิ่มขึ้น…”

“ยังมีแตงกวาเหลืออยู่ประมาณห้าสิบห้าลูก  คิดว่าอีกซักสิบห้าอันก็น่าจะไปถึงระดับสี่…  เมื่อไปถึงระดับนั้น  ตูจะได้เริ่มฝึกฝนพลังลมปราณสักที”

ระดับ 1-3 ฝึกฝนร่างกาย

ในขณะที่ผู้ฝึกยุทธคนอื่น ๆ ต้องขัดเกลา  เคี่ยวกรำ  และฝึกฝนร่างกายอย่างหนักกว่าจะถึงระดับสาม  แต่เจียงเหอแค่กินแตงกวา

แต่ว่าระดับสี่นั้นแตกต่างกัน  สำหรับผู้ฝึกยุทธระดับสี่จะต้องฝึกพลังลมปราณ

ดังนั้นเจียงเหอจึงต้องการคัมภีร์วิชาเพิ่ม

“ฟาร์มเลเวล 2 แล้ว  ปลูกคัมภีร์เพิ่มได้อีก 2 วิชา…  และนอกจากคัมภีร์เก้าเอี้ยงแล้วยังต้องหาวิชาตัวเบาด้วย  ท่าเท้าท่องคลื่นน่าจะดี  แต่ว่าในเน็ตมันจะมีรายละเอียดการฝึกไหมหว่า  แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร  ยังไง ๆ มันก็เป็นนิยายอยู่แล้ว  ตูลองเขียนขึ้นมาเองดูก่อนก็ได้”

“อีกอย่าง  ยังไม่ได้ลองเอาอาวุธมาปลูกดูเลย  ไอ้นี่ก็ต้องลองดูด้วยเหมือนกัน”

เจียงเหอมองดูนาฬิกา  ก็พบว่าเที่ยงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้  เขาจึงถอนหายใจออกมา

“เจ็ดวันก่อน  ระบบก็ตื่นขึ้นมาเวลานี้… เจ็ดวันผ่านไปนี่พริบตาเดียวจริง ๆ ว่ะ”

“เอาเถอะ  มาลองเทสต์เมล็ดถั่วที่ระบบให้มาดีกว่า!”

เมื่อกำลังจะเอาเมล็ดถั่วออกมาเพาะ  เสียงของระบบก็ดังออกมาอีกครั้ง

[ติ๊ง!]

[มอบแพ็คของขวัญเจ็ดวัน  โฮสต์โปรดตรวจสอบ]

"เอ๊ะ?"

เจียงเหอตกตะลึงและในไม่ช้าก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

แพ็กของขวัญเจ็ดวัน… ทำไมมันถึงไม่ต่างจากเกมทำฟาร์มที่เขาเคยเล่นในชีวิตก่อนหน้านี้เลย? ล็อกอินเข้าสู่ระบบครบเจ็ดวันติดต่อกัน  ก็ได้แพ็คของขวัญเจ็ดวัน  จากนั้นก็มีแพ็คของขวัญหนึ่งเดือนด้วย

ดังนั้น  เจียงเหอจึงตรวจสอบกระเป๋าเก็บของ

ช่องแรกมีแตงกวา 55 ลูก

ช่องสองมีข้าวโพด 82 ฝัก—เจียงเหอกินแต่แตงกวาเพื่อยกระดับการฝึกฝนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา  ดังนั้นข้าวโพดจึงไม่ถูกแตะต้องเลย

ช่องที่สามมีเมล็ดถั่วทองคำสามเมล็ด  และช่องที่สี่คือแพ็คของขวัญ

เขาตัดสินใจเปิดแพ็คของขวัญ

[ขอแสดงความยินดี  โฮสต์ได้รับดินลึกลับ]

ถุงเล็ก ๆ ที่ใส่ปุ๋ยเหมือนกับที่ขายในร้านดอกไม้ก็ปรากฏในกระเป๋าของเจียงเหอในทันที  และข้างในนั้นคือ—

“เชรี่ย!”

“ไอ้ของดำ ๆ นี่มันอะไรวะ?”

เจียงเหอถลึงตามองแล้วขอมูลของมันก็ปรกฏขึ้น

[ดินลึกลับ]

[มีเอฟเฟกต์อันลึกลับที่ส่งเสริมการปลูกพืช  ปรับปรุงสภาพดินในช่วงระยะเวลาอันสั้น  ทำให้ดินภายนอกมีผลเช่นเดียวกับในฟาร์ม]

เจียงเหอพูดอะไรไม่ออก

ไอ้นี่มันมีอะไรดี?

'ตูใช้แค่ที่ฟาร์มนี่ปลูกผักไม่ได้เหรอ? ทำไมต้องไปปลูกที่อื่น?'

“อีกอย่าง เกษตรกรต่างโลกที่ตูอ่านเขาก็พกฟาร์มตัวเองไปไหนมาไหนได้  อยากปลูกตอนไหนก็ปลูก  อยากเกี่ยวตอนไหนก็เกี่ยว  แล้วทำไมเทคโนโลยีของเอ็งมันต่ำกว่าคนอื่นเขาวะ?

"ระบบ?

"ระบบโว้ย?"

เจียงเหอก่นด่าหลังจากตะโกนอยู่นานแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากระบบ  และแล้วในขณะที่เขากำลังจะปลูกเมล็ดถั่วเพื่อทดสอบความสามารถของมัน  เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

มีคนมาเคาะประตูหน้าบ้านแล้วตะโกนเข้ามาว่า “เหล่าเจียงอยู่บ้านรึเปล่า?”

เจียงเหอเหลือบมองลงไปที่เอ้อเหลิงจื่อที่นอนอยู่ที่เท้าของเขาและดุว่า “บัดซบ  เอ็งจะเห่าซักหน่อยเวลามีคนมาบ้านไม่ได้เหรอวะ?”

ทีหมาบ้านอื่นนี่อเลิร์ทขนาดล่ามโซ่ไว้ยังเอาไม่อยู่

แต่ไอ้เอ้อเหลิงจื่อตัวนี้ล่ะ?

หลังจากโดนดุ  มันยังตีหน้ามึน  และหันหัวไปเห่า  บ๊อก  บ๊อก  อย่างอ่อนแรง

“…”

เจียงเหอเตะตูดเอ้อเหลิงจื่อแล้วเดินไปเปิดประตูบ้าน

ประตูในหมู่บ้านเกษตรกรรมทำมาจากเหล็กและส่วนใหญ่เป็นสีเขียว  แดง  หรือเงิน

ประตูบ้านของเจียงเหอเป็นสีแดงในตอนแรก  แต่มันก็ค่อนข้างจะเก่าแล้ว  ก็เลยเริ่มจะเป็นสนิมขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

และเมื่อเขาเปิดประตูก็พบรอยฝ่ามืออยู่เต็มไปหมด

แต่ละรอยเป็นรอยบุบที่บานประตูเหล็ก  และชัดเจนมาก

ข้างนอกมีชายร่างผอมสวมสูท  รองเท้าหนัง  และแว่นกันแดด  ค่อย ๆ ยิ้มออกมา “ขอโทษด้วยเหล่าเจียง… แต่ไม่ต้องห่วงฉันจะหาประตูใหม่มาเปลี่ยนให้”

เจ้าผู้ชายหน้าเหมือนหมานี่… มันคือหมารองหลี่  ชื่อจริงหลี่เฟย!

เจียงเหอพูดไม่ออกและทำหน้าบึ้ง

“เอ็งจะรอซักหน่อยไม่ได้เหรอวะ  เวลาเคาะประตูบ้านคนอื่นน่ะ”

“ฉันพึ่งปลุกพลังน่ะ  ก็เลยยังควบคุมแรงไม่ค่อยได้”

"จริงสิ  เอ็งไม่ได้โดนสำนักจัดการคดีพิเศษแห่งชาติจับตัวไปเหรอ? พวกนั้นเขาปล่อยตัวออกมาแล้วเหรอ?”

“หมายความว่าไงฟะไอ้ที่ว่าจับตัวน่ะ”

ลี่เฟยถอดแว่นกันแดดออกและยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ฉันได้รับเชิญให้เข้าร่วมต่างหากล่ะเฟ้ย”

เขาพูดเบา ๆ ไปพลางขยับเสื้อสูทเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นบัตรประจำตัวที่เสียบไว้ในกระเป๋าเสื้อว่า “องค์กรรู้ว่าฉันได้ปลุกพลังพิเศษแล้ว” เขากล่าวเสริมอย่างใจเย็น “เพราะงั้นพวกนั้นเลยมาเชิญฉันไปคุย  และชักชวนให้เข้าร่วมต่างหาก  โอเค้?”

“เอ่อ…”

“อันที่จริง  ฉันเคยชินกับอิสระและอึดอัดกับการถูกควบคุมมากเกินไป  แต่คำเชิญชวนขององค์กรนั้นจริงใจ  และฉันเองก็อยากช่วยประเทศด้วย  ฉันจึงเข้าร่วมกับพวกเขาทั้ง ๆ ที่ยังกังวลใจอยู่”

ฮะฮ่า

เจียงเหอจหัวเราะออกมาแล้วกล่าวว่า “แต่ก็เจ๋งสุด ๆ ใช่ป่าว? ต่อแต่นี้ไปเอ็งได้เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐแล้วไม่ใช่เหรอ?”

สหายผู้นี้มันได้ข้อมูลมาว่าเจียงเหอเป็น 'ผู้ฝึกสัตว์อสูร' ก็เลยมาอวดเบ่งซักหน่อย

แน่นอนว่าไม่มีทางที่หมารองหลี่จะรู้ว่าเจียงเหอรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นผู้เหนือมนุษย์คลาส D ที่ตื่นขึ้นด้วยการปลุกพลังพิเศษ… เป็นตัวรับกระสุนที่อยู่แทบจะล่างสุดในหมู่ผู้เหนือมนุษย์ด้วยกันทั้งหมด  และยังเป็นประเภทที่ธรรมดาที่สุดอีกต่างหาก  แล้วยังมีประโยชน์น้อยกว่าหวางซืออวี่อีกด้วย

แต่ในขณะที่ชายสองคนกำลังพูดคุยเหลวไหลไร้สาระกันอยู่นั้นเอง  หวางซืออวี่ก็เข้ามาหาพวกเขาจากระยะไกล

“หลี่เฟยก็อยู่ด้วยเหรอ? ดีมาก  ฉันจะได้แจ้งพร้อมกันเลย”

จากนั้นเธอก็หันไปหาเจียงเหอผู้ซึ่งเริ่มคิดฉาก 'ความรัก' ต่าง ๆ ระหว่างตัวเขากับหวางซืออวี่ด้วยนิสัยสันดาน  กลับกันเธอไม่ได้หน้าแดงแต่กลับดูตกใจมากแทน

ความจริงก็คือเธอใช้การอ่านใจ  แต่เธอไม่สามารถสัมผัสถึงความคิดที่แท้จริงของเจียงเหอเหมือนที่เคยเป็น

“การอ่านใจของเธอไร้ประโยชน์หลังจากที่ระดับการฝึกของฉันเพิ่มขึ้นสินะ” จู่ ๆ ความคิดนี้ก็เกิดขึ้นกับเจียงเหอ

แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยทั้ง ๆ ที่มันควรจะเรื่องดีล่ะ?

“อืม…” หวางซืออวี่รำพึงอยู่ครู่หนึ่งจึงกัดฟันพูดออกมา “เจียงเหอ  นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”

“หมู่บ้านไป๋ถูก่างถูกสัตว์อสูรโจมตีเมื่อคืนนี้  สามคนถูกฆ่า  แปดคนได้รับบาดเจ็บ  ปศุสัตว์จำนวนมากถูกฆ่า  ผู้เชี่ยวชาญขององค์กรส่วนใหญ่มุ่งหน้าไปที่ภูต้าตง  ตอนนี้จึงขาดบุคลากร  นายเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร  ฉันหวังว่านายจะมาช่วย...”

เจียงเหอไม่ได้ตกลงในทันที

เมื่อไตร่ตรองเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง  เขาก็ถามขึ้นว่า “สัตว์อสูรระดับไหน?”

“ฉันช่วยก็ได้นะ  แต่มีข้อแม้  ฉันต้องการข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับการฟื้นคืนพลังวิญญาณ  องค์กรสามารถให้ข้อมูลบางอย่างกับฉันได้ไหม?”