บทที่ 10: ปลูกต้นสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร

“เอ๊ะ?  มี”มังกรผยองได้สำนึก“อยู่ในเน็ตจริง ๆ ด้วยเหรอวะ?”

สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร  ฝ่ามือแรก: มังกรผยองได้สำนึก

“งอเท้าซ้ายเล็กน้อย  มือขวาพับเข้าหาตัว  กรีดวาดเป็นวงกลมจากนั้นผลักดันออก  หากสัมผัสถูกกายคู่ต่อสู้เพิ่มพลังฝ่ามืออย่างฉับพลัน  นับว่ามีอานุภาพแกร่งกร้าวดุดันที่สุดในสิบแปดท่า…”

สิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร ฝ่ามือที่สอง: มังกรบินอยู่สวรรค์

“กระบวนท่านี้ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ  จู่โจมลงเบื้องล่างอานุภาพไพศาล  ในขณะที่ร่อนลง  ปรานในฝ่ามือจะจับศัตรูไว้ด้านล่าง  ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้  เนื่องจากพวกมันจะถูกบังคับให้ต้องรับการจู่โจมอันรุนแรง…”

ซื้ด~~~!

เจียงเหอที่กำลังก๊อปสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรอยู่ก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“อัจฉริยะท่านใดที่อัปโหลดสิ่งนี้? จดทุกย่างก้าวของสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรและแม้กระทั่งให้คำอธิบายที่เหมาะสม… คน ๆ นี้คงไม่ใช่คนบ้าหรอกนะ?”

“เอ่อ… ลืมไป”

“ถ้าคนที่อัปโหลดพวกนี้เป็นคนบ้า  แล้วตูจะมีปัญหาไหมวะถ้าก๊อปมาหมดแบบคำต่อคำ”

แต่แล้วเจียงเหอก็ตั้งสติแล้วก๊อปต่อไป  เขียนออกมาได้ถึงหกหน้า

และเมื่อทำเสร็จแล้ว  เขาก็ขยำกระดาษทั้งให้เป็นก้อนเดียวกัน  หยิบพลั่ว  และเริ่มขุดหลุมในสวน

เมื่อขุดเสร็จแล้ว  เขาก็โยนก้อนกระดาษลงไปแล้วเปิดร้านค้าระบบ  แล้วใช้ฟาร์มพอยท์ 100 แต้มเพื่อแลก 'ปุ๋ยไนโตรเจน' แล้วก็โยนลงไปในหลุม

จากนั้นก็กลบหลุมเสร็จแล้วก็เอาน้ำครึ่งถังมารดให้ชุ่ม

เรียบร้อย

ภารกิจเสร็จสมบูรณ์

เจียงเหอปัดฝุ่นตัวเองและส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะอย่างหยุดไม่ได้ “ไอ้ที่ตูทำอยู่นี่มันปัญญาอ่อนเกินไปไหม? การฝึกฝนล้วนมีแบบแผนและอาศัยเวลากับความพยายาม  แล้วจะให้มันจะผุดขึ้นมาเป็นต้นไม้ได้ยังไงเล่า?  หรือตูบ้าไปเองจริง ๆ?”

“ที่สำคัญที่สุด  ไอ้นี่ตูก็ลอกมาจาจากไป่ตู้  แถมยังมาจากเรื่องที่จินตนาการขึ้น… หืม?”

เจียงเหอกระดิกหูทันที

หลังจากเป็นกึ่ง ๆ ผู้ฝึกยุทธแล้วส่งผลให้ความสามารถในการได้ยินดีขึ้น  และเขาก็ได้ยินเสียง 'เปรี๊ยะ' เบา ๆ

ดินใต้เท้าของเขามีการเขยื้อนราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังโผล่ขึ้นมา

“เอ๋…”

เจียงเหอถลึงตาจนปูดโปนจ้องเขม็งไปยังตำแหน่งที่เขาปลูกสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร  และเห็นหน่อสีเขียวหยกที่เจาะผิวดินขึ้นมาแล้วเติบโตแตกหน่อขึ้นแล้วสักพักมันก็กลายเป็นต้นกล้าเล็ก ๆ

“นั่น… นั่น… ไม่น่าเชื่อ  ได้ผลจริงด้วยเว้ย!” เจียงเหออ้าปากค้าง

ความจริงก็คือว่าการปลูก 'คัมภีร์เคล็ดวิชา' เป็นความคิดบ้า ๆ บอ ๆ ที่อยู่ ๆ ก็แวบเข้ามาในหัว

อันที่จริงเขาแค่เจี่ยป้าบ่อสื่อ (กินอิ่มไม่มีอะไรทำ) เลยทำอะไรเล่นไปเรื่อย ๆ สนุก ๆ เฉย ๆ ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้เลยจริง ๆ

และตอนนี้ต้นกล้าก็ยังคงเติบโตต่อไปเรื่อย ๆ

เอ้อเหลิงจื่อวิ่งมาทางนี้ด้วยใบหน้าล้อเลียน 'อิหยังวะ'

เจียงเหอเยาะเย้ยสวนกลับไปว่า "เอ้อเหลิงจื่อ  ถ้าเอ็งกล้าเอาเรื่องนี้มาล้อเลียนล่ะก็ตูจะจับเอ็งแล่เนื้อลงหม้อแน่นอน!"

เอ้อเหลิงจื่อสั่นสะท้านและหมอบลงอย่างรวดเร็ว  โดยเอาอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างมาปิดตา  ทำท่าทางไม่เห็นอะไรเลย

ถึงมันจะทำท่าทางแบบนั้นก็ตาม  แต่ว่าสุนัขเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยากรู้อยากเห็นมากโดยธรรมชาติ  และแล้วมันก็ทนปิดตาตัวเองได้แค่สามวิ  เอ้อเหลิงจื่อก็กางร่องเล็ก ๆ ระหว่างกรงเล็บของมัน และแอบดู 'ต้นไม้' ซึ่งตอนนี้สูงมากกว่าหนึ่งเมตรแล้ว

ต้นไม้นี้มีรูปร่างผิดปกติ คล้ายกับแท่งไม้อะไรสักอย่างสีเขียวที่วางตั้งขึ้น

ในตอนแรก 'แท่งไม้' มีใบอยู่สองสามใบ  แต่พอมันสูงได้เมตรครึ่ง  ใบก็ร่วงหมด

ในไม่ช้าปลายยอดไม้ก็เริ่มแตกยอดออกมาเป็นกิ่งโล้น ๆ สิบแปดกิ่ง

สักพักต่อมา  แต่ละกิ่งก็เติบโตเต็มที่  แต่ละกิ่งมีดอกสีขาวเพียงดอกเดียวที่ปลายกิ่ง  ปล่อยให้ละอองเกสรโชยปลิวออกมาเมื่อโดนลมพัด

“เชร็ด… … เขร้!”

เจียงเหอไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ดอกไม้สีขาวแต่ละดอก

จริงๆ แล้ว  ละอองเกสรที่ร่ายรำได้นั้นมีรูปร่างเหมือนเงามังกรตัวเล็ก ๆ ที่ลอยวนเป็นวงกลมเหนือใจกลางดอกไม้  ในขณะเดียวกันก็ส่งคลื่นเสียงคำรามของมังกรที่ชวนให้หูอื้อ  แต่เจียงเหอก็ตระหนักได้ว่าถึงแม้ว่ามันจะดังสนั่นแค่ไหน  เพื่อนบ้านของเขาไม่ได้ตกใจ  นับประสาชาวบ้านคนอื่น ๆ

“หรือว่าเสียงในบ้านนี้คนภายนอกไม่ได้ยินงั้นเหรอ?”

เป็นไปไม่ได้หรอก  น่าจะเป็นเพราะระบบได้ระบุว่าฟาร์มของเขามีพื้นที่ 888 ตารางเมตร ซึ่งบังเอิญเป็นทั้งสวนนี้  และไม่น่าแปลกใจเลยหากมีผลกระทบเช่นนี้อยู่

“ถ้าข้างนอกไม่ได้ยินเสียงที่นี่  คนอื่นจะเห็นสิ่งที่ตูปลูกไหมหว่า?”

“เดี๋ยวก่อน  ดอกไม้กำลังเหี่ยวเฉาและกำลังจะติดผล… คัมภีร์เคล็ดวิชา!”

เจียงเหอขยับตัว  เมื่อมองขึ้นไปที่ดอกไม้อีกครั้ง  เขาเห็นว่าเงาของมังกรที่เต้นรำอยู่ที่ใจกลางดอกไม้ได้หายไปในทันใด  ทำให้ละอองเกสรเหล่านั้นโปรยปรายลงสู่ดอกไม้แต่ละดอก

ในไม่ช้า  ดอกไม้ก็เหี่ยวแห้งแล้วกลายเป็นผล... เป็นกระดาษสีเหลือง

ในตอนแรก  กระดาษมีขนาดเท่ากับเล็บมือ  แต่ใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีเติบโตจนมีขนาดครึ่งกระดาษ A4 แล้วจึงหยุดเติบโต

เจียงเหอเข้าใจทันที

คัมภีร์ที่เขาปลูกนั้นสุกงอมแล้ว

แม้ว่าจะเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติที่ไร้สาระ  แต่ก็เป็นความจริงก็เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาแล้ว

เจียงเหอยื่นมือไปเด็ดเอากระดาษออกมาหนึ่งใบ

[ติ๊ง!]

[ฟาร์มพอยท์ +10]

การแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว

“เอ๊ะ?”

เขาอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ  และหันไปดูที่หน้าจอระบบโดยลืมใส่ใจแผ่นกระดาษในมือเสียสนิท

[ชื่อ : เจียงเหอ]

[การฝึกฝน : กึ่ง ๆ ผู้ฝึกยุทธ]

[ความสามารถ : ไม่มี]

[ที่ดินที่เป็นเจ้าของ : 888 m²]

[ระดับฟาร์ม : เลเวล 1 (EXP 3/50)]

[กระเป๋าเก็บของ : 3 ช่อง]

[ร้านระบบ : ปลดล็อค]

[ฟาร์มพอยท์ : 493]

“EXP เพิ่มขึ้นนิดหนึ่งจริง ๆ เหรอ?”

เจียงเหอ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย EXP ของเขาเพิ่มขึ้นเพียงสองแต้มหลังจากเก็บเกี่ยวแตงกวา 99 ลูกและข้าวโพด 84 ฝัก  แต่ตอนนี้คัมภีร์หน้าหนึ่งได้เพิ่ม EXP ของเขา 1 แต้มและ 10 ฟาร์มพอยท์!

“ถ้าใช้วิธีนี้ก็จะสามารถรวบรวมฟาร์มพอยท์และ EXP เพื่ออัปเกรดให้ระดับฟาร์มเพิ่มขึ้น”

เจียงเหอมองดูกระดาษสีเหลืองในมือด้วยความตื่นเต้น

ด้านบนสุดหัวกระดาษมีตัวอักษรลายเส้นอันน่าเกรงขามราวกับมังกรอ่านว่า : มังกรบินอยู่สวรรค์!

แล้ว…

แล้วก็ไม่มีอะไรอีก

เจียงเหอ: “???”

“ตูเขียนไปสี่หน้าเต็ม  แล้วผลที่ได้คือไอ้นี่เหรอ?”

มันเป็นเพียงชื่อกระบวนท่า  ไม่มีเนื้อหาใด ๆ สำหรับการฝึกฝน… ไร้ประโยชน์!

“ช่างมันเถอะ  มาคิดหาวิธีอัประดับฟาร์ม  และหาฟาร์มพอยท์ดีกว่า” เจียงเหอปลอบใจตัวเอง  เขาถอนหายใจยาวพร้อมกับแสดงสีหน้าผิดหวัง

ท้ายที่สุด  เขาก็ใช้ฟาร์มพอยท์ 100 แต้มเพื่อแลกกับปุ๋ยไนโตรเจน และได้รับ 18 EXP พร้อมกับ 180 ฟาร์มพอยท์เป็นกำไร  ซึ่งก็หามาด้วยตัวเองล้วน ๆ

[ติ๊ง]

[ฟาร์มพอยท์ +10]

เจียงเหอเด็ดกระดาษสีเหลืองออกมาอีกแผ่นซึ่งมีคำว่า  มังกรผยองได้สำนึก

กระดาษสีเหลืองแผ่นที่สามมีคำว่า  เมฆหนาทึบไร้พิรุณ  ซึ่งเป็นฝ่ามือที่สิบห้าของสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร

ในที่สุด  หลังจากที่เด็ดกระดาษสีเหลืองทั้งหมดสิบแปดแผ่นออกมา  เจียงเหอก็เรียงซ้อนกันตามลำดับจากน้อยไปมากเมื่อ—

[ติ๊ง!]

[ตรวจพบเคล็ดวิชาการต่อสู้ระดับต่ำในผลผลิตของโฮสต์  ใช้ฟาร์มพอยท์ 500 แต้มเพื่อเรียนรู้หรือไม่?]

เจียงเหอรีบกล่าวด้วยความยินดีว่า “เรียนรู้!  ณ บัดนาว!”

[ฟาร์มพอยท์ -500]

ในหัวของเขามีการแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีก

ตอนนั้นเอง  เจียงเหอได้เกิดมโนภาพถึงเงาของมังกรที่ลอยขึ้นไปในอากาศ  ในขณะที่เขาใช้ออกฝ่ามือเพื่อพัดถล่มทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้...

ตั้งท่าปล่อยฝ่ามือค้างอยู่นาน  แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น

“เฮ้ย!” เจียงเหอสบถอย่างโกรธเคือง “ระบบ  เอ็งหักฟาร์มพอยท์ตูไปแล้วนะเว้ยแล้วฝ่ามือพิชิตมังกรตูล่ะทำไมไม่เห็นมีอะไรออกมาเลย”

[ติ๊ง!]

[วิชาการต่อสู้นี้ต้องการพลังของลมปรานที่ทรงพลัง  โฮสต์ยังไม่ได้ไม่ได้เป็นผู้ฝึกยุทธระดับ 4 ที่ฝึกฝนวิชาลมปรานได้  ดังนั้นจึงไม่สามารถเรียนรู้และใช้ออกได้]

"อะไรนะ…"

เจียงเหอเดือดระอุแทบจะกระอักเลือด “แล้วฟาร์มพอยท์เล่า?”

[ฟาร์มพอยท์ถูกคืนให้โฮสต์ภายใน 24 ชั่วโมง กรุณารอสักครู่]

แม่มันสิ!

เจียงเหอรีบปิดระบบ  เพราะกลัวว่ามันจะเพิ่มบรรทัด 'กรุณากด 9 เพื่อทำซ้ำหรือกด * เพื่อกลับไปยังเมนูก่อนหน้า'