บทที่ 2 : แตงกวาที่ช่วยยกระดับพลังจิตและการฝึกฝน

ขณะนี้  ต้นไม้เล็ก ๆ แต่สูงเกินสองเมตรได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าเจียงเหอในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

“???”

เจียงเหอรู้สึกว่ามุมมองทั้งหมดของเขาถูกพลิกกลับ

“ระบบ  ตูมีการศึกษานะเฟ้ย  เอ็งอย่ามาตอแหล  ไอ้นี่มันต้นแตงกวาที่ไหนฟะ?  มันคือต้นไม้เฟ้ย  ต้นแตงกวามันต้องเป็นเถา… เอ๊ะ?”

ในขณะที่เขากำลังบ่น  ต้นไม้ก็ออกผล

เจียงเหอก็นึกคุณสมบัติของแตงกวาออก…

“ระยะเวลาเก็บเกี่ยวสั้น….  เอ็งหมายความว่าไง?  นี่มันสั้นเวอร์ไปแล้ว!”

จากนั้นอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา—

[ติ๊ง!]

[ผลผลิตสุกแล้ว  โฮสต์กรุณาเก็บเกี่ยวผลผลิตทันที]

มีแตงกวา 99 ลูกห้อยอยู่บนกิ่ง

แตงกวาแต่ละลูกมีขนาดใหญ่กว่าแตงกวาปกติเป็นสองเท่า  และยาวกว่าสามสิบเซนติเมตร  ทุกลูกล้วนมีสีทองและมีกลิ่นหอมหวานเป็นพิเศษโชยออกมา

เจียงเหอเหลือบมอง  แล้วหน้าต่างข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าตามที่เขาคาดไว้ :

[แตงกวา]

“อุดมไปด้วยโปรตีนและวิตามิน B2, C และ E, แคโรทีน, ไนอาซิน, แคลเซียม, ฟอสฟอรัส, เหล็ก และสารอาหารอื่น ๆ ลดความร้อนในร่างกาย  ดีท็อกซ์  เสริมสร้างจิตใจและผ่อนคลายเส้นประสาท  ทำให้สุขภาพโดยรวมดีขึ้น”

“…”

“ลดความร้อนในร่างกาย, ดีท็อกซ์, เสริมสร้างจิตใจและผ่อนคลายเส้นประสาท, ส่งเสริมสุขภาพโดยรวม?”

“แตงกวานี่มันมีสรรพคุณแบบนี้ด้วยเหรอ?”

[ติ๊ง!]

[ฟาร์มพอยท์ +1]

เจียงเหอเด็ดแตงกวามาลูกหนึ่ง  เขานำมาจ่อที่จมูกแล้วดมดู

มีกลิ่นหอมหวานเข้มข้นซึ่งค่อนข้างคล้ายกับแตงสุก

“แต่ถึงแม้จะไม่มีสเปเชียลเอฟเฟกต์อะไร  แต่แตงกวาที่หน้าตาแบบนี้น่าจะขายซักลูกละ 10 หยวน  หรือถ้ามันอร่อยก็ขายแพงขึ้น!”

เจียงเหอจึงลองกินดู

กร๊อบ

กรอบ  หวาน  หอมแถมยังละลายในปาก

เจียงเหอรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นจากการกัดเพียงคำเดียวและยังมีความรู้สึกนิด ๆ ว่าความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย!

กร๊อบ  กร๊อบ!

แตงกวาลูกหนึ่งหนักกว่า 2 จิน และมีรสชาติอร่อยมาก  เขารีบกัดทีละคำ ๆ จนหมดทั้งลูก

เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณเหมือนจะถูกเสริมพลัง  ด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย  ในขณะที่กำหมัดแน่นก็ได้เกิดเสียงกร๊อบแกร๊บ  และมีรู้สึกราวกับว่าสามารถฆ่าวัวตัวหนึ่งได้เลย  ขอแค่ได้ซัดออกไปโดนสักหมัดหนึ่งก็พอ

“รู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมากเลยแฮะ!”

เขามองไปที่ระบบ

[ระดับการฝึกฝน] ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย แต่เจียงเหอสามารถสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในร่างกายอย่างชัดเจน—มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งเท่านั้น  แต่ทุกด้านของร่างกายล้วนมีประสิทธิผลเพิ่มขึ้น

“นอกจากร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว  ยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นอีก   จิตใจเองก็กระจ่างแจ่มใส  และความคิดเองก็เร็วขึ้น…  บางทีการเสริมสร้างจิตใจและผ่อนคลายประสาทจะหมายถึงการส่งเสริมจิตวิญญาณให้ดีขึ้นงั้นเหรอ?”

“ส่วนเรื่องการระบายความร้อนในร่างกายและการดีท็อกซ์…  มันแก้พิษได้จริงหรือ?”

เจียงเหอแอบคาดหวังอยู่เล็กน้อย

“จำได้ว่ายังมียาเบื่อหนูอยู่ในบ้าน…  จะลองเทสต์ดูดีไหมวะ”

“อืม…”

“ถ้าเกิดเดาผิดแล้วไปโรงบาลไม่ทันก็ซวยสิฟะ  จริงสิหมาของผู้ใหญ่บ้านมีชื่อเสียงดุร้ายเหม็นโฉ่และทำให้เด็กน้อยต้องร้องให้อย่างหวาดผวา  กระทั่งเคยขย้ำ 'ฉัน' เออว่ะ  ตูเคยเกือบโดนมันกัดตูดนี่หว่า…”

เจียงเหอจึงเด็ดแตงกวาที่เหลืออีก 98 ลูกออกแล้วยัดใส่กระเป๋าเก็บของ  ไอคอนรูปแตงกวาจึงปรากฏในช่องหนึ่งช่อง  และมีหมายเลข 98 กำกับอยู่ด้านหลัง

ของอย่างเดียวกันมันซ้อนทับกันได้จริง ๆ ด้วย

[ติ๊ง!]

[ฟาร์มพอยท์ +1]

[ติ๊ง!]

[ฟาร์มพอยท์ +1]

เจียงเหอยังได้รับฟาร์มพอยท์ 1 แต้มจากแตงกวาแต่ละลูกที่เขาเด็ดออกมา  จากนั้นหลังจากที่เก็บเกี่ยวแตงกวาลูกสุดท้ายแล้ว "ต้นแตงกวา" ทั้งต้นก็ส่งเสียงออกมาและเริ่มเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว  เหลือเพียงกองขี้เถ้าสีดำ

เจียงเหอหยิบพลั่วและตักขี้เถ้าไปโปรยรอบ ๆ สวน  เพราะนี่มันเป็นปุ๋ยธรรมชาติ

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดไปแล้ว

เจียงเหอลูบท้องตนเอง…

“มืดแล้ว  ควรจะหาข้าวเย็นกินก่อนดีกว่า… เอิ๊ก!”

เขาหยิบแตงกวาอีกลูกมากิน  แต่หลังจากกัดไปสองสามคำ  เขารู้สึกอึดอัดจนแทบจะยืนไม่ไหว  กล้ามเนื้อและกระดูกของเขาส่งเสียงลั่นออกมาให้ได้ยิน

เจียงเหอสามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

แถมดูเหมือนว่าเขาจะสูงขึ้นเล็กน้อยในเวลาสั้น ๆ นี้อีกต่างหาก

เมื่อกำหมัด  ข้อต่อของเขาก็มีเสียงลั่นราวกับฟ้าร้อง

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมพัดเบา ๆ เมื่อลองชกลม

เขามองไปที่ระบบ

[การฝึกฝน : กึ่ง ๆ ผู้ฝึกยุทธ]

“???”

เจียงเหอลูบท้องพลางบ่นว่า “ทำไมการฝึกตนจึงยากจังวะ? พุงตูแทบแตกแต่ยังเป็นไม่ได้แม่แต่ผู้ฝึกยุทธด้วยซ้ำ?”

หลังจากกลับเข้าบ้านแล้วหาอะไรอยู่สักพักเขาก็พบยาเบื่อหนู

แม้จะมาในห่อเล็ก ๆ แต่ก็เป็นพิษอย่างรุนแรง

ขนาดวัวโดนเข้าไปยังไม่รอด!

เจียงเหอล็อคประตูบ้านแล้วเดินออกจากลาน

ที่นอกลานเป็นถนนของหมู่บ้าน

หมู่บ้านจินยินถานอยู่ใกล้เมือง  ห่างออกไปเพียงสิบนาที  และตัวหมู่บ้านเองถูกยกย่องให้เป็น 'หมู่บ้านที่เจริญรุ่งเรือง' โดยชาวบ้านส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในบ้านอิฐสีแดงสไตล์ซีเป่ยที่สว่างสดใสและมีขนาดกว้างขวาง

บ้านเก่าทั้งสามหลังของเจียงเหอเองก็ควรจะได้รับการปรับปรุงในฤดูใบไม้ผลิเช่นกัน  โดยหมู่บ้านนี้ทำให้เขาได้รับการอนุมัติเงิน 'กองทุนปรับปรุงบ้านที่ทรุดโทรม' ประมาณสามถึงสี่หมื่นหยวน

ณ ข้างนอกลาน  มีถนนที่แข็งแรงและเรียบเนียนสม่ำเสมอเชื่อมต่อเข้ากับบ้านทุกหลัง  โดยมีต้นไม้สีเขียวและไฟถนนที่สว่างไสวอยู่ทั้งสองฝั่งถนน

ไม่นานเจียงเหอก็มาถึงหน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้านซึ่งมีลานกว้างมากเช่นกัน  เขามีบ้านอิฐสีแดงแปดหลัง  และลือกันว่าแต่ค่าตกแต่งก็สูงเจ็ดถึงแปดแสนหยวนแล้ว  โดยแต่ละหลังมีประตูสีแดงขนาดใหญ่ที่มีความสูงกว่าสองเมตรและกว้างสามเมตร

“เอ๊ะ? ประตูล็อคเหรอ?”

เจียงเหอเคาะประตูอยู่หลายครั้ง  แต่ก็ไม่มีใครตอบ

เออ  ก็ประตูกับตัวบ้านมันห่างกันตั้งยี่สิบเมตรไม่แปลกหรอกที่จะไม่ได้ยิน  แต่ยังได้ยินเสียงหมาในบ้านเห่าอยู่นะ

ไอ้นี่แหล่ะหมาเห็นโฉ่ที่เคยโจมตี 'เจียงเหอ' มาก่อน

"เฮ้ย  นี่ตูมาวางยาเบื่อหมานะเฟ้ย  จะมามีสัมมาคารวะเคาะประตูบ้านให้ไก่ตื่นทำเพื่อ?”

“เอายาเบื่อนี่ยัดใส่เนื้อแล้วโยนเข้าไปในลานบ้านดีไหมวะ”

เจียงเหอจึงเดินทางไปที่ร้านขายเนื้อริมหมู่บ้านและซื้อเนื้อวัวสองชิ้นใหญ่  และขอให้คนขายเนื้อหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้

จากนั้นเขาก็ไปที่มุมมืดและยัดยาเบื่อลงในชิ้นเนื้อแล้ว...

ฟ้าว...

เขาโยนมันลงไปในลานบ้าน  หลังจากนั้นเขาได้ยินเสียงหมาเห่าอยู่หลายครั้งก่อนที่มันจะส่งเสียงคราง...

จากนั้นเสียงเคี้ยวและกลืนก็ดังขึ้น

ในขณะที่นั่งรอข้างนอกเจียงเหอก็จุดบุหรี่สูบไปด้วย

ไม่นานหมานั่นก็ร้องออกมาอย่างผิดปกติ  ตามมาด้วยเสียงของผู้ใหญ่บ้านที่ดังไปทั่วในตอนกลางคืน “เอ้อเหลิงจื่อ แกเป็นอะไรไป?”

หมาตัวนั้นชื่อไอ้เอ้อเหลิงจื่อ

จุ๊  จุ๊... ชื่อเก๋ไม่เลวนี่หว่า

เจียงเหอลุกขึ้นและรีบไปที่หน้าประตูแล้วตะโกนว่า “ผู้ใหญ่หวาง  เป็นอะไรรึเปล่าครับ?”

เอ่อ…

เดี๋ยวดิ๊  นี้ไม่แปลกไปหน่อยเหรอเหรอ?

ตูเป็นคนวางยาเองแท้ ๆ…  แล้วนี่ตูไม่ได้วิ่งไปเหยียบกับดักเองเหรอ?

“เอาเถอะ  ยังไงก็ทำไปแล้ว  ถ้าเผ่นหนีไปตอนนี้ก็ไม่ได้เทสต์สรรพคุณแก้พิษ  แถมของก็เสียเปล่าพอดีสิ”