บทที่ 1 : โลกนี้มันช่างอันตรายยิ่งนัก

“ตะลึง! พบจิ้งจอกแดงขนาดเท่าลูกวัวในทุ่งหิมะของต้าซิงอานหลิง!  มันมีปีกสองปีกงอกอยู่บนหลัง พูดภาษาคนและพ่นไฟได้!”

“หญิงชราผู้กล้าหาญในวัยแปดสิบได้จับโจรขโมยรถสองคนด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วกว่าสายฟ้า! สื่อต่างประเทศช็อค—วรยุทธมีจริงหรือ?”

“ผู้เฒ่านักพรตเต๋าขี่นกกระเรียนบินบนท้องฟ้า! มายากล? เทพเซียน?”

“เมื่อวาน นักเรียนชั้น ป.3 ในเมืองของเราทำลายสถิติโลกของการยกน้ำหนักด้วยการยกรถแทรกเตอร์ด้วยมือเดียว!”

***

หมู่บ้านจินยินถาน เมืองหลิงโจว ภูมิภาคซีเป่ย

ในบ้านอิฐที่ทรุดโทรมในชนบท เจียงเหอกำลังจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์อย่างตกตะลึง  ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เขาได้มายังโลกนี้

ในตอนแรกเขาตื่นเต้นอย่างมาก ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของโลกนี้คล้ายคลึงกับโลกก่อนหน้านี้มาก อันที่จริงเจียงเหอกำลังพิจารณาว่าเขาควรจะใช้นวนิยาย  ทัศนศิลป์  และความรู้ทางดนตรีที่เขามีมาสร้างอาณาจักรแห่งวัฒนธรรมของตนเองอย่างไร

แต่เมื่อเขาตระหนักว่าพลังชี่ในโลกนี้ได้ฟื้นฟูกลับมาอีกครั้ง  เขาก็ได้สบถออกมา

นี่เขากลายเป็นพวกลอกผลงานจากเรื่องอื่นมางั้นรึ? เขาอาจตายโดยไม่รู้ด้วยซ้ำ!

“มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!”

“วิดีโอและโพสต์เหล่านั้นที่อัปโหลดทางออนไลน์กลายเป็นหน้า404 ในทันที  ซึ่งหมายความว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังคงตั้งใจที่จะเก็บเป็นความลับ  หรือว่าการฟื้นคืนมาของพลังชี่พึ่งจะเริ่มต้นขึ้น?”

เจียงเหอวางโทรศัพท์ลงและครุ่นคิด

โดยทั่วไปแล้ว  การฟื้นคืนของพลังชี่หรือพลังวิญญาณนี้มักจะก่อให้เกิดอะไรขึ้นหลายอย่าง  บางทีเขาอาจใช้ประโยชน์จากสิ่งเหล่านั้น  โดยฉวยโอกาสฝึกฝนตัวเองให้เป็นนักสู้ที่ไร้เทียมทาน  ยกระดับขึ้นสู่จุดสูงสุดของมนุษยชาติได้ไหมนะ?

“ช่างหัวมันเถอะ!”

“ตูจะใช้ร่างกายนี้ทำอะไรดีหว่า?”

“จิ้งจอกพ่นไฟแถมมีปีกก็โผล่มาแล้ว!  ใครจะรู้ว่าจะมีตัวอะไรโผล่มาอีก?  ยังไม่ทันได้หยิบฉวยผลประโยชน์อะไรก็อาจตายไปก่อนโดยไม่รู้ตัวก็ได้!”

เจียงเหอไปที่เตียงแล้วคิดกับตนเองว่า “ทีพวกคนอื่น ๆ ดันปลุกระบบให้ตื่นขึ้นทันทีที่พวกมันข้ามมิติ  บ้างก็มีไอเท็มโกงและกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานได้ในทันที  เมื่อเทียบกับพวกมันแล้วนี่ตูเป็นนักเดินทางต่างโลกปลอมเหรอฟะ?”

ขณะที่กำลังก่นด่าอะไรบางอย่างอยู่นั้นก็ได้มีเสียง “ติ๊ง” ที่สดใสดังขึ้นในหัว

ติ๊ง!

“ระบบเปิดใช้งาน  กำลังผูกมัด…”

“การผูกมัดกับระบบเสร็จสมบูรณ์และทำการแจกแพคเกจสำหรับผู้เล่นใหม่แล้ว  โฮสต์กรุณาตรวจสอบ”

เจียงเหอสะดุ้งเฮือกลงจากเตียงเมื่อเห็นหน้าต่างข้อมูลที่ปรากฏต่อหน้าต่อตา

[ชื่อ : เจียงเหอ]

[การฝึกฝน : ไม่มี]

[ความสามารถ : ไม่มี]

[ครอบครองที่ดิน : 888 ตารางเมตร]

[ระดับฟาร์ม : เลเวล 1]

[กระเป๋าเก็บของ : 3 ช่อง]

[ร้านค้า : ล็อค]

[ฟาร์มพอยท์ (คะแนนฟาร์ม) : 0]

"ที่ดิน? ฟาร์ม? ระบบอะไรวะเนี่ย?”

เมื่อมีมโนภาพเกิดขึ้นในหัว  เจียงเหอก็หันไปดูทางกระเป๋าเก็บของซึ่งคล้ายกับแถบรายการในเกมอื่น ๆ โดยแต่ละช่องเป็นตัวแทนของพื้นที่หนึ่งที่สามารถเอาไอเทมต่าง ๆ ใส่ลงไปได้

และในช่องแรกมีกระสอบปักลายสีทองอยู่ : ถุงของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น

[ติ๊ง!]

[ขอแสดงความยินดีโฮสต์!  คุณได้รับเมล็ดแตงกวาหนึ่งเมล็ด]

[ขอแสดงความยินดีโฮสต์!  คุณได้รับฟาร์มพอยท์ +500]

“???”

“เอาจริงดิ?”

เจียงเหอผิดหวังจนแทบจะกระอักเลือดออกมาในทันที

“แพ็คเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมอื่น ๆ เขาจะมอบ สมบัติวิญญาณ, โอสถทองคำเก้าขั้น, วิชาฝึกฝนขั้นเทพเจ้า หรือ ทักษะระดับเซียน! แม้แต่สิ่งที่แย่ที่สุดยังเป็นโอสถคืนชีพที่ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ถึงแม้จะต้องฝึกฝนเป็นเวลาหลายสิบปี  หรือไม่ก็เงินซักพันล้านสำหรับการเริ่มต้นลงทุน  แต่สิ่งที่ตูได้มา… คือเม็ดแตงกว่าเม็ดนึงเนี่ยนะ?”

หนึ่งเมล็ด!

ถ้าหน่วยเป็นกระสอบยังพอรับได้!

หลังจากที่บ่นอยู่นานเจ้าระบบมันก็ยังไม่ยอมตอบสนอง  เจียงเหอจึงทำได้เพียงบังคับจิตใจตนเองให้ยอมรับความเป็นจริงพร้อมกับปลอบใจตัวเองว่า “บางทีเมล็ดแตงกวาที่ระบบผลิตขึ้นอาจจะมีอะไรพิเศษก็ได้นะ?”

เจียงเหอหยิบเมล็ดแตงกว่าออกจากกระเป๋าเก็บของ

“โอ้โฮ…”

เขาถึงกับผงะ

อย่างน้อยเมล็ดแตงกวาก็มีขนาดเท่ากับนิ้วโป้งและเป็นสีทองทั้งเมล็ด  แถมยังมีกลิ่นหอมหวานจาง ๆ โชยออกมาด้วย

จากนั้นหน้าต่างข้อมูลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[เมล็ดแตงกวา]

[คุณสมบัติ : กันความเย็น  ทนความร้อน  ระยะเวลาเก็บเกี่ยวสั้น  ให้ผลผลิตสูง]

“แน่ใจนะว่าไอ้นี่คือเมล็ดแตงกวาน่ะ?”

เจียงเหอเป็นลูกชาวนาที่ย้ายไปอยู่ข้างนอก  เขาจะไม่เคยเห็นพืชผลที่สามารถปลูกในภูมิภาคซีเป่ยได้อย่างไร?

ถึงกระนั้นเขาไม่เคยได้ยินเรื่องเมล็ดแตงกวาที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลย

ยิ่งกว่านั้น  เขาได้หลอมรวม 'ความทรงจำ' และเรียนรู้ว่า 'เขา' เป็นเด็กกำพร้า—ทั้งพ่อและแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุได้ 3 ขวบ  และเขาอาศัยอยู่กับปู่ตั้งแต่นั้นมา

ในทางกลับกัน  ปู่ของเขาเสียชีวิตด้วยโรคร้ายแรงเมื่อตอนที่เขายังเรียนมหาวิทยาลัยปีที่ 2

หลังจากจัดการเรื่องงานศพของปู่แล้ว 'เจียงเหอ' ยังคงเรียนหนังสือในขณะที่ทำงานพาร์ทไทม์  และกลับมาที่หมู่บ้านนี้หลังจากที่เรียนจบเมื่อปีที่แล้ว  และทำงานแปลก ๆ ในขณะที่หางานหลักที่เหมาะสม

เขายังได้รับมรดกเป็นลานที่ปู่ทิ้งไว้ให้

เป็นลานขนาด 2 หมู่  ดังนั้นจึงค่อนข้างใหญ่มีบ้านอิฐสามหลังพร้อมกับสวนผลไม้กว้าง 1 หมู่

เพียงแต่สวนผลไม้นี้ไม่ได้รับการดูแลมาหลายปีแล้ว  โดยที่ไม้ผลและต้นท้อแทบทุกต้นเกือบตายหลังจากเกิดภัยแล้งอย่างต่อเนื่องหลายปี

ดังนั้นเมื่อ 'เจียงเหอ' กลับมาที่หมู่บ้าน  เขาจึงถอนรากถอนโคนทุกต้น  ไถพรวนดินใหม่ก่อนเพื่อเตรียมแปลงที่จะปลูกผักและผลไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่จะถึงนี้

ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ

ลองปลูกแตงกวาเม็ดนี้ดูหน่อยแล้วกัน

เมื่อมาถึงสวนผลไม้  เจียงเหอขุดหลุมด้วยมือเปล่าแล้ววางเมล็ดแตงกวาลงในหลุม

เขาเหลือบมองไปที่ระบบ  สังเกตเห็นว่าร้านค้าระบบที่ยังไม่ได้ปลดล็อกได้เปิดขึ้นหลังจากที่เขาได้รับฟาร์มพอยท์ 500 แต้ม  แต่อาจเป็นเพราะเลเวลของเขายังต่ำเกินไป  เขาจึงสามารถซื้อสินค้าได้ประเภทเดียวเท่านั้นในตอนนี้

[ปุ๋ยไนโตรเจน] : 1 เม็ด 100 แต้ม  ฟาร์มพอยท์

???

เจียงเหอถึงกับต้องเบ้ปาก

ถึงเขาจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ทรงภูมิปัญญา  แต่ในตอนนี้คงมีแค่คำว่า “คนบ้า” เท่านั้นแหล่ะที่จะสามารถอธิบายสาระรูปของใบหน้าที่เขาแสดงออกมาได้

แน่นอนเขาเคยได้ยินเรื่องปุ๋ยไนโตรเจนหรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า “ปุ๋ยยูเรีย” ที่เสริมสร้างดินและส่งเสริมการเจริญเติบโตของพืช  ก็อย่างว่า  ปกติขายเป็นกระสอบขนาด 50 กิโลกรัม  ราคาสูงถึงแปดสิบหรือเก้าสิบหยวน แล้วทำไมไอ้ระบบมันถึงขายเป็นเม็ด?

“หรือว่ามันจะเป็นปุ๋ยวิเศษเหมือนเมล็ดแตงกวาวะ…”

เจียงเหอจึงแลกมาหนึ่งเม็ด

และเป็นไปตามคาด

ปุ๋ยไนโตรเจนเม็ดเดียวขนาดเท่ากำปั้น  ใสดุจคริสตัล  และเรืองแสงจาง ๆ อันที่จริงมันดูดีกว่าไข่มุกเสียอีก

เจียงเหอจึงโยนมันลงไปในหลุมด้วย  และกลบฝังมันไว้ใต้ดินแล้วกลับไปที่บ้าน

เขากำลังจะเอาน้ำมารดให้

แต่ว่า...

เมื่อกลับมาพร้อมกับน้ำครึ่งถังเขาก็จำต้องอึ้ง

ตรงจุดที่เขาปลูกเมล็ดแตงกวาไว้ได้มีต้นกล้างอกขึ้นมาแล้วแถมยังเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วขนาดที่ตามองเห็น