บทที่ 22 - เทียนซือนั่งตกปลา โดยใช้ศิษย์แกเป็นเหยื่ออ่อย

บทที่ 22 - เทียนซือนั่งตกปลา โดยใช้ศิษย์แกเป็นเหยื่ออ่อย

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินแม้จะเกรงกลัววิชาสายฟ้าของเสวียนเจินเทียนซือ

ไม่กล้าพาดพิงถึงบรรพชนเขาหลงหู่แล้ว แต่ปากก็ยังไม่วายขู่ทิ้งท้าย

พระหยวนคงเป็นศิษย์รัก ถ้าศิษย์ข้าเป็นอะไรไป เขาหลงหู่เตรียมตัวเดือดร้อนได้เลย

เสวียนเจินเทียนซือคร้านจะใส่ใจคำขู่ของหลวงพ่อเหลี่ยวเจิน

ตอนนี้เรื่องด่วนคือต้องเชิญบรรพชนกลับไป เสวียนเจินเทียนซือรู้ดีว่าปล่อยให้บรรพชนเพ่นพ่านข้างนอกไม่ได้อีกแล้ว

จากนั้น ตำรวจผู้ตื่นตัวก็ระดมกำลัง

ร่วมกับเสวียนเจินเทียนซือจากเขาหลงหู่ และหลวงพ่อเหลี่ยวเจินจากวัดฝ่าจ้ง มุ่งหน้าสู่อ่างเก็บน้ำทางใต้

ที่อ่างเก็บน้ำทางใต้ ฟ้าเริ่มสาง หมอกหนาเริ่มจางหาย

พอแสงอาทิตย์สาดส่อง ไอผีที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องล่าถอย

บวกกับผีร้ายในแดนผีโดนจางเทียนลู่เก็บกวาดไปเกือบหมดแล้ว ไม่มีผีคอยหนุน แสงแดดส่องลงมา ไอผีก็สลายหายไปจนหมดสิ้น

สามราชันผีเนื่องจากตบะสูงพอ เลยไม่กลัวแสงแดด คอยรับใช้เทียนซืออยู่ข้างกาย

จางเทียนลู่นั่งขัดสมาธิอยู่ริมน้ำ หลับตาพักผ่อน

หย่อนเหยื่อลงไปเจ็ดแปดชั่วโมงแล้ว

เขาซ่อนกลิ่นอายมิดชิด แต่ใต้น้ำก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว

เจ้าปลาไหลนั่นระแวงจัดจริงๆ

เมื่อคืนโดนจางเทียนลู่ซัดจนขวัญเสีย ขนาดเหยื่อมาจ่อปากยังไม่กล้างับ

จะอดทนได้สักกี่น้ำเชียว?

จางเทียนลู่คิดในใจ: เอาสิ ดูซิว่าจะทนได้นานแค่ไหน

เขาไม่รีบ ถือโอกาสนี้ดูดซับไอผีที่กลืนกินไปเมื่อคืนมาบำรุงร่างกาย

จางเทียนลู่กลั่นไอผี ระดับพลังก็รุดหน้าไปอีกขั้น

ในขณะเดียวกัน

ห่างจากอ่างเก็บน้ำไปห้าร้อยเมตร ขบวนรถของตำรวจ พันธมิตรเต๋าเขาหลงหู่ และวัดฝ่าจ้ง ก็มาจอด

ทุกคนลงจากรถ

หัวหน้าทีมตำรวจสั่งการ "ทุกคนระวังตัว ศัตรูคราวนี้อันตรายกว่าโจรผู้ร้ายทั่วไปมาก ถ้าไม่จำเป็นห้ามยิงกระตุ้นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาด"

จากนั้น ทั้งสามฝ่ายก็ค่อยๆ เคลื่อนกำลังเข้าสู่อ่างเก็บน้ำ

...

"นายท่าน มีคนมาอีกแล้วขอรับ"

ราชันผีขันทีข้างกายจางเทียนลู่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมนุษย์ที่กำลังใกล้เข้ามา แถมดูทรงแล้วฝีมือไม่เบา

ขันทีผีรีบรายงานจางเทียนลู่

จางเทียนลู่ลืมตาขึ้น มองลงไปในน้ำแวบหนึ่ง

เขานั่งเฝ้าเหยื่อมาหลายชั่วโมงโดยไม่ปล่อยกลิ่นอายออกมาเลย ก็เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น ล่อให้เจ้าปลาไหลออกมากินเบ็ด

ถ้าคนพวกนี้เข้ามาตอนนี้ แล้วทำเสียงดังรบกวนเจ้าปลาไหลข้างล่าง

ที่เขาลงทุนลงแรงรอมาตั้งนานก็สูญเปล่าสิ

จางเทียนลู่จึงสั่งว่า "ไปกันพวกมันไว้ อย่าให้พวกโง่นั่นเข้ามาใกล้"

"รับทราบขอรับ!"

สามราชันผีรับคำสั่ง พุ่งออกไปสกัดกั้น

...

ห่างจากอ่างเก็บน้ำ 500 เมตร

กลุ่มคนสามฝ่ายกำลังมุ่งหน้าเข้าหาตำแหน่งของจางเทียนลู่

ยังไม่ทันจะถึงขอบอ่างเก็บน้ำ เสวียนเจินเทียนซือและเหล่านักพรตเขาหลงหู่ก็สัมผัสได้ถึงไอผีที่พุ่งเข้ามาปะทะหน้า

พวกเขาร้องเตือน "ระวัง! มีราชันผีมา!"

สิ้นเสียงเตือน โซ่ตรวนที่สร้างจากไอผีก็พุ่งขึ้นมาจากดิน รัดขาของเสวียนเจินเทียนซือไว้แน่น จากนั้นราชันผีสาวชุดแดงก็โผล่ขึ้นมาจากดิน กางกรงเล็บหมายจะควักหัวใจเสวียนเจินเทียนซือ

"เทียนซือระวัง!"

นักพรตข้างๆ ร้องเตือน

เห็นพวกผีบุกโจมตีก่อน

เสวียนเจินเทียนซือกระทืบเท้าเพียงครั้งเดียว โซ่ตรวนที่มัดขาอยู่ก็แตกกระจุย

จากนั้น เสวียนเจินเทียนซือก็ซัดฝ่ามือสวนใส่ราชันผีสาวที่พุ่งเข้ามา

ฝ่ามือปัญจสายฟ้า!

ตูม!

ฝ่ามือสายฟ้าปะทะกรงเล็บผี

ราชันผีสาวกระเด็นกลับไปทันที

ราชันผีก็กลัวสายฟ้าเหมือนกัน

ราชันผีสาวลอบกัดไม่สำเร็จแถมโดนตบปลิว พอได้เห็นฤทธิ์เดชของเสวียนเจินเทียนซือ

นางก็แสยะยิ้ม ปรบมือเปาะแปะ "เยี่ยม เยี่ยม สมกับเป็นเทียนซือชุดม่วงแห่งเขาหลงหู่ วิชาสายฟ้าแข็งแกร่งสมคำร่ำลือ แต่ข้าขอเตือนว่า ตอนนี้พวกเจ้าอย่าเพิ่งเข้าไปรบกวนจะดีกว่า

เจ้านายของข้ากำลังทำธุระอยู่ข้างใน ขืนไปรบกวนท่าน จะไม่เป็นผลดีต่อทั้งเขาหลงหู่ของพวกเจ้า และพวกข้าที่เป็นข้ารับใช้ด้วย"

ราชันผีสาวชุดแดงกอดอก ยิ้มเยาะ

ข้างกายของนาง บนพื้นดิน ร่างของราชันผีขันทีและราชันทารกผีก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

สามราชันผียืนขวางทางเข้า

แรงกดดันแผ่ออกมามหาศาล

ตำรวจเห็นราชันผีสามตัวโผล่มา

ถึงจะเป็นตำรวจ แต่ก็เป็นแค่คนธรรมดา เจอไอผีระดับราชันเข้าไปก็ต้านทานลำบาก

ตำรวจชะงัก ไม่กล้าบุกเข้าไป

เสวียนเจินเทียนซือและเพื่อนร่วมยุทธภพเต๋าต่างขมวดคิ้ว

สิ่งที่ราชันผีสาวพูดมาก็มีเหตุผล

ดูท่าทาง สามราชันผีนี้จะโดนบรรพชนรุ่นที่สามของเขาหลงหู่กำราบไปแล้ว

ตอนนี้กำลังทำงานให้บรรพชน

นางบอกว่าบรรพชนกำลังทำธุระ ห้ามรบกวน

ถ้าพวกเขาบุกเข้าไปดื้อๆ ก็ดูจะไม่ค่อยดี

ยังไงข้างในนั่นก็บรรพบุรุษตัวเอง บุกรุกที่ทางบรรพบุรุษ มันจะดูไม่งาม

เสวียนเจินเทียนซือถาม "บรรพชนทำอะไรอยู่ข้างใน?"

ราชันผีขันที: "กำลังตกปลา ของของนายท่านโดนปลาไหลพันปีแย่งไป ตอนนี้กำลังล่อให้มันออกมา เพราะฉะนั้นห้ามรบกวน

อย่าหาว่าพวกข้าไม่เตือน ถ้าพวกเจ้าบุกเข้าไป แล้วทำให้ปลาตื่นหนีไป ผลที่ตามมาพวกเจ้ารับผิดชอบไม่ไหวแน่"

"ตกปลา?"

เสวียนเจินเทียนซืองง

ของอะไรของบรรพชนโดนปลาไหลแย่ง?

แล้วปลาไหลพันปี?

ที่นี่มีปลาไหลพันปีด้วยเหรอ?

เสวียนเจินเทียนซือไม่พูดอะไรต่อ

ถึงพวกเขาจะมาเชิญบรรพชนกลับ แต่ตอนนี้บรรพชนดูจะยุ่งอยู่ แถมเป็นช่วงเวลาสำคัญ ดีที่สุดคืออย่าไปกวน

ไม่งั้นถ้าบรรพชนโกรธขึ้นมา จะรับมือไม่ไหวจริงๆ

เสวียนเจินเทียนซือและคนอื่นๆ หันมามองตากัน ตัดสินใจรอสักพัก

ทางที่ดีอย่าไปยั่วโมโหบรรพบุรุษจะดีกว่า

แต่พวกเขาขอกันได้ หลวงพ่อเหลี่ยวเจินจากวัดฝ่าจ้งรอไม่ได้

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินถามสวนขึ้นมา "พวกแกสามตัว อาตมาถามหน่อย เมื่อคืนศิษย์รักของอาตมามาที่นี่ ศิษย์ข้าอยู่ไหน? ส่งคนมาซะ!"

ได้ยินหลวงพ่อเหลี่ยวเจินถาม

สามราชันผีมองหน้าไอ้หัวโล้นแล้วคิดในใจ: ศิษย์มึงใครวะ?

แต่พอมองเห็นหัวล้านเลี่ยนเตียนโล่ง พวกมันก็นึกขึ้นได้

อ๋อ ไอ้โล้นนั่น!

เมื่อคืนมีไอ้โล้นบุกเข้ามาจริงๆ

รู้สึกจะชื่อหยวนคง

ราชันผีสาวชุดแดงตอบ "อ๋อ ไอ้โล้นน้อยเมื่อคืนน่ะเหรอ? มันบังอาจมาท้าทายเจ้านายข้า นายท่านเลยจับมันไปทำเหยื่ออ่อยปลาแล้ว"

ราชันผีสาว: เจ้านายข้ากำลังตกปลา เจ้าทายซิว่าใช้อะไรทำเหยื่ออ่อย?

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินได้ยินดังนั้น โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"แกพูดว่าอะไรนะ?"

คิ้วกระตุกยิกๆ

เอาร่างลูกศิษย์ข้าไปทำเหยื่ออ่อยปลา?

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินสติขาดผึง

"สามหาว! รนหาที่ตาย!"

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินตัดสินใจลงมือทันที

ท่านปลดสร้อยประคำที่คอออกมา

ถือประคำ 108 เม็ดในมือ ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ราชันผีสาวอย่างเกรี้ยวกราด

หลวงพ่อเหลี่ยวเจินเปิดก่อนได้เปรียบ

ราชันผีสาวรีบหลบวูบ

มันของขึ้นแล้ว!

มันของขึ้นแล้ว!!

[จบแล้ว]