บทที่ 3 - ทำไมเขาถึงสวมชุดคลุมมังกร?

บทที่ 3 - ทำไมเขาถึงสวมชุดคลุมมังกร?

ณ เมืองหลงหู่ อันเป็นที่ตั้งของเขาหลงหู่ ตำรวจและสตรีมเมอร์สาวน้องเขี้ยวเสือจ้องมองปรมาจารย์เทียนซือที่รีบรุดมาถึง เบื้องหลังท่านเทียนซือ ท่ามกลางแสงสายฟ้าแลบแว้บวับ ยังมีนักพรตสวมชุดคลุมสีเหลืองและสีแดงติดตามออกมาอีกหลายท่าน

เสียงฟ้าคำรามแสงไฟแลบแปลบปลาบ ยิ่งขับให้ชุดคลุมสีม่วงแห่งเขาหลงหู่ดูน่าเกรงขามและทรงพลังจนน่าขนลุก

ในห้องไลฟ์สดของน้องเขี้ยวเสือ ยอดคนดูพุ่งทะลุ 3 ล้านคนไปแล้ว

นี่เป็นสถิติสูงสุดตั้งแต่เธอเริ่มทำอาชีพสตรีมเมอร์มา

แต่เพราะเหตุการณ์วันนี้มันระทึกขวัญสั่นประสาทเกินไป เนื้อหาแน่นเปรี๊ยะ ผู้คนเลยยังหลั่งไหลเข้ามามุงดูไม่หยุด

ยิ่งพอตำรวจและปรมาจารย์เทียนซือปรากฏตัว ยอดคนดูก็ยิ่งพุ่งกระฉูด เพิ่มขึ้นทีละหลายพันคนในทุกวินาที

ช่องแชทแทบระเบิด คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำป่า

"ขุ่นพระ ปรมาจารย์เทียนซือแห่งเขาหลงหู่?"

"สุดยอด เทียนซือมาเองเลยเว้ยเฮ้ย!!"

"ตกลงนี่สุสานใครวะเนี่ย? ทำไมนักพรตเขาหลงหู่ถึงยกขบวนกันมาขนาดนี้?"

"ฉันมีความคิดบ้า ๆ แวบเข้ามา อย่าบอกนะว่าพวกนั้นไปขุดสุสานเทียนซือเข้า? ไม่งั้นคนเขาหลงหู่จะมาทำไม"

"ตายห่าน พูดเป็นเล่น แต่น่าคิดว่ะ! งานเข้าแล้ว! ขยับกล้องไปใกล้ ๆ หน่อยสิ!!"

"สุสานเขาหลงหู่ยังกล้าขุด นี่ฉันนึกไม่ถึงจริง ๆ"

...

คอมเมนต์ในไลฟ์เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนั้นเอง ตำรวจก็สอบถามปรมาจารย์เทียนซือ

"ท่านนักพรตครับ พวกท่านมาที่นี่เพื่อ..."

ท่านเทียนซือเสวียนเจินยืนสง่าผ่าเผย สายตามองผ่านไหล่ตำรวจไปด้านหลัง

ท่านกล่าวว่า "ที่นี่คือสุสานปรมาจารย์เทียนซือรุ่นที่ 3 แห่งเขาหลงหู่ เป็นสุสานบรรพชนของพวกเรา สวรรค์ฟาดสายฟ้าลงมา มีคนขุดสุสาน ปรมาจารย์กำลังพิโรธ"

สิ้นเสียงของท่านเทียนซือเสวียนเจิน

ตำรวจในเหตุการณ์ต่างสูดปากด้วยความหนาวเหน็บ

ในไลฟ์สด ผู้คนต่างพากันพิมพ์ 66666 ยกนิ้วโป้งรัว ๆ!

แม่เจ้า ขุดสุสานเทียนซือจริงด้วย

แถมยังเป็นถึงปู่ทวดปรมาจารย์รุ่นที่ 3

ที่ฟ้าผ่าเมื่อกี้คือปัญจสายฟ้า ปรมาจารย์พิโรธ

น่ากลัวฉิบหาย

มีคนพิมพ์ข้อมูลแทรกขึ้นมาในช่องแชท

"พี่น้องครับ ผมไปเช็กมาแล้ว ปรมาจารย์เทียนซือรุ่นที่ 3 แห่งเขาหลงหู่ นามว่าจางเทียนลู่ ทายาทรุ่นที่ 10 ของจางเหลียง รัฐบุรุษสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหลานชายของจางเต้าหลิง ปฐมปรมาจารย์นิกายอู๋โต่วหมี่ ท่านมียศเป็นแม่ทัพสยบอุดร บรรดาศักดิ์ล่างจงโหว กินเมืองหมื่นครัวเรือน

จักรพรรดิถังอู่จงอวยยศย้อนหลังให้เป็น 'เทพเจินจวินผู้แจ้งกระจ่างในธรรมอันกว้างใหญ่' จางเซิ่ง บุตรชายคนที่สามของท่านย้ายไปเขาหลงหู่ก่อตั้งนิกายเจิ้งอี พูดง่าย ๆ คือ ท่านคือพ่อของปฐมปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งเขาหลงหู่ในปัจจุบัน

ระดับเหนือกว่าปฐมปรมาจารย์ไปอีก! สุดยอด! สุดยอดของจริง!"

"เชี่ยเอ๊ย คนระดับตำนานขนาดนี้? พวกโจรมันบ้าไปแล้วเหรอ? สุสานนี้ยังกล้าขุด? ช่างกล้าจริง ๆ!"

"ระดับท่านผู้นี้ในสมัยโบราณ แทบจะเป็นเซียนแล้วมั้ง ตอนนี้ฉันเริ่มเป็นห่วงพวกโจรซะแล้วสิ สุสานเทียนซือ คงไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกมั้ง!"

เหนือปากหลุม ตำรวจและคนจากเขาหลงหู่เตรียมตัวจะลงไปจับคน

ส่วนภายในสุสาน หัวหน้าโจรที่โดนฟ้าผ่ากระเด็นไปนอนแน่นิ่ง ตัวดำเมี่ยม ไม่รู้เป็นตายร้ายดี

ลูกน้องรีบเข้าไปประคองดูอาการ

"ลูกพี่ เป็นไงบ้าง"

"พยุงลูกพี่ขึ้นมาเร็ว!"

หัวหน้าโจรตอนนี้ตาแดงก่ำ เลือดขึ้นหน้า รู้สึกโลกหมุนติ้ว กระอักเลือดออกมาอีกคำ

เขารู้สึกชาไปทั้งตัว โดนฟ้าผ่าเข้าไปทีเดียวชีวิตหายไปครึ่งแถบ

แต่หมอนี่มันคนจริง ยอมตายไม่ยอมเสียของ

แม้จะไม่รู้ว่าใต้ดินแบบนี้มีฟ้าผ่าได้ไง แต่ตอนนี้สมบัติสำคัญกว่า

หัวหน้าโจรพูดขึ้น "พยุงข้าขึ้นมา ไปดูซิว่าข้างในมีของดีอะไรบ้าง"

ลูกน้องรีบหิ้วปีกหัวหน้าขึ้นมา โจรหลายคนเดินไปที่โลงศพ

ตอนนี้ ฝาโลงระเบิดเปิดออกแล้ว

ของข้างในเผยสู่สายตา

น้ำเลือดในโลงไหลทะลักออกมาตามมุมทั้งสี่ เพราะแรงระเบิดไปกระทบกลไกภายใน

พวกโจรชะโงกหน้ามองเข้าไป เห็นศพนอนสงบนิ่งอยู่

วินาทีแรกที่เห็นศพ พวกมันถึงกับยืนตะลึงงัน

"ซู้ด!!!!"

พวกโจรสูดปากเสียงดัง เหมือนเห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ

รีบเรียกซินแสฮวงจุ้ยที่มาด้วยกันให้มาดู

"อาจารย์หู มาดูนี่หน่อย ศพนี่ใส่ชุดอะไรเนี่ย"

"เขาเป็นนักพรตเทียนซือไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงใส่ชุดคลุมมังกร?"

พวกโจรเริ่มงงเป็นไก่ตาแตก

นี่มันชักจะหลอน ๆ แล้วนะโว้ย!

"เชี่ย!"

ซินแสฮวงจุ้ยเดินมาดูแวบเดียว ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ยืนแข็งทื่อ

เห็นชัด ๆ ว่าศพเทียนซือที่นอนอยู่ในโลง เริ่มมีสภาพกลายเป็นศพแห้ง ใบหน้าดูดุร้ายน่ากลัว

หน้าผากแปะยันต์สีดำ บนยันต์เขียนด้วยน้ำหมึกสีม่วงทองที่ผสมจากเลือดไก่ ชาด ผงทอง และทองแดงม่วง เป็นอักขระสะกดศพ

ยันต์สะกดศพแผ่นนี้ เป็นยันต์สีดำระดับสูงสุดของลัทธิเต๋า คนทำยันต์นี้ต้องเก่งกาจระดับเทพแน่ ๆ

อีกอย่างที่ทำให้พวกโจรตกตะลึงคือ ท่านเทียนซือในโลง สวมชุดคลุมมังกรอยู่

แถมยังเป็นชุดคลุมมังกรสีดำสี่เล็บ

ภายใต้ชุดคลุมมังกรสีดำ ยังสวมชุดพรตม่วงเทียนเซียนต้ง (ชุดม่วงของเขาหลงหู่) ไว้อีกชั้น

ซินแสฮวงจุ้ยฟันกระทบกันกึก ๆ

เขาพูดว่า "ไป รีบหนี สุสานนี้ขุดไม่ได้แล้ว ชุดที่ใส่นั่นมันชุดคลุมมังกรสี่เล็บสำหรับพระอาจารย์แห่งองค์จักรพรรดิ ในสมัยก่อน ฮ่องเต้พระราชทานให้ครูของรัชทายาท"

คนโบราณถือเรื่องเทิดทูนครูอาจารย์ เชื่อว่าฐานะของครูรัชทายาทนั้นสูงส่งเทียบเท่ารัชทายาท

จางเทียนลู่มีชาติกำเนิดสูงส่ง ปู่ของท่านคือจางเต้าหลิง ผู้ที่จารึกไว้ว่าเป็นเซียนที่บรรลุธรรมเหาะขึ้นสวรรค์

หลานชายของเซียนแท้ ๆ แถมยังเป็นครูของรัชทายาท

พอรัชทายาทขึ้นครองราชย์

จึงพระราชทานชุดนี้ให้ แม้จะเป็นชุดมังกรสี่เล็บ แต่เพราะรัชทายาทเป็นฮ่องเต้แล้ว สถานะจึงเทียบเท่าฮ่องเต้

เพียงแค่ลวดลายขาดเล็บไปหนึ่งเล็บ เลยเรียกว่าชุดคลุมมังกรสี่เล็บราชครู

เป็นสัญลักษณ์ของสถานะอันสูงส่งสุดยอด

ครูของฮ่องเต้

น่ากลัวเกินไปแล้ว

ซินแสฮวงจุ้ยสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างรุนแรง

เขารีบเร่งให้พวกโจรหนี สุสานนี้อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า

ขืนมีอะไรผิดพลาดขึ้นมานิดเดียว ได้ตายไร้ที่ฝังแน่

แต่ทว่า โจรพวกนี้หรือจะฟังคำซินแส

ง้างธนูแล้วต้องยิง!

โลงก็เปิดแล้ว จะให้หนี?

งัดตู้เซฟธนาคารได้แล้ว จะให้ไม่หยิบเงิน?

ถอดกางเกงแล้วบอกว่าเสร็จแล้ว?

นี่มันตลกคาเฟ่รึไง?

วันนี้ยังไงก็ต้องได้ของมีค่าติดไม้ติดมือกลับไป

หัวหน้าโจรมองเข้าไปในโลง ข้างศพมีกระบี่โบราณ ตราประทับหยกโบราณ และสมุดรายชื่อเล่มหนึ่งที่ดูประณีตงดงามวางอยู่

ตาเขาลุกวาว เอื้อมมือจะไปคว้ากระบี่ ตราประทับ และสมุดรายชื่อนั้นทันที

ของสามอย่างนี้ มันโคตรสมบัติชัด ๆ!

กระบี่กับตราประทับ เป็นของเก่าที่แพงระยับ

ถ้ารักษาสภาพดี ๆ ราคาพุ่งกระฉูดแน่

ส่วนสมุดรายชื่อนั่น เผื่อจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญอะไรไว้

ขอแค่มีตัวหนังสือข้างใน ก็ขายได้ราคา!

หัวหน้าโจรหยิบกระบี่ออกมา

ค่อย ๆ ดึงตัวกระบี่ออกจากฝัก

"ชิ้ง!!"

เสียงกระบี่ดังกังวานใสเสนาะหู

ภาพต่อมาทำเอาพวกโจรตาค้าง

กระบี่โบราณเล่มนี้วางอยู่ในโลงมาอย่างน้อยหลายพันปี แถมยังแช่อยู่ในน้ำเลือด

แต่กลับไม่มีรอยผุกร่อนแม้แต่น้อย สนิมเขรอะสักนิดก็ไม่มี

ผ่านไปสองพันกว่าปี ได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง ก็ยังคงเปล่งประกายคมกริบเย็นยะเยือก

โจรข้าง ๆ สังเกตเห็นตัวหนังสือบนตัวกระบี่

"ลูกพี่ ดูสิ มีตัวหนังสือด้วย มีตัวหนังสือยิ่งแพงนะ!"

พวกโจรตื่นเต้นกันใหญ่

ชอบของที่มีตัวหนังสือที่สุดแล้ว

ของเก่าที่มีจารึกกับไม่มี ราคาคนละเรื่องกันเลย

ต่อให้มีแค่ตัวเดียว ราคาก็อาจจะพุ่งเป็นสองเท่า

บนกระบี่เล่มนี้ มีสลักไว้ถึงแปดตัว

หัวหน้าโจรยื่นตัวหนังสือบนกระบี่ให้ซินแสดู

ถามว่า "อาจารย์ ดูหน่อยสิว่าเขียนว่าอะไร"

ซินแสฮวงจุ้ยมองปราดเดียว เสียงสั่นเครือ

บนตัวกระบี่สลักอักษรโบราณแปดตัวไว้อย่างชัดเจน

"ไท่ซ่างเหล่าจวิน สามห้าปราบมาร!"

นี่มันกระบี่เทพสามห้าปราบมารแห่งเขาหลงหู่!

หรือก็คือกระบี่อาญาสิทธิ์เทียนซือ!

ส่วนตราประทับหยกข้าง ๆ หนาเจ็ดหุ้น กว้างยาวด้านละสองนิ้วครึ่ง เนื้อหยก ปุ่มจับรูปมังกรไร้เขา

ด้านล่างสลักคำว่า "ตราประทับหยางผิงจื้อตูกง"

นั่นมันตราประทับเทียนซือ!

ส่วนสมุดรายชื่อเล่มสุดท้ายนั่น

ซินแสไม่กล้าเปิดดูแล้ว

กระบี่กับตราประทับเทียนซืออยู่นี่แล้ว สมุดนั่นจะเป็นอะไรไปได้อีก?

ปฐมปรมาจารย์จางเต้าหลิงปรุงยาอายุวัฒนะเก้าสวรรค์ที่เขาหยุนจิ่น สามปีสำเร็จ มังกรและเสือปรากฏกาย จึงได้ชื่อว่า "เขาหลงหู่" (เขามังกรเสือ)

ต่อมาท่านเทียนซือได้ยินว่าชาวบ้านแคว้นสู่ (เสฉวน) จิตใจใสซื่อ เหมาะแก่การเผยแผ่ธรรม จึงเดินทางไปบำเพ็ญเพียรที่เขาเฮ่อหมิง พร้อมกับสั่งสอนผู้คน

คืนหนึ่ง ท่านเทียนซือกำลังเคลิ้มหลับ ทันใดนั้นเห็นเทพไท่ซ่างเหล่าจวิน (เล่าจื้อ) เสด็จลงมาจากฟ้า ตรัสกับท่านเทียนซือว่า ช่วงนี้ในแคว้นสู่มีพญามารหกตนออกมาทำร้ายผู้คน ให้เจ้าไปปราบปีศาจกำจัดมาร นี่เป็นกุศลยิ่งใหญ่ ภายหน้าจะได้บรรลุเป็นเซียน

ตรัสจบก็มอบของวิเศษสามอย่างให้ ได้แก่ "คัมภีร์ยันต์เจิ้งอีเหมิงเวย" "กระบี่คู่สามห้าปราบมาร" และ "ตราประทับหยางผิงจื้อตูกง"

ไอ้สมุดเล่มสุดท้ายนั่น มันคือคัมภีร์ยันต์เจิ้งอีเหมิงเวย!!

จบแล้ว