บทที่ 25: วิธีพิชิตใจจื่อโม่สุดหล่อ

"《วิธีพิชิตใจหนุ่มหล่อ》???"

วันต่อมา

สวีชิงหนิงได้รับ 'สุดยอดคัมภีร์พิชิตใจคนรัก' ที่พี่ชายหามาให้จริงๆ

ไม่ต้องตกใจไป ชื่อหนังสือคือ "วิธีพิชิตใจหนุ่มหล่อ" จริงๆ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ประชาชนเหอเป่ยในปี 1989

นอกจากนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งคือ "วิธีจีบหนุ่มหล่อ" แต่สงสัยจะดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ เลยเปลี่ยนเป็นคำว่า "พิชิต" แทน

เนื้อหาในเล่มอธิบายกระบวนการจีบหนุ่มอย่างละเอียดผ่านเรื่องราวซึ้งกินใจ 43 เรื่อง และกฎเหล็กสู่ความสำเร็จ 43 ข้อ

พอสวีชิงหนิงเห็นหนังสือเก่าคร่ำครึเล่มนี้ แวบแรกก็รู้สึกตะหงิดๆ แล้วว่ามันจะเชื่อถือได้เหรอเนี่ย!!

"พี่คะ นี่คือคัมภีร์พิชิตใจคนรักที่พี่ว่าเหรอ?"

"ถูกต้อง!"

สวีชิงอวิ๋นตบหน้าอกรับประกัน "เล่มนี้ช่วยให้จีบหนุ่มติดแน่นอน ไม่เชื่อลองเปิดดูสิ"

สวีชิงหนิงเปิดดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"หัวข้อ: ทำยังไงให้ตัวเองดูเซ็กซี่???"

เธอเม้มปากด้วยความประหลาดใจ เหลือบมองพี่ชายทีหนึ่ง แล้วก้มลงมองหนังสืออีกที "ทำไมหน้านี้มีรูปประกอบด้วยคะ? แล้วทำไมรูปถึงชี้ไปที่หน้าอกแล้วเขียนว่า 'อย่าใส่ชุดชั้นใน'????"

ทีแรกนึกว่าตาฝาด แต่พอดูดีๆ มันเขียนว่า 【อย่าใส่ชุดชั้นใน】 จริงๆ!!

บ้าไปแล้ว?!!!

จริงๆ แล้วสวีชิงหนิงก็เก่งแต่ปาก

ปากกล้ากว่าใคร แต่พอถึงเวลาให้ลงมือปฏิบัติจริง เธอก็ขี้อายและเขินจะแย่เหมือนกัน

"หนูว่าหนังสือเล่มนี้มันแปลกๆ นะ แค่เปิดมาหน้านี้ก็รู้สึกทะแม่งๆ แล้ว" สวีชิงหนิงกลับมาทำหน้าจริงจัง ราวกับนักปรัชญา "เรื่องแบบนี้... มันขึ้นอยู่กับบุคคลนะพี่ มันแล้วแต่คน"

สวีชิงอวิ๋น: "หมายความว่าไง?"

สวีชิงหนิง: "ก็... คือ..."

สำหรับคนมีหน้าอก การไม่ใส่ชุดชั้นในอาจจะดูเซ็กซี่แบบวับๆ แวมๆ แต่สำหรับคนไม่มี... ไม่ใส่ก็คง...

สวีชิงหนิงได้แต่คิดในใจ ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ

"ช่างเถอะ เอาไปอ่านเล่นๆ ก็ได้ พี่ต้องไปทำงานแล้ว เข้างานแปดโมง อิจฉาพวกนักศึกษาจริงจริ๊ง ไม่ต้องตื่นเช้าไปตอกบัตร"

"แต่เมื่อก่อนหนูต้องตื่นไปเรียนแปดโมงเช้านะคะ ตอนนี้ก็ต้องปั่นวิทยานิพนธ์ เดี๋ยวหนูว่าจะไปทำวิทยานิพนธ์ต่อแล้ว"

"อ้อ..."

สวีชิงอวิ๋นลูบหัวน้องสาว ยิ้มอย่างเอ็นดู "รอพี่กลับมากินข้าวเย็นนะ เดี๋ยวพาไปกินหม้อไฟกับพี่สะใภ้!"

"โอเคค่า" สวีชิงหนิงยิ้มหวาน...

สรุปคือ ตลอดทั้งเช้า เที่ยง บ่าย สวีชิงหนิงหมกมุ่นอยู่กับการทำวิทยานิพนธ์

แค่หาข้อมูลก็ปวดหัวจะแย่แล้ว

พอตกบ่ายสี่โมง เธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความง่วง

จ้องหน้าจอคอมนานๆ ทำเอาตาล้าไปหมด

จังหวะนั้นสายตาเหลือบไปเห็นคัมภีร์พิชิตใจหนุ่มที่พี่ชายเอามาให้ ความอยากรู้อยากเห็นก็ผุดขึ้นมา

ถึงเมื่อเช้าจะเปิดเจอรูปแปลกๆ นั่นก็เถอะ...

"วิธีคุยกับผู้ชาย: 50 ตัวอย่างประโยคเด็ด

'ไหล่คุณกว้างจัง!' เขาต้องดีใจแน่ที่ได้รับคำชมแบบนี้

'ผิวคุณแทนสวยจัง!' ผิวเข้มแสดงถึงร่างกายที่แข็งแรง เขาต้องปลื้มสุดๆ

'ฉันนับถือคุณจัง!' ความชื่นชมเป็นความรู้สึกที่ดี เขาต้องเข้าใจคุณแน่นอน..."

ในฐานะเด็กอักษรฯ ผลการเรียนดีเด่น บอกตามตรง สวีชิงหนิงเพิ่งเคยอ่านหนังสือประเภทนี้เป็นครั้งแรก

ถึงจะดูแปลกๆ แต่มันก็กระตุ้นความสนใจเธอได้ไม่น้อย

พี่ชายไปสรรหาหนังสือประหลาดๆ แบบนี้มาจากไหนกันนะ?

เอาเถอะ ลองอ่านดูหน่อยก็ได้...

และแล้ว...

พอตกเย็น

หลังอาหารค่ำ เจียงจื่อโม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านสิบกว่าข้อความ!!

และทั้งหมดมาจากสวีชิงหนิง

【พี่เป็นนายแบบหรือเปล่าคะ?】

【ฉันว่าพี่เหมาะกับด้านนี้นะ】

【ฉันว่าพี่น่าจะไปเล่นละครทีวีนะเนี่ย】

【ฉันกำลังหาเพื่อนชายที่งานดีมากๆ อยู่คนนึง พี่สนใจมั้ยคะ?】

【ส่งมือมาสิคะ เดี๋ยวดูดวงลายมือให้ ฉันแม่นมากนะ】

【พี่ดู 'เป็นก้อน' จังเลย】...

สีหน้าเจียงจื่อโม่: -_-||

เขารู้ว่าสวีชิงหนิงเพี้ยน แต่ไม่คิดว่าจะเพี้ยนได้ขนาดนี้!!!

ตั้งแต่เมื่อวานยันวันนี้ ยัยนี่ไม่ปกติสักอย่าง

ไม่สิ ไม่ปกติตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้ว คนบ้าอะไรสะกดรอยตามชาวบ้านเจ็ดวันเจ็ดคืน?

ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาและโปรไฟล์ดี ป่านนี้คนคงนึกว่าเป็นคดีอาชญากรรมไปแล้ว!!

เจียงจื่อโม่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ขืนปล่อยไว้แบบนี้ สวีชิงหนิงคงป่วนเขายิ่งกว่าเดิมแน่!!

เขาเลยกดโทรหาเธอทันที

สวีชิงหนิงรับสายปุ๊บ

"กรี๊ดดด พี่จื่อโม่! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พี่โทรหาหนูก่อน!"

เสียงเธอยังคงไพเราะน่าฟัง ฟังออกเลยว่าตอนนี้ตื่นเต้นดีใจสุดขีด

เจียงจื่อโม่: "ถามจริง สองวันนี้... อะแฮ่ม สติสตางค์ยังอยู่ครบมั้ย??"

สวีชิงหนิง: "สติยังอยู่ครบค่ะ แต่สะพานแห่งรักของเรามันเชื่อมถึงกันแล้วต่างหาก"

เจียงจื่อโม่ลูบหน้าแรงๆ อย่างจนปัญญา "นี่ พี่ชายเธอสอนอะไรแปลกๆ มาให้อีกแล้วใช่มั้ย?"

"อ๋อ เปล่าค่ะ พี่เขาไม่ได้สอน เขาแค่ให้คัมภีร์พิชิตใจหนุ่มมาเล่มนึง หนูก็แค่ทำตามหนังสือจีบพี่ไงคะ"

"ไอ้หนังสือที่เธออ่านน่ะ มันใช่หนังสือดีๆ แน่เหรอ?"

"ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ที่เชื่อถือได้นะคะ"

"เอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่ามั้ยแม่คุณ"

"พี่จื่อโม่ ทำไมทำตัวเหมือนพ่อแม่หนูตอนเด็กๆ เลยล่ะคะ? หนูจะจบมหาลัยแล้วนะ คำพูดพวกนี้ยังใช้กับหนูได้อยู่อีกเหรอ?"

"ไหนว่าทำวิทยานิพนธ์อยู่ไง? ก็เอาเวลาไปทุ่มเทตรงนั้นสิ"

"ทำมาทั้งวันแล้วค่ะ ถึงเวลาพักผ่อน ก็ต้องทุ่มเทจีบพี่บ้างสิคะ"

จนปัญญา

คุยกับผู้หญิงคนนี้มันเหนื่อยใจจริงๆ!!

เจียงจื่อโม่เงียบไปพักใหญ่ก่อนจะพูดขึ้น "ฉันบอกไปหลายรอบแล้วนะว่าฉันไม่ชอบเธอ ไม่สนใจเธอ เราเป็นไปไม่ได้ ฟังภาษาคนรู้เรื่องบ้างมั้ย?"

"รู้ค่ะ ได้ยินแล้ว"

"ได้ยินแล้วทำไมยัง—"

"แต่หนูสังหรณ์ใจจริงๆ นะคะว่าอนาคตเราต้องได้คู่กัน ลางสังหรณ์หนูแรงมากนะ"

เจียงจื่อโม่ขมวดคิ้วแน่น "เธอนี่มันจริงๆ เลย... ถามหน่อยเถอะ เธอชอบฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

คำถามนี้มันชวนให้อายปากชอบกล เหมือนบทพูดพระเอกนิยายน้ำเน่าไม่มีผิด

เจียงจื่อโม่ไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะต้องมาถามคำถามแบบนี้

แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็ไม่เคยมีใครตามจีบเขาอย่างบ้าคลั่งกัดไม่ปล่อยเท่าสวีชิงหนิงมาก่อนจริงๆ

"ชอบสิคะ ชอบที่สุดเลย ชอบแบบถอนตัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย!"

“...”

ปลายสายได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ของเจียงจื่อโม่

สวีชิงหนิงหารู้ไม่ว่า สีหน้าของเจียงจื่อโม่ตอนนี้ไม่ได้ดูทุกข์ระทมอะไรขนาดนั้น เขาค่อยๆ เปลี่ยนจากความเอือมระอา 100% เป็นเอือมระอา 90% บวกกับ... ความจำยอมอีก 10%

สงสัยจะเป็นเวรกรรมที่เขาต้องมาพ่ายแพ้ให้กับยัยตัวแสบคนนี้

เจียงจื่อโม่: "ฉันจะบอกให้นะ..."

สวีชิงหนิง: "พี่จื่อโม่ขา~ พี่ก็ยังไม่มีคนที่ชอบ ตอนนี้ก็โสดสนิท เพราะงั้นการที่หนูจีบพี่ มันก็สมเหตุสมผลไม่ใช่เหรอคะ?"