บทที่ 21: ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?
บทที่ 21: ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?
ช่วงค่ำ
ณ ภัตตาคารหรู
"จะไปแล้ว ให้พี่เลี้ยงส่งสักมื้อนะ"
หลังจากอาหารมาเสิร์ฟครบ หวังเสี่ยวลี่ก็มองหน้าเจียงจื่อโม่แล้วยิ้ม
รอยยิ้มของเธอเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู ชนิดที่ดูออกเลยว่าไม่ใช่รอยยิ้มแบบเพื่อนร่วมงานทั่วไปแน่นอน
"ครับ ขอบคุณครับพี่หวัง"
เจียงจื่อโม่ยังคงรักษาท่าทีเย็นชา รอยยิ้มของเขาเป็นเพียงมารยาททางสังคมล้วนๆ
ความจริงแล้ว นอกจากสวีชิงหนิง แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขารู้สึกรุนแรงทางอารมณ์ได้ขนาดนั้น
"จำได้ว่าตอนเธอมาใหม่ๆ แทบไม่คุยกับพี่เลย ยิ้มก็ไม่ยิ้ม"
"..."
"แต่ตอนนี้ดีขึ้นนะ อย่างน้อยก็ยิ้มให้พี่แล้ว"
"..."
เจียงจื่อโม่นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยความจริงใจ "พี่หวัง เรื่องความช่วยเหลือที่ผ่านมา ผมจดจำไว้ในใจเสมอครับ"
"เก็บพี่ไว้ในใจจริงๆ เหรอ??" หวังเสี่ยวลี่เลิกคิ้ว ทำไมประโยคนี้พอออกจากปากเธอแล้วมันฟังดูกำกวมชอบกล
เจียงจื่อโม่กะพริบตาปริบๆ งงเล็กน้อย "ผมหมายถึงจำความช่วยเหลือเรื่องงานที่พี่หวังคอยช่วยตลอดหลายปีมานี้ครับ"
"ฮ่าๆๆ เข้าใจแล้ว กินเถอะๆ คุยไปกินไปนะ"
เห็นพี่หวังเริ่มทาน เจียงจื่อโม่ถึงหยิบตะเกียบตาม
กินไปได้สักพัก จู่ๆ พี่หวังก็เริ่มเปิดโหมดขี้เม้าท์
"แต่เสี่ยวเจียง ตอนเธอเข้ามาใหม่ๆ มีคนถามเรื่องแฟน เธอว่าโสด... อะแฮ่ม ตอนนี้ก็ยังโสดอยู่ใช่มั้ย?"
"...ครับ"
"แล้วแม่หนูคนที่เอาข้าวมาส่งทุกวันช่วงนี้ล่ะ เป็นอะไรกัน?"
"..."
เจียงจื่อโม่ไม่ตอบ ได้แต่เงยหน้ามองพี่หวังนิ่งๆ
กลายเป็นหวังเสี่ยวลี่เองที่เก็บทรงไม่อยู่ รีบหลบตาแล้วแก้ตัวพัลวัน "อย่าเข้าใจผิด พี่แค่สงสัย น้องเขาสวยจะตาย ยังเด็กแถมหน้าตาดีขนาดนั้น ใครเห็นก็ต้องสะดุดตา อีกอย่างมาส่งข้าวให้ทุกวัน ความสัมพันธ์ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ"
"แค่เพื่อนธรรมดาครับ..." เจียงจื่อโม่ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "อย่าคิดมาก ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบที่พี่คิดหรอก"
หวังเสี่ยวลี่ถอนหายใจโล่งอก "อ้อ... แค่เพื่อนเหรอ เป็นเพื่อนกันแต่มาส่งข้าวทุกวัน ต้องสนิทกันมากแน่ๆ"
เจียงจื่อโม่: "แค่เพื่อนธรรมดาๆ จริงๆ ครับ"
เจียงจื่อโม่รู้สึกว่าวันนี้พี่หวังดูแปลกๆ ทำไมต้องมาเซ้าซี้ถามเรื่องนี้ไม่หยุด
เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกับเธอสักนิด
"งั้นเธอคิดว่า เธอกับพี่ หรือเธอกับเขา ใครสนิทกันมากกว่า?"
"..."
คิ้วของเจียงจื่อโม่ขมวดปมแน่นกว่าเดิม
พี่หวังรู้ตัวไหมเนี่ยว่าพูดอะไรออกมา?!!!
ใช่เวลามาเปรียบเทียบความสัมพันธ์ไหมเนี่ย?
หรือว่าพี่หวังจะ... "พี่หวัง" เจียงจื่อโม่เริ่มรู้สึกตะหงิดๆ เขาขยับตัวนั่งหลังตรง มองหวังเสี่ยวลี่ด้วยความจริงจังกว่าปกติ "ผมว่าพี่เข้าใจผิดแล้ว ผมกับเขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น... ส่วนผมกับพี่ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงานครับ"
พอเขาพูดแบบนี้ บรรยากาศก็ยิ่งอึดอัดกว่าเดิม
เห็นได้ชัดว่ามุมปากของพี่หวังกระตุกยิกๆ
แต่ในเมื่อพูดมาขนาดนี้แล้ว ก็หงายไพ่คุยกันให้รู้เรื่องไปเลยแล้วกัน!!
"แต่ความรู้สึกที่พี่มีต่อเสี่ยวเจียง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานนะ"
"..."
มือที่ถือตะเกียบของเจียงจื่อโม่สั่นเล็กน้อย
เขาแค่ตกใจ... เดี๋ยวนี้คนวัยทำงานเขาสารภาพรักกันตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ?
"จริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาบริษัท พี่ก็สะดุดตาความหล่อของเธอแล้ว"
"ครับ?"
"ใช่"
พี่หวังพยักหน้าย้ำเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเจียงจื่อโม่ ยืนยันว่าสิ่งที่พูดคือเรื่องจริง "รู้ตัวใช่มั้ยว่าตัวเองหล่อน่ะ? พี่แพ้ทางหน้าตาแบบเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่พี่นะ สาวๆ ในบริษัทหลายคนก็เล็งเธออยู่ หน้าตาเธอดีจริงๆ นั่นแหละ"
เจียงจื่อโม่: "..."
พี่หวัง: "หน้าตาดีก็เรื่องหนึ่ง แต่ใครจะไปคิดว่าความสามารถในการทำงานยังดีเยี่ยมอีก!! สมกับที่จบโทมหาลัยจินหลิงจริงๆ"
เจียงจื่อโม่: "..."
"ดังนั้น พี่ก็เลยรู้สึกดีกับเธอมาตลอด เดิมทีก็กะว่าจะไม่พูดหรอก แต่น่าเสียดายที่สิ้นเดือนนี้เธอจะลาออกแล้ว พี่รู้สึกว่าถ้าไม่พูดตอนนี้คงเสียโอกาส ที่นัดมาวันนี้ก็ตั้งใจจะมาคุยเรื่องนี้นี่แหละ"
"..."
แย่แล้ว ข้อมูลเยอะเกินไป รับไม่ทัน เจียงจื่อโม่เริ่มปวดหัวตุบๆ
"พี่หวัง..."
"อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ให้พี่ลองพรีเซนต์ตัวเองเพิ่มอีกหน่อยมั้ย?"
"เราทำงานด้วยกันมาสองปีแล้ว ยังต้องพรีเซนต์อะไรอีกครับ? ถ้าผมจะชอบพี่ ผมคงชอบไปตั้งแต่แรกแล้ว คงไม่เป็นแค่เพื่อนร่วมงานมาจนป่านนี้หรอกครับ"
เจอแบบนี้เข้าไป เจียงจื่อโม่ถึงกับกินข้าวไม่ลง เขาวางตะเกียบแล้วปฏิเสธหวังเสี่ยวลี่อย่างจริงจัง "พี่หวัง ผมขอโทษครับ ผมรับความรู้สึกพี่ไม่ได้ สองปีมานี้ผมเห็นพี่เป็นแค่เพื่อนร่วมงานจริงๆ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ผ่านมา แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่เกินเลยไปกว่านั้นครับ"
หวังเสี่ยวลี่ผ่านโลกมาเยอะ แม้จะโดนปฏิเสธแต่ก็ไม่ฟูมฟาย เธอยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า วางตัวนิ่งสงบ
"โอเค โดนปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยจริงๆ ด้วยแฮะ งั้นขอถามอีกสักข้อ... แล้วกับแม่หนูคนส่งข้าวคนนั้นล่ะ ปฏิเสธเด็ดขาดแบบนี้มั้ย?"
"รายนั้น..."
เจียงจื่อโม่เกาหางคิ้ว พอต้องนึกถึงพฤติกรรมของสวีชิงหนิง เขาก็ยิ่งปวดหัวหนักกว่าเก่า
"ผมปฏิเสธเร็วกว่านี้อีก แต่รายนั้นพูดไม่รู้ฟัง ไม่เคยเก็บคำพูดผมมาใส่ใจเลยสักนิด"
พูดมาตั้งเยอะ เจียงจื่อโม่เริ่มคอแห้ง ระหว่างยกน้ำขึ้นดื่ม สายตาก็เผลอมองไปทางประตูร้าน
ใครจะไปคิดว่าเขาจะเจอสวีชิงหนิง!!
โลกกลมอะไรขนาดนี้? แค่ออกมากินข้าวยังเจอ?
พี่หวังที่นั่งตรงข้ามเห็นเจียงจื่อโม่มองไปที่ประตูตาไม่กะพริบ ก็หันมองตาม
"แหม... พวกเธอนี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ มาร้านอาหารยังเจอ แถมเจาะจงมาเจอกันที่ชั้นสองด้วยนะ"
"ถ้าจะมีวาสนา ก็คงเป็นเจ้ากรรมนายเวรมากกว่าครับ"
"แต่พี่สังเกตนะ พอพูดถึงเขา เธอใส่อารมณ์กว่าปกติเยอะเลย ตามหลักแล้วเธอไม่น่าจะสนใจเขาด้วยซ้ำ แต่นี่พูดซะยาวเหยียด..."
พี่หวังทำหน้าเหมือนเพิ่งเห็นฉากโรแมนติก "มันแปลกๆ นะ หรือว่าเขาจะเป็นข้อยกเว้นของเสี่ยวเจียง?"
เจียงจื่อโม่: "..."
เจียงจื่อโม่ไม่เข้าใจสิ่งที่พี่หวังพูด เขาพูดไม่ออก ได้แต่มองสวีชิงหนิงที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า
ข้างๆ เธอมีผู้ชายคนหนึ่ง ตัวสูงกว่าเธอมาก ไว้เครา หุ่นล่ำบึ้ก ทั้งสองคนกำลังยืนคุยหัวร่อต่อกระซิกกัน
เดาว่าคงเพิ่งกินข้าวเสร็จเตรียมกลับบ้านมั้ง?
เจียงจื่อโม่ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพนั้น แต่ก็รีบดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
เขาหันหน้าหนี กะพริบตาถี่รัวกว่าเดิม
ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?