ตอนที่ 9 ผมต้องการขาย 100 ล้านปอนด์ (รีไรท์)

วิลเลียมยิ้มพลางมองดูทุกคนเงียบนิ่งกันไป พวกเขารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นแทบจะไม่ต่างกับความเป็นจริง เกมนี้สร้างความมั่งคั่งได้มากแค่ไหนกับคนเหล่านี้ที่อยู่วงการเกมมาตลอดชีวิตย่อมรู้อยู่แก่ใจ ณ ที่แห่งนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เขาพูดอะไร

ทั้ง EA และ Ubisoft เป็นหนึ่งในผู้กระจายเกมอิสระอันดับต้นๆ ของโลกพวกเขาสามารถเผยแพร่เกมและอุปกรณ์ต่อพ่วงเกมได้อย่างอิสระ อีกรายคือ Beststar เป็นผู้เผยแพร่ดีวีดีและเกมที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา

ตอนนี้แผ่นเกมออปติคอล Plants vs. Zombies สามารถขายได้อย่างน้อย 70 ล้านปอนด์ขึ้นไปและสามารถวางจำหน่ายเกมเวอร์ชันใหม่ซึ่งทำเงินเป็นจำนวนมาก

ควบคู่ไปกับผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับเกมที่สามารถขายได้หลายครั้งหรือเป็นสิบครั้ง คงจะแปลกที่หากบริษัทและตัวแทนจำหน่ายเกมเหล่านี้ไม่ต้องการเกมนี้

และตอนนี้ที่ Beststar กำลังจะเสนอขายหุ้น IPO (เช่นการเข้าจดทะเบียน) ตราบใดที่มันสามารถเป็นที่นิยมในสหรัฐอเมริกาได้มันจะเป็นประโยชน์มากสำหรับเขาที่จะออกสู่สาธารณะในปีหน้ารายได้ 1 เท่าเท่ากับ 20 เท่าของมูลค่าตลาดที่เพิ่มขึ้น จังหวะเวลาในการขายของจึงสำคัญมาก

ใช้เวลาไม่นานตัวแทน Beststar ก็เริ่มพูด "ตอนนี้เราทราบแล้วครับคุณเดวอนเชอร์ คุณต้องการขายลิขสิทธิ์เกมทั้งหมด ที่คุณพูดก็ถูกครับ แต่มันก็มีโอกาสที่อนาคตของเกมนี้จะไม่สดใส ให้ผมเดา อืม..บางทีคุณอาจต้องการขายเกมมากคุณต้องการทำเงินเป็นจำนวนมาก เมื่อมีตลาดดีหรืออาจจะเพิ่มเป็นสองเท่าในหนึ่งปีหลังจากลงทุนใน ตลาดหุ้น อ่าฮะ ขอแสดงความยินดีกับคุณวิลเลียมคุณกำลังจะกลายเป็นคนรวย แต่ผมยังหวังว่าคุณจะสามารถบอกเราได้ถึงค่าลิขสิทธิ์ของเกมและจำนวนเงินที่คุณต้องการขาย "

"เปิดขายที่ 100 ล้านปอนด์ ครับ"

"โอ้ ลั่น ล้า ว้าวว!"

แม้ว่าทุกคนจะเตรียมพร้อมรับราคามหาโหด แต่เมื่อได้ยินราคาถึง 100 ล้านปอนด์ทุกคนในห้องประชุมก็ถึงกับโมโห

ตัวแทนเกมแต่ละคนถึงกับตะโกนว่า: "คุณบ้าไปแล้วเหรอคุณเดวอนเชอร์ 100 ล้านปอนด์ คุณไม่ปล้นไปเลยล่ะ?"

วิลเลียมไม่สนใจเสียงแหกปากร้องของคนเหล่านี้และจ้องเข้าไปในดวงตาของบุคคลที่ตัวแทนจากเบสต์สตาร์และกล่าวว่า : "ผมคิดว่าถ้าทางเบสต์สตาร์ทำกำไรได้มากกว่า 300 ล้านปอนด์หลังจากจ่ายไปแค่ 100 ล้านปอนด์เขาคงจะเห็นด้วยอย่างแน่นอนครับ ผมคาดว่าปีหน้าแผนนี้จะเป็นประโยชน์มากใช่ไหมครับ คุณวู้ด "

วู้ด มอร์ริสสะดุ้งเฮือกในใจ เมื่อวิลเลียมเหมือนจะอ่านใจเขาได้ เขาก็คิดกับตัวเองว่า : ‘ไอ้เปรตนี่รู้อะไรมาหรือเปล่า มันเป็นไปไม่ได้คณะกรรมการของ Beststar เพิ่งทำตกลงที่จะเผยแพร่ต่อสาธารณะในปีหน้า ไอ้เด็กนี่จะรู้เรื่องนี้ได้ยังไง’

วู้ด มอร์ริสยังผวาอยู่เพราะจู่ๆ ปากของวิลเลียมก็โพร่งคำต่อไปออกมา ดูจากสายตาของวิลเลียมที่ดูกระลิ้มกระเหลี่ยอยู่เล็กน้อยเขารู้สึกว่าวิลเลียมมองแผนของเขาออกอย่างแน่นอน

วิลเลียมที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของวู้ด มอร์ริสก็รู้ว่าเขาพูดถูกตอนนี้ Beststar วางแผนที่จะเผยแพร่สู่สาธารณะและจะเปิดตัวในปีหน้า

ในยุคนี้ Beststar ไม่มีคู่แข่งต่อให้หาทั่วสหรัฐอเมริกา ขนาดบริษัท Nife ก็เกือบถูก Beststar ซื้อกิจการอยู่หลายครั้ง แต่ก็อย่างว่า Beststar หยิ่งเกินไปอีกทั้งยังคิดว่าจะซื้อของในราคาที่ต่ำ คนพวกนี้ประเมินพัฒนาการของตลาดช็อปปิ้งออนไลน์ต่ำเกินไป หากเขาไม่มีปัญหาขาดแคลนเงิน แค่พัฒนาเกมไปเงินก็เข้ากระเป๋าเขาไม่หวาดไม่ไหว

"ผมคงต้องไปรายงานต่อคณะกรรมการผู้บริหารของบริษัท เกี่ยวกับใบเสนอราคาของ Blockbuster ในตอนนี้ผมไม่สามารถยอมรับราคา 100 ล้านปอนด์ได้ คุณเดวอนเชอร์ ผมคิดว่าอีกไม่กี่วันเราน่าจะได้มาคุยกันใหม่ครับ” เพื่อไม่ให้วิลเลียมรู้ตัวเขารีบเปลี่ยนเรื่องพูด

วิลเลียมยิ้มพลางมองไปทางวู้ด มอร์ริสแล้วเอ่ยว่า: "เอาล่ะ งั้นวันนี้ก็จบเรื่องกันแค่นี้เถอะครับท่านสุภาพบุรุษทุกท่าน ทางเราคาดว่าจะได้พบพวกคุณในอีก 3 วัน ผมหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากทางคุณนะครับ คุณวู้ด มอร์ริส"

หลังจากที่วิลเลียมล่ำลาทุกคนในห้องประชุมเสร็จแล้วเขาก็เพิกเฉยต่อตัวแทนเกมที่ต้องการดึงเขามาจัดตั้งหน่วยงานเกมในวันนี้และจากไปกับแอนโธนี่หุ้นส่วนอาวุโสของสำนักงานกฎหมาย กับทีมของเขา

วิลเลียมและกลุ่มคนอีก 6 กลุ่มตรงไปที่ห้องชุดธุรกิจที่เขาเช่าในโรงแรมฮิลตันห้องชุดธุรกิจราคา 600 ปอนด์ต่อวันมีพื้นที่สำนักงานมากกว่า 40 ตารางเมตร

แอนโธนี่มองไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาซึ่งมีอายุไม่ถึง 20 ปีจากข้อมูลระบุว่าวิลเลียมเดวอนเชียร์เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1980 ตอนนี้เขาอายุเพียงแค่ 19 ปี 2 เดือน แล้วเขาก็คิดขึ้นได้ว่า มันคงจะดีนะ ถ้าลูกชายของเขาเป็นเหมือนวิลเลียม เดวอนเชอร์

“ขอแสดงความยินดีกับคุณเดวอนเชอร์ด้วยนะครับ ผมคิดว่าคุณกำลังจะกลายเป็นมหาเศรษฐีที่อายุน้อยที่สุดในอังกฤษ เรื่องทั้งหมดนี้ดูน่าเหลือเชื่อมาก วิลเลียมคุณได้ฟื้นฟูมุมมองของคนหนุ่มสาวในโลกใหม่สำเร็จแล้ว เยี่ยมมากเลยครับวิลเลียมเลยขอแสดงความยินดีจากใจครับ” แอนโธนี่ชมอุทาน

หลังจากได้รับแก้วไวน์ที่แอนโธนี่รินให้เขา วิลเลียมยิ้มและพูดว่า : "ขอบคุณครับคุณแอนโธนี่ ผมคิดว่าเรากำลังจะเซ็นสัญญาฉบับใหม่ตอนนี้ผมไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งต่างๆ จะดำเนินไปอย่างราบรื่นขนาดนั้น มันน่าจะกลายเป็นสมภูมิของเราไปอีก 3 วันข้างหน้า ผมได้ยินข่าวมามากว่า Sinolink มีลิสรายชื่อแล้วครับ ตอนนี้ผมต้องการให้ทางสำนักงานกฎหมายของคุณร่วมมือกับผมอย่างเต็มที่วางแผนเผยแพร่ข่าวและดึงดูดผู้ที่มีโอกาสเป็นลูกค้าผมมากขึ้นในหลายๆ เคส เพราะยิ่งถ้ามีลิสต์รายชื่อเยอะก็ยิ่งมีโอกาสขายได้ดีกว่า”

แอนโธนี่พยักหน้าและกล่าวว่า "ที่พูดก็ถูกครับคุณเดวอนเชอร์สัญญารายชั่วโมงดูจะไม่เหมาะสมอีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณต้องการ ให้สำนักงานกฎหมาย Yuelida ของเราบริการครบวงจรแก่คุณ เราจะช่วยทางคุณเตรียมการเรื่องยุ่งยากทั้งหมดเอง"

"โอเคครับ การทำธุรกรรมครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเงินมากกว่า 100 ล้านปอนด์ ผมคิดว่าค่าคอมมิชชั่น 1% น่าจะเป็นที่พอใจของสำนักกฎหมาย Yuelida ของคุณแล้ว เพราะไม่ว่าค่าจ้างจะสูงแค่ไหนก็ไม่เหมาะสมแล้ว และหากครั้งนี้ธุรกิจสามารถดำเนินการได้สำเร็จในผมจะขอจ้างคุณเป็นทนายความส่วนตัวของผมเลย คุณคิดยังไงครับแอนโธนี่" วิลเลียมพูดขณะมองเข้าไปในดวงตาของแอนโธนี่

แอนโธนีคิดอยู่พักหนึ่ง 1% มีมูลค่ามากกว่า 1 ล้านปอนด์แม้ว่า สำนักงานกฎหมาย Yuelida จะเป็นสำนักงานกฎหมายที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในอังกฤษ แต่สำนักงานกฎหมายนี้ไม่ได้มีเพียงหุ้นส่วนของเขาเท่านั้นยังมีหุ้นส่วนอีกหลายสิบราย ทั้งยังมีหุ้นส่วนคนทั่วไปอีกหลายร้อยคน แค่ทำคดีแบบนี้ก็ได้มาหนึ่งล้านปอนด์ไม่ใช่เรื่องยากเลย ในหนึ่งปีแถมบริษัทของพวกเขาคงจะไม่เจอลูกค้าแบบเด็กคนนี้เกิน 2-3 ครั้ง แม้ว่าจะมีมันก็จะไม่ใช่เทิร์นของเขา โดยส่วนตัวแล้วราคาทนายความของเขามีแค่ 300,000 ปอนด์ต่อปี แถมโอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีทุกปี

แอนโธนีพยักหน้าโดยไม่คิดอะไรอีก : "ไม่มีปัญหาครับ คุณเดวอนเชอร์สำนักงานของเรารับทำคดีแบบนี้อยู่แล้ว"

“ยินดีมากๆ ครับแอนโธนี่” วิลเลียมยื่นมือออกไป

"ยินดีที่ได้ร่วมมือกันครับคุณเดวอนเชอร์" แอนโธนีจับมือวิลเลียม

วิลเลียมหยิบแก้วขึ้นมาและทุกคนก็จับแก้วและดื่มสก็อตวิสกี้ในแก้วแบบวันช็อต

วิลเลียมถอนหายใจในใจ : "ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ผมจะกลายเป็นมหาเศรษฐีในเร็วๆ นี้ด้วยเงินร้อยล้านปอนด์นี้แผนหลังเดือนมีนาคมปีนี้ก็คงสามารถดำเนินการได้อย่างราบรื่นมากขึ้น"

หลังจากที่วิลเลียมกับแอนโธนีเซ็นสัญญาอีกครั้งแอนโธนี่กล่าวว่า: "คุณเดวอนเชอร์ครับ เนื่องจากตอนนี้ผมเป็นทนายความส่วนตัวของคุณแล้ว ผมคงต้องเตือนคุณถึงเรื่องหนึ่ง"

“เชิญว่ามาครับ”

“ผมคิดว่าคุณควรปล่อยให้ธนาคารและบริษัทประกันก้าวเข้ามาในตอนนี้ด่วนเลย ดูจากเงินจำนวนมาก คุณคงต้องให้บริษัทประกัน รับประกันความปลอดภัยของเงินให้คุณและคุณควรคิดถึงคำถาเรื่องภาษีที่สมเหตุสมผลด้วย หลีกเลี่ยงคงยากไม่ว่าจะรับเงินในอังกฤษหรือรับเงินในประเทศอื่น”

"มีความแตกต่างระหว่างสองวิธีนี้หรือเปล่าครับ?" วิลเลียมสงสัย

"มีครับคุณเดวอนเชอร์ถ้าคุณอยากได้เงินเร็วที่สุดก็เอาเงินไปที่ บริษัทประกันเพื่อประกันว่าหากผู้ซื้อไม่จ่ายเงินภายในระยะเวลาที่ตกลงกันในสัญญาก่อน บริษัทประกันจะจ่ายให้คุณก่อนและที่เหลือบริษัทประกันจะดำเนินการต่อเอง "

"นอกจากนี้ยังมีธนาคารผู้รับเงินหากคุณตั้งค่าบัญชีเงินทุนของคุณในอังกฤษเงินจะต้องถูกหักภาษีจำนวนมาก หากตั้งในธนาคารที่เป็นความลับหรือสถานที่ปลอดภาษีเช่นสวิตเซอร์แลนด์หรือหมู่เกาะบริติชเวอร์จินโดยพื้นฐานแล้วจะไม่ต้องจ่ายภาษี ทั้งรัฐบาลอังกฤษยังไม่สามารถเก็บภาษีได้ทั่วโลกเหมือนสหรัฐอเมริกา”

“เพียงแค่ว่าเงินพวกนี้จะมีปัญหานิดหน่อยหากคุณต้องการโอนกลับมายังอังกฤษ หากโอนกลับมาอังกฤษค่าธรรมเนียมจะไม่ต่ำกว่าภาษีเงินได้นิติบุคคลอย่างตรงไปตรงมาเลย ข้อดีเพียงอย่างเดียวของการทำเช่นนี้คือค่าบริโภคและการลงทุนนอกประเทศจะไม่ได้รับผลกระทบในอนาคต”

“แต่วิธีนี้ข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดประการหนึ่งก็คือเมื่อผู้คนรู้ว่าเงินของคุณไม่ได้ผ่านการจ่ายภาษีสักเพนีชื่อเสียงของคุณในแวดวงสังคมอังกฤษจะได้รับผลกระทบอย่างร้ายแรงและบางทีอาจถึงแก่ชีวิตด้วยเพราะเงินจำนวนนี้มีเป็นจำนวนมาก เคยมีคนที่ถูกสอบสวนเพราะไม่เสียภาษี แม้ว่าคุณจะรอดไปได้ในท้ายที่สุด แต่ก็ยังคงเป็นเรื่องยากกว่าที่จะใช้เงิน เพราะคงต้องขึ้นศาลฟ้องร้องกันอย่างน้อยไปอีก 2-3 ปี”

"คำแนะนำของผมคือคุณไปจดทะเบียนบริษัทในหมู่เกาะบริติชเวอร์จินและโอนหุ้น บริษัท ครึ่งหนึ่งในอังกฤษไปยัง บริษัทในหมู่เกาะบริติชเวอร์จินเพื่อให้บริษัทของคุณในอังกฤษจ่ายภาษีให้กรมสรรพากรสักครึ่งหนึ่ง"

"นอกจากนี้ บริษัทขนาดเล็กและขนาดกลางจะได้รับนโยบายการคืนภาษีสำหรับค่าใช้จ่ายด้านการวิจัยและพัฒนา 1.5 เท่า สำหรับค่าใช้จ่ายในการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์นั้น ก็ขึ้นอยู่กับคุณเดวอนเชอร์ว่าใช้เงินไปกับการวิจัยและพัฒนาเกมเท่าไหร่ครับ"

มันดีขนาดนั้นเชียวหรือ วิลเลียมเกาหัวของเขาและพูดว่า: "นี่ก็พูดยากจริงๆ ดูเหมือนผมจะไม่ได้ใช้เงินมากนักนอกจากค่าอาหารกับค่าไฟ ผมออกแบบเกมนี้ทุกอย่างด้วยตัวเองเพียงลำพัง และผมได้เขียนโปรแกรมสำหรับพัฒนามันเองด้วย แม้กระทั่งภาพพวกพืชและพวกซอมบี้ผมก็ทำการออกแบบและวาดขึ้นเองทั้งหมด"

หลังจากฟังคำพูดของวิลเลียมแอนโธนี่ก็มองวิลเลียมเหมือนเห็นมนุษย์ต่างดาวเขาคิดว่าค่าใช้จ่ายในการพัฒนาเกม Plants vs. Zombies จะต้องสูงถึงหลายสิบล้านปอนด์เสียอีก

แล้วตอนนี้คุณดันมาบอกฉันว่าไม่ได้ใช้เงินในการพัฒนาเลย นี่เชื่อเขาเลย ตอนนี้แอนโธนี่เริ่มรู้สึกปวดกระบาลแล้ว

"เอิ่ม วิลเลียม ผมก็พอรู้อยู่ว่าคุณเป็นพวกอัจฉริยะ แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นอัจฉริยะขนาดนี้ ก็ได้ครับผมจะหาข้ออ้างและวิธีการหลีกเลี่ยงภาษีที่สมเหตุสมผลอื่นๆ แล้วจะรายงานให้คุณทราบในอีกไม่กี่วันครับ"

วิลเลียมมองไปที่แอนโธนี่อย่างหมดหนทาง ซึ่งเขากำลังมองมาทางวิลเลียมเหมือนสัตว์ประหลาดและพูดว่า "ผมมีเพียงคำขอเดียวเท่านั้นครับ นั่นคือทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎหมาย"

แอนโธนีพยักหน้าเห็นด้วย : "แน่นอนคุณเดวอนเชอร์ผมรับประกันว่าทุกอย่างต้องสมเหตุสมผลและถูกกฎหมาย จะไม่มีใครพบช่องโหว่ที่ใช้ในการหลีกเลี่ยงภาษีเหล่านี้ตามบทกฎหมาย นี่คือสิ่งที่สำนักงานกฎหมายของเราถนัดที่สุดแล้วครับ"

"นั่นเป็นเรื่องที่ดีครับแอนโธนี่ ผมต้องการให้คุณช่วยกระจายข้อมูลบางส่วนในห้องประชุมวันนี้ให้กับสังคมได้รับรู้ด้วย แน่นอนว่าเรื่องจำนวนเงินไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง" วิลเลียมกระซิบกับแอนโธนี่

"ไม่มีปัญหาครับวิลเลียม ตราบใดที่คุณไม่กลัวว่าจะมีปาปารัสซี่ตามติดอีกมากมายในอนาคต ผมก็ยินดีที่จะทำสิ่งนี้ให้คุณ"

วิลเลียมหัวเราะและพูดว่า: "ฮ่าฮ่า ผมคงพร้อมที่จะถูกปาปารัสซี่รุมถ่ายรูปแล้ว มันคงไม่นานนักหรอกครับ"

แอนโธนี่กล่าวต่อว่า “พูดจริงๆ นะวิลเลียม คุณต้องเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้จริงๆ นะครับ ผมแค่คิดว่าจะแก้ปัญหาให้คุณอย่างไร คุณไม่เหมือนเด็กอายุ 19 ปีเลย ให้พระเจ้าอวยพร ผมแค่หวังว่าโลกภายนอกจะไม่รู้เรื่องนี้เร็วเกินไป เรายังไม่พร้อม ใครจะไปคิดว่าเบสต์สตาร์จะชอบเกมนี้มาก วิลเลียมคุณรู้ข้อมูลอะไรมาหรือเปล่าครับ?”

"ก็มีบ้าง.. ผมก็ไม่ได้คาดหวังว่า Beststar จะมีแผนที่จะประกาศสู่สาธารณะจริงๆ ทุกอย่างมันกะทันหันเกินไป ผมยังไม่พร้อมเลยแอนโธนี่ ผมหวังว่าเราควรจะได้บริษัทในหมู่เกาะบริติชเวอร์จินภายในตอนบ่าย ผมมักจะมีลางสังหรณ์ว่าเราอาจไม่เหลือเวลาให้จัดการแล้ว” วิลเลียมพูดอย่างเป็นกังวล

อำนาจทางจิตพ่อมดฝึกหัดของวิลเลียม บอกเขาอย่างแผ่วเบาว่ามีบางอย่างที่ไม่เอื้ออำนวยต่อเขากำลังจะเกิดขึ้น

========================

เพจแปล ถ้าเช่นนั้นข้าขอลา