ตอนที่ 11: ชัยชนะและความพ่ายแพ้

การบรรยายพิเศษครั้งแรกของโจวเซิ่งอานถูกจัดขึ้นในเวลาเก้าโมงเช้า ณ ห้องเรียนขนาดใหญ่ที่สุดของโรงเรียนหลานป้า มีการเสริมเก้าอี้เพิ่มเข้ามามากมาย และนักเรียนแทบทุกคนถูกเรียกให้เข้าร่วม

หลักสูตรลักษณะนี้มักจะเกิดขึ้นเมื่อมีวิญญาณจารย์ระดับสูงมาแลกเปลี่ยนความรู้ ทางโรงเรียนจึงจะเรียกนักเรียนจำนวนมากมาสังเกตการณ์

ทว่าสถานการณ์ที่นักเรียนทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันเช่นนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ผู้สอนกลับเป็นชายหนุ่มหน้าใหม่ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับนักเรียน ทำให้เกิดกระแสความไม่ยอมรับขึ้นทันที

ทั้งห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงจอแจ

"ได้ยินไหม? อาจารย์ที่มาบรรยายพิเศษวันนี้เป็นคนใหม่ แถมอายุเพิ่งจะสิบแปดเองนะ!"

"เด็กขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วเขาเอาคุณสมบัติอะไรมาสอนพวกเรา? หรือว่าจะมีเส้นสาย? ไม่น่าใช่นะ ท่านผู้อำนวยการไม่ใช่คนประเภทชอบประจบสอพลอใครนี่นา!"

"ข้าเคยเห็นอาจารย์คนนั้นแล้ว เรื่องอื่นไม่รู้ แต่เรื่องหน้าตานี่บอกเลยว่าหล่อวัวตายควายล้ม!"

"ข้าก็เห็นเขาเมื่อวาน หล่อจริงๆ นั่นแหละ เมื่อวานไท่หลงบังเอิญไปสารภาพรักกับเทพธิดาเจียงจู แล้วอาจารย์โจวก็เดินผ่านมาพอดี เทพธิดาเจียงจูก็เลยบอกว่าสเปกที่ชอบก็เหมือนเขานั่นแหละ ดูเหมือนไท่หลงจะเข้าไปหาเรื่องด้วย..."

"..."

เมื่อเห็นความวุ่นวายของเหล่านักเรียน ผู้อำนวยการฝ่ายปกครองอย่างผู้อำนวยการอินก็ตบโต๊ะเสียงดังปัง แล้วตะโกนลั่น "เงียบ! เงียบกันให้หมด! มารยาทไปไหนกันหมด ทำไมถึงทำตัวไร้ระเบียบแบบนี้!"

สิ้นเสียงตวาด นักเรียนทุกคนก็เงียบกริบไม่กล้าส่งเสียง

หลิวเอ้อร์หลงนั่งกอดอกอยู่ตรงกลางแถวหน้าสุด มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก

ในคลาสนี้ นางเองก็ตั้งใจจะมาพิสูจน์ดูว่าโจวเซิ่งอานมีความสามารถของจริงหรือไม่

หากข้อมูลเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องที่โจวเซิ่งอานกุขึ้นมา นางไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาลูบคมเล่นง่ายๆ แน่

ไม่นานนัก โจวเซิ่งอานก็เดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับนักเรียนคนหนึ่ง

ทันทีที่ปรากฏตัว พวกเขาก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที

โจวเซิ่งอานเดินไปที่หน้าชั้นเรียน เขายิ้มบางๆ ให้กับนักเรียนนับร้อยชีวิตและกล่าวว่า "สวัสดีนักเรียนทุกคน ผมชื่อโจวเซิ่งอาน ต่อไปนี้ผมจะรับหน้าที่สอนทฤษฎีพลังวิญญาณและวางแนวทางการฝึกฝนเฉพาะบุคคลให้กับพวกคุณ"

"วันนี้เป็นคลาสแรก ผมต้องการปรับเปลี่ยนความเข้าใจของพวกคุณและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องพลังวิญญาณ"

"แต่ก่อนอื่น ผมจะแสดงความสามารถในการสอนของผมให้เห็น เมื่อวานนักเรียนไท่หลงเข้ามาถามผม สงสัยว่าทำไมผมถึงเป็นอาจารย์ของพวกคุณได้ทั้งที่อายุแค่นี้..."

"ตอนนี้ เรามาพิสูจน์ด้วยการกระทำกันดีกว่า จูอู๋ซื่อ นายกับนักเรียนไท่หลง มาประลองวิญญาณยุทธ์กันตรงหน้านี้เลย แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว"

โจวเซิ่งอานกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง

ทั่วทั้งห้องเรียนเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที

พวกเขาจ้องมองโจวเซิ่งอานและจูอู๋ซื่อที่ยืนอยู่ข้างโพเดียมด้วยความตกตะลึง

ใครบ้างจะไม่รู้ว่านักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนหลานป้าคือไท่หลง ส่วนจูอู๋ซื่อเป็นแค่ลูกน้องปลายแถวของเขาเท่านั้น?

แล้วตอนนี้โจวเซิ่งอานกลับจะให้สองคนนี้มาประลองวิญญาณยุทธ์กัน?

เขาคงไม่คิดหรอกนะว่าคำแนะนำของเขาจะทำให้วิญญาณจารย์เอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้?

สีหน้าของหลิวเอ้อร์หลงแสดงความสนใจ นางพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า "นิสัยเจ้านี่ใช้ได้เลย ลูกผู้ชายมันต้องแบบนี้ ขจัดข้อกังขาให้สิ้นซากไปเลย!"

ผู้อำนวยการอินกล่าวด้วยรอยยิ้มฝืนๆ "ท่านผู้อำนวยการ แต่จูอู๋ซื่อคนนั้นเป็นแค่มหาวิญญาณจารย์..."

"ไม่เป็นไร ดูไปเถอะ"

หลิวเอ้อร์หลงส่ายหน้า

ในขณะนี้ ไท่หลงเดินออกมาที่หน้าชั้นเรียน ยืดอกผายไหล่ ยืนเผชิญหน้ากับจูอู๋ซื่อในระยะห่างห้าเมตร

เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่โจวเซิ่งอาน

"อาจารย์โจว! แค่ความกล้าของท่าน ข้าก็นับถือแล้ว! แต่ข้าจะไม่ออมมือหรอกนะ เพื่อจัดการกับเจ้าอ่อนจูอู๋ซื่อ ข้าจะไม่ใช้ทักษะวิญญาณที่สาม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่คู่มือข้าอยู่ดี!"

ไท่หลงเชิดหน้าขึ้น กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

"ลองดูแล้วค่อยว่ากัน" โจวเซิ่งอานยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น

ไท่หลงแค่นเสียง ก่อนจะปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ลิงยักษ์ออกมาทันที เสียงผ้าฉีกขาดดังแคว่ก เสื้อผ้าของเขาปริขาดจากมัดกล้ามเนื้อที่ขยายใหญ่ขึ้น ช่วงบนของร่างกายดูบึกบึนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แขนทั้งสองข้างยาวยืดจนเกือบถึงพื้น

"โฮก!!!"

ไท่หลงทุบอกตัวเองดังปึกๆ เหมือนเสียงกลองทึบ แล้วพุ่งเข้าใส่จูอู๋ซื่อ

สีหน้าของจูอู๋ซื่อยังคงเรียบเฉย ทันใดนั้นเขาก็อ้าปากพ่นก้อนใยแมงมุมสีขาวนับสิบก้อนออกมา ทว่าพวกมันไม่ได้พุ่งออกไปโจมตี แต่กลับเกาะกลุ่มกันกลายเป็นโล่กำบังอยู่ตรงหน้าเขา!

ทันทีที่โล่ก่อตัวเสร็จ ไท่หลงก็เข้ามาถึงระยะประชิดพอดี

รูปแบบการต่อสู้ของไท่หลงนั้นเรียบง่ายและป่าเถื่อน เขาเหวี่ยงหมัดทุบใส่เต็มแรง

หมัดของเขาจมลงไปในโล่ใยแมงมุม โล่นั้นนุ่มและกระจายแรงกระแทกได้ดีเยี่ยม ไท่หลงถลำตัวไปข้างหน้า ร่างกายส่วนใหญ่ของเขาจมเข้าไปในโล่

จูอู๋ซื่อถอยฉากออกมา ทันใดนั้นเขาก็อ้าปากพ่นแผ่นใยแมงมุมออกมาอีกครั้ง คราวนี้มันร่วงหล่นลงมาจากด้านบนราวกับตาข่ายฟ้า ครอบคลุมร่างของไท่หลงเอาไว้ ไท่หลงพยายามดิ้นรน แต่ร่างกายกลับถูกใยแมงมุมรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

และมันก็ยิ่งมากขึ้น หนาขึ้นทุกที

ไท่หลงสบถ "จูอู๋ซื่อ! เจ้าเลิกใช้วิธีน่าขยะแขยงแบบนี้... อั่ก!!!"

ทันใดนั้น กระสุนใยแมงมุมก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขา

ไท่หลงเสียหลักล้มลง สภาพเหมือนบ๊ะจ่างลูกยักษ์

ขา เท้า และแขนของเขาถูกกดแนบชิดกับลำตัว ถูกพันธนาการด้วยใยแมงมุมอย่างแน่นหนาจนขยับไม่ได้ ใยแมงมุมบนใบหน้าปิดปากและจมูก ทำให้เขาหายใจไม่ออกและเริ่มหมดแรงอย่างรวดเร็ว

จูอู๋ซื่อยังคงพ่นใยแมงมุมออกมาด้วยความประหม่า ใบหน้าซีดเผือด

"พอได้แล้ว นายชนะแล้ว" โจวเซิ่งอานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ผม... แค่ก แค่ก ผมชนะเหรอ?"

จูอู๋ซื่อลูบคอตัวเอง มองโจวเซิ่งอานด้วยความประหลาดใจ

"ใช่ นายชนะแล้ว การต่อสู้ระหว่างวิญญาณจารย์ไม่ได้เน้นความยุติธรรมนักหรอก ถ้าฆ่าคู่ต่อสู้ได้ นายก็คือผู้ชนะ ไม่สนว่าพลังวิญญาณของอีกฝ่ายจะสูงกว่า หรือวงแหวนวิญญาณจะดีกว่าหรือไม่"

โจวเซิ่งอานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"!!!" ร่างของจูอู๋ซื่อสั่นสะท้าน เขาเก็บวิญญาณยุทธ์กลับคืน แล้วมองไปที่ไท่หลงซึ่งถูกใยแมงมุมพันจนมิด

"ข้าชนะ! ข้าชนะไท่หลงได้จริงๆ เหรอเนี่ย?!"

จูอู๋ซื่อพึมพำกับตัวเอง

เสียงสูดลมหายใจดังระงมไปทั่วห้องเรียนขนาดใหญ่

ไม่มีใครคาดคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ ไท่หลงพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย!

เขาแทบจะไม่ได้ใช้ทักษะวิญญาณอะไรเลยด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว ต่อให้ไท่หลงมีโอกาสได้ใช้ มันก็คงเปล่าประโยชน์อยู่ดี

เว้นแต่ว่าเขาจะหลบโล่ใยแมงมุมนั้นได้ตั้งแต่แรก แต่ด้วยนิสัยมุทะลุของไท่หลง เขาไม่มีทางหลบโดยไม่ยอมเจ็บตัวก่อนแน่

ในขณะนั้น ผู้อำนวยการอินรีบเข้าไปช่วยแก้มัดให้ไท่หลง ไท่หลงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น หน้าแดงคอขึ้นเอ็น เตรียมจะพุ่งเข้าไปชกจูอู๋ซื่อ แต่ถูกผู้อำนวยการอินขวางไว้

"พอได้แล้ว! แพ้ก็คือแพ้ รู้จักแพ้ให้เป็นบ้างไม่ได้หรือไง?!"

ผู้อำนวยการอินกล่าวเสียงเย็น

ไท่หลงชะงัก จ้องมองจูอู๋ซื่อด้วยความโกรธเกรี้ยว "มันเล่นสกปรก! แบบนี้เรียกว่าลูกผู้ชายเหรอ?!"

ผู้อำนวยการอินตำหนิ "วิญญาณจารย์เขาไม่พูดเรื่องลูกผู้ชายกันหรอก! มีแต่ผู้ชนะเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสิน! ในเมื่อเจ้าแพ้แล้ว ก็จงตั้งใจฟังบรรยายซะ อย่ามาทำตัวขายหน้าอีก!"

ไท่หลงสูดหายใจลึกๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่จูอู๋ซื่อ

จูอู๋ซื่อผายมือออกแล้วกล่าวว่า "ลูกพี่ไท่หลง พี่จะโทษผมไม่ได้นะ ผู้อำนวยการอินพูดถูก เวลาเราประลองวิญญาณยุทธ์ มันจะให้มาผลัดกันต่อยคนละทีได้ที่ไหนล่ะ?"

"หุบปาก! ไม่ใช่ที่ของแกมาสอนข้า!" ไท่หลงกล่าวด้วยความเจ็บใจ

ทันใดนั้น เขาก็พุ่งตัวเข้าหาโจวเซิ่งอาน...