บทที่ 15 - อย่าขวางทาง

บทที่ 15 - อย่าขวางทาง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หลินฟานเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาเดินไปพยุงตู้เซิงเซียวลุกขึ้น หลินฟานมองหน้าไล่เสี่ยวหลง แล้วพูดกับตู้เซิงเซียวว่า "ลูกเตะเมื่อกี้ถือเป็นน้ำใจ ฉันรับไว้แล้วกัน"

ตู้เซิงเซียวได้ยินคำพูดของหลินฟานก็หายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง กลับรู้สึกดีใจเสียอีก โดนเตะทีเดียวแต่ได้ใจหลินฟาน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

หยวนหลินควงแขนไล่เสี่ยวหลงแล้วฟ้อง "พี่หลงคะ เมื่อเช้าไอ้หมอนี่มันก็รังแกหนูด้วย มันนี่แหละแฟนของซูชิง"

ไล่เสี่ยวหลงปรบมือแปะๆ สีหน้ายียวน "คาดไม่ถึงจริงๆ ดาวโรงเรียนซูผู้เลือกมาก สุดท้ายกลับมาคบกับแฟนที่ดูธรรมด๊าธรรมดาขนาดนี้"

ต้องรู้ว่าตลอดหนึ่งปีมานี้ มีคนตามจีบซูชิงไม่รู้กี่ร้อยกี่พันคน แต่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จเลยสักราย ล้วนแต่กินแห้วกันไปตามระเบียบ รวมถึงคนอย่างตู้เซิงเซียวก็ด้วย

พวกไทยมุงต่างพากันซุบซิบ "แม่เจ้า ไม่นึกเลยว่าแฟนของซูชิงจะเป็นไอ้หมอนี่" "หน้าตาก็งั้นๆ ฐานะก็งั้นๆ มันเอาอะไรไปจีบติดวะเนี่ย" "ก็เอาความกล้านี่ไงล่ะ ถึงมันจะไม่มีอะไรเลย แต่มันก็ยังกล้ายืนหยัดอยู่ตรงนั้น ถ้าเป็นพวกนายจะกล้าไหมล่ะ" คนหนึ่งพูดเหน็บแนมขึ้นมา

พอประโยคนี้หลุดออกมา คนอื่นๆ ก็เงียบกริบ นั่นสินะ! ในโรงเรียนนี้ คนที่มีอิทธิพลมีเส้นสายก็มีอยู่แค่กลุ่มเดียว ซึ่งไม่มีชื่อหลินฟานรวมอยู่ด้วย หมายความว่า หลินฟานที่เป็นแค่ลูกตาสีตาสา กลับกล้าเผชิญหน้ากับไล่เสี่ยวหลง

ไล่เสี่ยวหลงคือใคร ลูกผู้มีอิทธิพลคับฟ้า คนธรรมดาใครจะไปกล้าตอแย หวังเจิ้งเหว่ยที่ปะปนอยู่ในฝูงชนรู้สึกตื่นเต้นดีใจ แสยะยิ้มอย่างสะใจ ในที่สุดไอ้หลินฟานมันก็ไปสะดุดตอเข้าจนได้ คิดว่ามีตระกูลตู้คุ้มกะลาหัวแล้วจะไม่มีใครจัดการได้งั้นสิ?

หวังเจิ้งเหว่ยจินตนาการภาพหลินฟานโดนไล่เสี่ยวหลงกระทืบแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่พอขำปุ๊บ หน้าที่ยังบวมอยู่ก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที "โอ๊ย" หวังเจิ้งเหว่ยกัดฟันกรอด แต่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม เจ็บแค่นี้ทนได้ คุ้มค่าที่ได้เห็นดี!

ไล่เสี่ยวหลงมองหลินฟานด้วยสายตาดูแคลน "คุกเข่าลง ตบหน้าตัวเอง ทำให้ซูชิงดูเป็นตัวอย่างซิ" น้ำเสียงของไล่เสี่ยวหลงเต็มไปด้วยการออกคำสั่ง เขาไม่คิดว่าคนอย่างหลินฟานจะมีปัญญาขัดขืนเขาได้

หลินฟานลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ "คนล่าสุดที่พูดกับฉันแบบนี้ ตอนนี้หน้ายังบวมเป็นหัวหมูอยู่เลยนะ"

"ไอ้เวรเอ๊ย" หวังเจิ้งเหว่ยที่อยู่ในฝูงชนสบถออกมาเบาๆ นี่กูโดนพาดพิงเหรอวะเนี่ย

ไล่เสี่ยวหลงถามเสียงเย็น "หมายความว่าคำสั่งฉันไม่มีผลสินะ คุกเข่าลงซะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะเจ็บตัวหนักกว่านี้"

ซูชิงกระซิบหลินฟาน "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย นายไปก่อนเถอะ คนอย่างไล่เสี่ยวหลงพวกเราตอแยไม่ไหวหรอก" หลินฟานจับมือซูชิง แล้วจูงเดินฝ่าไปข้างหน้าดื้อๆ

ไล่เสี่ยวหลงรีบเข้ามาขวางทาง "เฮ้ยเพื่อน หมายความว่าไง ไม่ไว้หน้าไล่เสี่ยวหลงคนนี้เลยเหรอ"

"ถ้าขวางอีกที แกจะยิ่งเสียหน้านะ" หลินฟานพูดพลางเดินต่อ ไล่เสี่ยวหลงไม่รอช้า ปล่อยหมัดใส่หลินฟานทันที

ไล่เสี่ยวหลงเป็นลูกชายไล่ชีเย่ ฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก แม้แต่ชายฉกรรจ์สองคนก็ยังเอาเขาไม่ลง ไล่เสี่ยวหลงมองหลินฟานด้วยสายตาเย็นชา ในเมื่อไอ้หมอนี่ไม่ยอมคุกเข่า เขาก็จะซัดให้มันลงไปกองกับพื้นเอง

คนมุงดูต่างส่ายหน้า คิดในใจว่าหลินฟานช่างรั้นเสียจริง แค่ยอมคุกเข่าให้ไล่เสี่ยวหลงมันก็ไม่ได้น่าอายอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง ทนๆ เอาหน่อยเดี๋ยวเรื่องก็จบ แต่ตอนนี้ไล่เสี่ยวหลงลงมือแล้ว เรื่องคงไม่จบง่ายๆ แน่

ทุกคนคิดว่าหลินฟานคงโดนหมัดเดียวจอด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดคาด หลินฟานแค่เอียงตัวหลบหมัดนั้นอย่างง่ายดาย แล้วสวนกลับด้วยการตบหน้าฉาดใหญ่

"เพี๊ยะ!"

ร่างของไล่เสี่ยวหลงกระเด็นไปกองกับพื้น ใบหน้าปรากฏรอยนิ้วมือสีแดงเทือกทั้งห้านิ้วชัดเจน

"ก็บอกแล้วไง ว่าอย่าขวางทาง ไปกันเถอะ" หลินฟานจูงมือซูชิงเดินต่อไป ฝูงชนรีบแหวกทางให้ทั้งสองคนเดินผ่านไปราวกับนัดหมายกันไว้ ตู้เซิงเซียวกับสวี่ตงก็รีบตามออกไป

ผ่านไปพักใหญ่ ไล่เสี่ยวหลงถึงเพิ่งจะได้สติ เขาเกือบจะโดนตบจนสลบเหมือดไปแล้ว "ไอ้สารเลว" ไล่เสี่ยวหลงทุบพื้นระบายอารมณ์ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ คนอย่างไล่เสี่ยวหลงเคยโดนหยามขนาดนี้ที่ไหนกัน โดนตบหน้ากลางที่สาธารณะ นี่มันความอัปยศอดสูชัดๆ

หยวนหลินรีบเข้ามาพยุงไล่เสี่ยวหลง แต่ถูกผลักกระเด็น "ไสหัวไป เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้แน่!" พูดจบ ไล่เสี่ยวหลงก็เดินจากไปอย่างหัวเสีย

"คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหลินฟานจะตบไล่เสี่ยวหลงคว่ำในทีเดียว" "นั่นสิ แต่หลินฟานวู่วามเกินไปแล้ว ถึงจะไม่ยอมรับผิด แต่ก็ไม่น่าไปตบหน้าไล่เสี่ยวหลงแบบนั้น" "งานเข้าของจริงแล้วล่ะทีนี้"

หวังเจิ้งเหว่ยที่อยู่ในฝูงชนกลับอารมณ์ดีกว่าเมื่อกี้เสียอีก ถ้าหลินฟานไม่ตบไล่เสี่ยวหลง แต่ยอมคุกเข่าดีๆ ก็คงแค่โดนฉีกหน้า หวังเจิ้งเหว่ยส่ายหน้าเบาๆ หลินฟานคงคิดว่ามีตระกูลตู้หนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้ มันคงไม่รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของตระกูลไล่สินะ

"นายวู่วามเกินไปแล้ว" ซูชิงเดินตามหลังหลินฟานบ่นอุบ "นายรู้ไหมว่าไล่เสี่ยวหลงเป็นใคร ไปตบหน้าเขาแบบนั้น นายจะมีปัญหาใหญ่นะ"

"ไปล่วงเกินเธอ มันจะมีปัญหาใหญ่กว่านี้อีก" หลินฟานยิ้มตอบ ซูชิงได้ยินคำพูดของหลินฟาน หัวใจก็เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง คำพูดของหมอนี่หมายความว่าไง หรือว่า...

เธอสูดหายใจลึก "เฮ้อ นายนี่มันจริงๆ เลย เดี๋ยวฉันจะลองหาทางดูนะ"

"วางใจเถอะ หลิน... หลินฟานไม่เป็นไรหรอก" ตู้เซิงเซียวที่เดินตามมาพูดขึ้น

ซูชิงขมวดคิ้ว "ทำไมนายถึงมั่นใจนัก" ตู้เซิงเซียวทำท่าจะพูด แต่เห็นหลินฟานส่ายหน้าห้ามไว้ เขาเลยเปลี่ยนเรื่อง "เขา... เขาซี้กับผมไง เดี๋ยวผมจะไปขอให้พ่อช่วยคุยกับทางตระกูลไล่ให้ พ่อผมออกหน้า ตระกูลไล่ต้องเกรงใจอยู่แล้ว"

ซูชิงได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย "ยังไงช่วงนี้นายก็ระวังตัวหน่อยนะ"

"สบายมาก" หลินฟานตบไหล่ซูชิง สวี่ตงที่ยืนข้างๆ พูดเสริม "พี่ฟาน แม่งโคตรสะใจเลยพี่ พี่ไม่รู้อะ ตอนพี่ตบไล่เสี่ยวหลง ผมงี้ยืนอึ้งเลย"

หลินฟานพยักหน้า กำลังจะพูดต่อ แต่จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของน้าสาว "ครับน้า มีอะไรหรือเปล่าครับ" หลินฟานถาม

จางชิงซูพูดสาย "เสี่ยวฟาน วันนี้ว่างไหมลูก น้าทำกับข้าวไว้เยอะเลย ถ้าว่างก็มากินข้าวบ้านน้านะ" หลินฟานตอบรับทันที "ได้ครับ เดี๋ยวผมไปครับ"

หลังวางสาย หลินฟานก็บอกเพื่อนๆ "ไอ้ตง แกไปส่งซูชิงที่บ้านนะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน"

"จัดไป" สวี่ตงตบหน้าอกรับประกัน "มีพี่ตงคนนี้คอยคุ้มกัน ดาวโรงเรียนซูปลอดภัยหายห่วง!" พูดจบ หลินฟานก็โบกแท็กซี่ที่ริมถนน มุ่งหน้าไปยังบ้านน้าสาว

[จบแล้ว]